Τι γίνεται με το λιμάνι;

Άκρα του τάφου σιωπή σχετικά με το θέμα του λιμανιού και την COSCO στον Πειραιά.

Τρεις νέες γερανογέφυρες έχουν ήδη στηθεί αν και δεν έχουν καταφέρει ακόμη να λειτουργήσουν στον προβλήτα Ι του Σταθμού Εμπορευματοκιβωτίων (ΣΕΜΠΟ).

Αλλά πέρα από αυτό κανένα άλλο νέο. Ούτε επίσημα, ούτε ανεπίσημα αν και όπως έχει ακουστεί κατέφθασε από το εξωτερικό αντιπροσωπεία Κινέζων οι οποίοι είχαν επαφές και με το νέο διευθύνοντα σύμβουλο του ΟΛΠ και πρώην ΥΕΝ Γιώργο Ανωμερίτη.

Οι Κινέζοι έχουν ορίσει, όπως λέγεται από το ράδιο αρβύλα του λιμανιού, την εταιρεία "Price Waterhouse Coopers" να τους εκπροσωπεί στις διαβουλεύσεις και συζητήσεις σχετικά με το ΣΕΜΠΟ, που κατά τύχη είναι ο γνωστός οίκος ορκωτών λογιστών και συμβούλων στον οποίο διευθυντής Εσωτερικού Ελέγχου και Διαχείρισης Κινδύνων ήταν ο για μια μέρα Ειδικός Γραμματέας ΔΕΚΟ, γνωστός ανά το πανελλήνιο σήμερα λόγω της αποπομπής του από τον υπουργό Οικονομικών Γιώργο Παπακωνσταντίνου, Ανδρέας Κουτούπης.

Τα δύο θέματα ασφαλώς και δεν μπορεί να έχουν σχέση.

Ιδιαίτερα ικανοποιημένος πάντως πρέπει να είναι ο Α' Αντιπρόεδρος της Ομοσπονδίας Υπαλλήλων Λιμένων Ελλάδος, Στράτος Μπαλαμπανίδης συνδικαλιζόμενος κάτω από την ομπρέλα της Πανελλήνιας Αγωνιστικής Συνδικαλιστικής Κίνησης - ΠΑΣΚ (ΠΑΣΟΚ) ο οποίος, αφού έλαβε 260 σταυρούς στις σχετικές εκλογές της περασμένης Πέμπτης, θα διατηρήσει τη θέση του ως εκπρόσωπος των εργαζομένων στο Διοικητικό Συμβούλιο του ΟΛΠ.

Μια λεπτομέρεια που ξεχνάμε.

Ότι δηλαδή στο Διοικητικό Συμβούλιο των περισσοτέρων ΔΕΚΟ βρίσκονται εκπρόσωποι των εργαζομένων που συμβάλλουν οι περισσότεροι στη διαδικασία ιδιωτικοποίησης των οργανισμών αυτών με τα οφέλη που καρπώνονται αρχικά οι υπεράριθμοι εργαζόμενοι.

Στο Διοικητικό Συμβούλιο του ΟΛΠ συμμετέχει και ο Δήμαρχος Πειραιά Παναγιώτης Φασούλας αλλά και ο πρόεδρος των λιμενεργατών Γιώργος Νουχουτίδης.

Όταν όμως πάει να λειτουργήσει ο ανταγωνισμός και σε επίπεδο μισθοδοσίας τότε γίνεται επανάσταση συντεχνιών.

Καλός ο δημόσιος τομέας καλός και ο ιδιωτικός αρκεί να τα "κονομήσουμε" όπως περίπου έγραψε διαδικτυακά και ένας πρώην Ειδικός Γραμματέας.

Κάπως έτσι ησυχάζουν τα πράγματα. Με διατήρηση των προνομίων ανεξάρτητα του ιδιοκτησιακού χαρακτήρα του φορέα ή με έκτακτη προεξόφληση των παροχών και αποζημίωση σε βάρος της κοινωνίας για τα μελλοντικά χαμένα με διευθετήσεις εθελούσιας εξόδου.

Λες και χρωστάμε ειδικά σε μερικούς, τους ίδιους και τους ίδιους που φορούν πάντα τις κομματικές φανέλες.

Η σιωπή που επικρατεί σήμερα στο λιμάνι δεν σημαίνει ότι θα υπάρχει μόνιμη μπονάτσα και αυτό θα φανεί μετά τα Χριστούγεννα ίσως και πριν το νέο χρόνο αφού το θέμα αλλάζει χέρια και σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Για να μην ξεχνάμε όμως τους συσχετισμούς που επικρατούν στο λιμάνι καλό είναι να θυμηθούμε ένα περσινό άρθρο του Γιώργου Σκορδίλη στο Βήμα της Κυριακής 27.1.2008.

