Κύπρος: Πολύ κοντά σε συμφωνία

"Εάν χάσουμε αυτή τη συμφωνία μπορεί να μη βρούμε άλλη ξανά".

Αυτό δήλωνε σε όλους τους τόνους ο Τουρκοκύπριος ηγέτης Μεχμέτ Αλί Ταλάτ το περασμένο σαββατοκύριακο σε δημοσιογράφους της Τουρκίας.

Από το Σεπτέμβριο του 2008 έχουν ξεκινήσει σοβαρές συνομιλίες για την επίλυση του Κυπριακού.

"Στόχος μου είναι να βρεθεί λύση μέχρι το τέλος αυτού του έτους και να πραγματοποιηθεί δημοψήφισμα στις αρχές του 2010" δήλωσε ο κ. Ταλάτ και συνέχισε:

"Η πιθανότητα είναι πολύ μεγάλη".

Έχει επέλθει πλήρης συμφωνία για τη δικαιοδοσία και μένει μόνο το θέμα των εδαφών.

Η Τουρκοκυπριακή πλευρά κατέχει το 35,4 % του νησιού.

Σύμφωνα με το σχέδιο Ανάν οι Τουρκοκύπριοι θα περιορίζονταν στο 23,24 % των εδαφών.

Σε επόμενες όμως συνομιλίες φαινεται να έχει γίνει καταρχήν αποδεκτό από τους Ελληνοκύπριους να παραμείνουν οι Τουρκοκύπριοι στο 29% του εδάφους της μεγαλονήσου.

Εκνευρισμό πάντως έχουν προκαλέσει οι έρευνες από την Κύπρο για αποθέματα πετρελαίου στο θαλάσσιο χώρο της γεγονός που οι Τούρκοι θεωρούν ότι προκαλεί προβλήματα στις συνομιλίες για το φλέγον θέμα.

Ενταγμένο σε ένα ευρύτερο γεωπολιτικό σχέδιο, η διασφάλιση ειρήνης στην περιοχή, θα εξηγούνταν από τα σχέδια των μεγάλων δυνάμεων για εξελίξεις στην περιοχή του Ιράν.

Οι εκκαθαριστικές επιχειρήσεις έχουν ξεκινήσει και συνεχίζονται στο Αφγανιστάν και όλες οι εστίες που θα μπορούσαν να δημιουργήσουν προβλήματα στα μετόπισθεν αποκόπτοντας τις διόδους ανεφοδιασμού και επικοινωνιών αντιμετωπίζονται αποφασιστικά.

Στη φωτογραφία το σχετικό χθεσινό δημοσίευμα της Τουρκικής εφημερίδας Vatan.

Δημοσιογραφικά αφιερώματα, αφιερωμένα εξαιρετικά

Στο φύλλο της δωρεάν εφημερίδας Free Sunday της 31.5.2009 είδαμε ένα αφιέρωμα που αφορούσε τους ΟΤΑ και το Περιβάλλον.

Υπότιτλος: "Τοπικά προβλήματα σφαιρικές ανησυχίες"

Ό,τι σχετίζεται με την έννοια της περιβαλλοντικής συνείδησης έχει πλέον πολύ μεγάλη οικονομική σημασία καθώς τεράστιοι παραγωγικοί πόροι από τους κολοσσούς διαχείρισης κεφαλαίων έχουν προωθηθεί προς αυτή την κατεύθυνση χωρίς μέχρι στιγμής όμως να αποδίδουν ικανοποιητικά κέρδη.

Τα συμφέροντα αυτά, παράλληλα με τις άλλες στρατηγικές κυρίως στο τομέα της παραγωγής, χρειάζονται επικοινωνιακή κάλυψη ώστε από τη μια μεριά οι καταναλωτές να πειστούν να στραφούν προς επιλογές πιο ακριβές οικονομικά στη βάση όμως κοινωνικής συνείδησης και από την άλλη να δικαιολογούνται πλήρως οι ύποπτες επιλογές των πολιτικών φορέων για την αναδιάρθρωση της Οικονομίας ως αυτονόητες.

Έτσι γεννήθηκαν παγκόσμια και τα σλόγκαν της Πράσινης Ανάπτυξης που υιοθετήθηκαν, με το αζημίωτο φανταζόμαστε, από τους επαγγελματίες πολιτικούς ανά την υφήλιο.

Όταν όμως οι θέσεις αυτές υποστηρίζονται από ανθρώπους που πραγματικά τις πιστεύουν εδώ και πάρα πολλά χρόνια, όπως είναι τα μέλη των οικολογικών οργανώσεων, τότε έχουν λογική βάση με την οποία μπορεί κανείς να συμφωνήσει ή να διαφωνήσει.

Αντίθετα, όταν προβάλλονται απόψεις ευαισθησίας και κινητοποίησης για το Περιβάλλον από άτομα ή φορείς που βρίσκονται στο προσκήνιο λήψης των αποφάσεων εδώ και δεκαετίες αλλά μόλις πρόσφατα συνειδητοποίησαν την "αξία" της Οικολογίας τότε, που να πάει το μυαλό του καχύποπτου Έλληνα;


Συμπεράσμα:

Στο πλαίσιο αυτό και το αφιέρωμα της εφημερίδας Free Sunday.

Όλες οι εμπορικές εφημερίδες είναι κερδοσκοπικοί οργανισμοί.

Ιδίως όμως εκείνες που προσφέρονται δωρεάν έχουν αυξημένη την πίεση του κόστους.

Τα λεγόμενα αφιερώματα των εντύπων δίνουν ένα επιπλέον κίνητρο στους διαφημιζόμενους να συνδέσουν το όνομά τους με μια συγκεκριμένη αγορά.

Είναι μια πολύ καλή ευκαιρία εξειδικευμένης προβολής που τιμολογείται ειδικά.

Όσοι λοιπόν θέλουν και επικοινωνούν με τους αναγνώστες μέσα από τις σελίδες των αφιερωμάτων πληρώνουν με το παραπάνω.

Γίνονται όμως και προσφορές.

Αν κλείσεις ολοσέλιδη καταχώρηση θα έχεις και ένα άρθρο στη διπλανή σελίδα, κάτι σαν συνέντευξη.

Στην τιμή του ενός παίρνεις δύο.

Έτρεξε, απ' ό,τι φαίνεται, να προλάβει για να επωφεληθεί από την προσφορά η νομαρχία Πειραιά και ο νομάρχης Γιάννης Μίχας και έπεσε το παραδάκι για την ολοσέλιδη.

Επειδή όμως οι κομματικοί της νομαρχίας δεν είχαν έτοιμο δημιουργικό σχετικό με το Περιβάλλον έστειλαν στην εφημερίδα μια μακέτα από προηγούμενη εκστρατεία προβολής των παραδοσιακών προϊόντων του νομού:

Λάδι Τροιζηνίας, φυστίκια Αιγίνης, μέλι Κυθήρων, λουλούδια Τροιζηνίας, αμυγδαλωτά Ύδρας και Σπετσών.

Πράσινα, θα πείτε, είναι και αυτά!

Στην απέναντι σελίδα το άρθρο - δώρο:

"Η μάχη κατά των κλιματικών αλλαγών είναι υπόθεση όλων μας".

Και συνεχίζει η νομαρχία με την άποψη ότι:

"Ο θεσμός της αυτοδιοίκησης, όντας πιο κοντά στον πολίτη και γνωρίζοντας καλύτερα τις ανάγκες του, πρέπει να έχει στρατηγικό λόγο και ρόλο σε θέματα που αφορούν την καθημερινότητά του, όπως είναι η προστασία του περιβάλλοντος και η αναβάθμιση της ποιότητας ζωής".

Δεν μας τα λέει καλά ο Γιάννης Μίχας.

Εδώ δεν μπορούν να τα βρουν δήμαρχος και νομάρχης στον Πειραιά για το... παζάρι, θα τα βρουν οι τοπικοί κομματικοί για το Περιβάλλον;

Την κλασική εικόνα με τα ανοικτά, πόρτες και παράθυρα και τον κλιματισμό στο μέγιστο δεν θα τη δούμε και φέτος το καλοκαίρι στις υπηρεσίες της νομαρχίας;

Ας ξεκινήσουν με τα καθημερινά οι αυτοδιοικητικοί κ. Μίχα και ας συνεχίσουν με τις θεωρίες.

Η φωτογραφία της ημέρας

Γνωστές φιγούρες στους σταθμούς του ηλεκτρικού της Αθήνας και του Πειραιά τα μέλη μιας μουσικής ομάδας με νοτιοαμερικάνικες επιρροές.

Όταν πριν από μερικά χρόνια έφτασαν στη χώρα μας οι φυσιογνωμίες τους θύμιζαν πραγματικά λίγο από Περού.

Σήμερα όμως έχουν κλωνοποιηθεί εκτελώντας ταυτόχρονα σε πολλά σημεία της πρωτεύουσας, ενώ κάποια μέλη τους φαίνεται να είναι από το Πακιστάν.

Στο Λιμάνι συναντάμε και μια συμπαθέστατη Ελληνίδα με φτερά στο κεφάλι.

Η μουσική τους όμως ακούγεται πολύ όμορφα αν και κυρίως αναπαραγόμενη από CD.

Θυμίζει λίγο Θεοδωράκη.

(Ξέρουμε πολύ καλά τι λέμε).

Αυτό βέβαια είναι μια άλλη, πολύ επικίνδυνη συζήτηση...

Πρόταση ανάγνωσης βιβλίων

Από τη Βιβλι-όαση (ας υπήρχε και Τηλε-όαση), http://www.biblioasi.gr/, μας έστειλαν τις προτάσεις τους για το μήνα Μάιο.

Αφορούν βέβαια βιβλία εκ των οποίων ένα διαλέξαμε να παρουσιάσουμε:


Όλα πάνε ρολόι (ή σχεδόν)

Συγγραφέας: Στυλιάνα Γκαλινίκη
Εκδότης: Μελάνι
Αριθμός Σελίδων: 320


Η Αλγερία είχε ταξιδέψει σε πολλά μέρη του κόσμου.