Δεν ξεχνάμε ποτέ βέβαια ότι όλα γίνονται για έναν και μόνο λόγο.

Για τα λεφτά.


Ο διαγωνισμός για τα τέρμιναλ διχάζει το λιμάνι

* Υπουργός, νομάρχης, δήμαρχος και συνδικαλιστές ερίζουν, με φόντο την παραχώρηση της διαχείρισης του κοντέινερ τέρμιναλ σε ιδιώτες, για τον έλεγχο του λιμένος Πειραιώς

Γ. Σ. ΣΚΟΡΔΙΛΗΣ | Αθήνα - Κυριακή 27 Ιανουαρίου 2008

Στην Επίσημη Εφημερίδα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων εστάλη αργά το μεσημέρι της περασμένης Παρασκευής από τον Οργανισμό Λιμένος Πειραιώς η προκήρυξη του διεθνούς διαγωνισμού για την παραχώρηση της διαχείρισης του κοντέινερ τέρμιναλ του λιμένος.

Ο χρόνος των 52 ημερών ωστόσο θα αρχίσει να μετρά αντίστροφα από τη στιγμή κατά την οποία ο ίδιος διαγωνισμός δημοσιευθεί τουλάχιστον σε δύο ελληνικές εφημερίδες. Παραμένει αδιευκρίνιστο ωστόσο το αν μαζί με την προκήρυξη για τον Πειραιά στάλθηκε στις Βρυξέλλες και η προκήρυξη για το κοντέινερ τέρμιναλ της Θεσσαλονίκης.

Σε κάθε περίπτωση εισήλθαμε πλέον στο τελικό στάδιο των δύο διαγωνισμών μέσα από τους οποίους θα προκύψει η εταιρεία ή το σχήμα εκείνο που θα αναλάβει τη διαχείριση των δύο τέρμιναλ για τα επόμενα τουλάχιστον 35 χρόνια και, καθώς τα κριτήρια παραχώρησης είναι καθαρά ποσοστικά, νικητής θα είναι εκείνος που θα προσφέρει το υψηλότερο δυνατό τίμημα, τόσο σε εφάπαξ καταβολή όσο και σε ετήσια βάση.

Την ίδια ώρα οι κινητοποιήσεις των εργαζομένων συνεχίζονται και στον Πειραιά και στη Θεσσαλονίκη, είτε με 48ωρες απεργίες είτε με αποχή από την υπερωριακή εργασία, καθώς οι εργαζόμενοι εμφανίζονται να αντιδρούν στη διαδικασία της παραχώρησης ζητώντας, όπως αναφέρουν οι συνδικαλιστές που τους εκπροσωπούν, να παραμείνουν τα δύο τέρμιναλ υπό κρατικό έλεγχο.

Αυτή τη φορά ωστόσο από πολλούς παρατηρητές της λιμενικής αγοράς διατυπώνεται το ερώτημα του κατά πόσον οι συνδικαλιστές όντως καλύπτουν με αυτά που υποστηρίζουν τους εργαζομένους.

Η προφανής απάντηση είναι ότι από τη στιγμή κατά την οποία οι εργαζόμενοι μετέχουν μαζικά στις κινητοποιήσεις αυτό σημαίνει αυτόματα ότι οι θέσεις που διατυπώνουν τα συνδικαλιστικά όργανά τους είναι προς τη σωστή κατεύθυνση.

Θα πρέπει όμως να επισημανθούν, αναφέρουν οι ίδιες πηγές, δύο σημεία, τα οποία εκτιμούν ότι πρέπει να καταγραφούν.

Το πρώτο αφορά το γεγονός ότι ολοένα και μεγαλύτερος αριθμός εργαζομένων αναζητεί αξιόπιστη πληροφόρηση αναφορικά με το πακέτο των παροχών που έχει προτείνει ο υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας κ. Γιώργος Βουλγαράκης.

Οι πηγές του «Βήματος» υποστηρίζουν ότι, όταν το υπουργείο καταθέσει προς έγκριση τις αποφάσεις εκείνες που αφορούν την υλοποίηση του πακέτου των παροχών, τότε θα υπάρξει διάσπαση στο απεργιακό μέτωπο.

* Η ηγετική εμφάνιση

Το δεύτερο αφορά το ότι ένας ιδιαίτερα μεγάλος αριθμός εργαζομένων φέρεται να έχει ενοχληθεί σφόδρα αφενός από την «ηγετική» εμφάνιση του νομάρχη Πειραιώς κ. Γιάννη Μίχα στις κινητοποιήσεις και αφετέρου με συγκεκριμένους συνδικαλιστές οι οποίοι, όπως χαρακτηριστικά αναφέρουν, όχι μόνο επιτρέπουν αλλά και ενισχύουν αυτή την ηγετική εμφάνιση του κ. Μίχα.