Αλλά ποτέ δεν έλεγε "πήγα εκεί, ήμουν αλλού, είδα εκείνο, δοκίμασα το άλλο".

Το σπίτι ήταν γεμάτο αναμνηστικά από άλλους τόπους και από άλλους ανθρώπους.

Όχι απαραίτητα κάτι σπουδαίο.

"Τα πιο σπουδαία τα έχω εδώ" έλεγε στη Ρόρη, κι έδειχνε τα μάτια της.

Η Αλγερία έλεγε ότι τους άλλους τόπους τούς έχουμε πάντα φυλαχτό.

Κι ότι ακόμη και οι άνθρωποι είναι τόποι, πατρίδες ή στάσεις ανάπαυσης, μεθοριακοί σταθμοί, προορισμοί ή σημεία εκκίνησης.

Δεν καταλάβαινε και πολλά η Ρόρη.

Είχε μια μάνα με το όνομα χώρας της Βόρειας Αφρικής.

Το ίδιο και οι θείοι και οι θείες της, τους οποίους δεν είχε δει ποτέ το παιδί, είχαν ονόματα τόπων: Αίτνα και Βενετία οι αδελφές της Αλγερίας, Όλυμπος και Περού οι αδελφοί της. [...]

"Και πού είναι τώρα;"

"Πολύ μακριά. Ο καθένας κι αλλού".

"Κι εσύ γιατί ήρθες εδώ;"

"Γιατί οι άνθρωποι είναι οι χώρες. Κι εσύ είσαι μια χώρα".

"Δεν υπάρχει χώρα Ρόρη".

"Υπάρχει, αλλά κανένας δεν την ανακάλυψε ακόμη".

Στα τέλη της δεκαετίας του 60, η άφιξη μίας ξένης νέας κοπέλας με το παράξενο όνομα Αλγερία έρχεται να ταράξει τη φιλήσυχη και θεοσεβούμενη κοινωνία της Σεωρής, ενός "αρχετυπικού" χωριού της ελληνικής επαρχίας.

Η Αλγερία παντρεύεται τον Μηνά, που την έφερε στο χωριό, και χτίζουν το "ισπανικό" τους σπίτι, ζώντας χαμηλόφωνα τον παράφορο έρωτά τους. Σύντομα αποκτούν μία κόρη, τη Ρόρη, ένα ζωηρό και πανέξυπνο κοριτσάκι με τις πιο παράξενες απορίες.

Όλα δείχνουν να πηγαίνουν ρολόι.

Ή μήπως όχι;

Στο πρώτο της μυθιστόρημα, η Στυλιάνα Γκαλινίκη αφηγείται την ιστορία μιας παθιασμένης αγάπης, τη γέννηση, την ανθοφορία και το δοξαστικό της τέλος μέσα σ ένα εχθρικό περιβάλλον, που δύο άνθρωποι προσπαθούν να μετατρέψουν σε φιλόξενο και φωτεινό.

Αφηγείται, επίσης, και το χρονικό ενός "προαναγγελθέντος φόνου",

με αυτουργό την αρχέγονη τάση των ανθρώπων να περιθωριοποιούν ό,τι δεν τους μοιάζει,

να τρομάζουν απέναντι σε ό,τι δεν κατανοούν, να απορρίπτουν ό,τι δεν τολμούν και τελικά να κλείνονται μέσα στα πιο ερμητικά σφραγισμένα σύνορα, τα σύνορα του εαυτού τους.


Μμμ, μας κέντρισες το ενδιαφέρον Στυλιάνα.

Δεν μπορώ να ξεχάσω

Najaf, Ιράκ, 31 Μαρτίου 2003.

Ένας Ιρακινός κρατούμενος σε απάνθρωπες συνθήκες περιορισμού προσφέρει αγάπη στο μικρό γιό του.

Η Βαρβαρότητα δεν είναι ποτέ μέρος μιας θεωρίας όπως ο Σοσιαλισμός ή ο Φιλελευθερισμός.

Είναι φανερό όμως και έχει αποδειχθεί στην πορεία της Ανθρωπότητας ότι αν οι κρατικοί, οι έχοντες και κατέχοντες δηλαδή την εξουσία, μπορούν να δρουν πέρα από τα όρια του νόμου και των ανθρώπινων πολιτιστικών αξιών τότε θα το κάνουν.

Είναι η τραγική κοινωνική εφαρμογή ενός ιδιότυπου νόμου του Μέρφυ.

Ας μας κάνει τη χάρη λοιπόν ο πρόεδρος...

Αλλά και όλοι οι λοιποί παχουλοί και αδύνατοι που θυμούνται ξαφνικά τί είναι Δίκαιο και Ηθικό όταν η αδικία είναι στην κεντρική πλατεία του χωριού και στο σαλόνι του σπιτιού μας.

(Φωτογραφία: Jean-Marc Bouju, France, The Associated Press).