Πολλοί εργαζόμενοι εκτιμούν ότι οι κινήσεις Μίχα είναι σχεδιασμένες με προσοχή και αποσκοπούν στο να του προσδώσουν τον τίτλο του πειραιάρχη εν όψει των εσωκομματικών εξελίξεων στο ΠαΣοΚ. Οι κινήσεις αυτές γίνονται με φόντο τις κινητοποιήσεις στο λιμάνι.

Αυτό που φαίνεται να έχει προκαλέσει τις αντιδράσεις απέναντι στο πρόσωπο του νομάρχη και των συνδικαλιστών εκείνων που μετέχουν στην επιλογή αυτή είναι το γεγονός ότι ο κ. Μίχας, ο οποίος υπήρξε επί σειρά ετών μέλος των διοικήσεων του Οργανισμού Λιμένος Πειραιώς, εκπροσωπώντας το Εργατοϋπαλληλικό Κέντρο Πειραιά, του οποίου υπήρξε πρόεδρος, ψήφισε πολλές φορές υπέρ της λήψης μέτρων και πολιτικών που έφεραν το λιμάνι στην κατάσταση στην οποία βρίσκεται σήμερα.

Αναφέρουν, π.χ., ότι ο κ. Μίχας ψήφισε υπέρ της μετατροπής του λιμανιού σε ανώνυμη εταιρεία με σκοπό να εισέλθει ο ΟΛΠ στο Χρηματιστήριο Αθηνών εγκρίνοντας ένα νέο καταστατικό λειτουργίας, άρθρα του οποίου προέβλεπαν ότι είναι νόμιμη η παραχώρηση δραστηριοτήτων του λιμανιού σε ιδιώτες.

Στο πλαίσιο αυτό άλλωστε ψήφισε υπέρ και της παραχώρησης χώρων του Οργανισμού σε ανώνυμη εταιρεία για την κατασκευή και τη διαχείριση υπόγειου χώρου στάθμευσης οχημάτων.

* Η ομάδα Μίχα στο λιμάνι

Οι ίδιες πηγές υποστηρίζουν ότι ο κ. Μίχας, προκειμένου να αναδειχθεί σε... φυσιογνωμία των κινητοποιήσεων, όχι μόνο διατυπώνει θέσεις και απόψεις τις οποίες κατά το παρελθόν είχε υπερψηφίσει αλλά και έχει ζητήσει από συγκεκριμένους συνδικαλιστές του λιμανιού να τον συνδράμουν στην προσπάθειά του αυτή, δεδομένου ότι τα συμφέροντά τους συμπίπτουν.

Η σύμπτωση των συμφερόντων της ομάδας αυτής εκκινεί από το ότι ουδείς εξ αυτών των συνδικαλιστών επιθυμεί να δει αλλαγές και μεταβολές στην παρούσα κατάσταση όπως αυτή έχει διαμορφωθεί στη διάρκεια των τελευταίων ετών στο πρώτο λιμάνι της χώρας.

Στην ομάδα αυτή ανήκουν οι κκ. Στράτος Μπαλαμπανίδης, ο οποίος μετέχει και στη διοίκηση του ΟΛΠ ως εκπρόσωπος των υπαλλήλων, Γιώργος Νουχουτίδης, μέλος του ΔΣ ως εκπρόσωπος των λιμενεργατών, και Πέτρος Κυριακού, εκπρόσωπος της Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής.

Ο κ. Κυριακού μάλιστα είναι και αυτός ο οποίος αντικατέστησε τον κ. Μίχα στη θέση του προέδρου του Εργατοϋπαλληλικού Κέντρου Πειραιά όταν ο τελευταίος εξελέγη νομάρχης.

Αυτό ωστόσο που προξενεί εντύπωση είναι ότι στην ομάδα αυτή μετέχουν και άλλοι συνδικαλιστές του λιμανιού οι οποίοι κατάγονται από άλλους πολιτικούς χώρους και όχι από το ΠαΣοΚ. Συγκεκριμένα υπάρχουν μέλη της ΔΑΚΕ του λιμανιού που εμφανίζεται να συντάσσονται με την παραπάνω ομάδα.

Οπως επίσης εντύπωση προκαλεί και το γεγονός ότι ο κ. Γιώργος Γεωργακόπουλος, πρόεδρος της Ομοσπονδίας Μονίμων Υπαλλήλων Λιμένων Ελλάδας (ΟΜΥΛΕ), φαίνεται να μην ανήκει στην ομάδα αυτή.

* Οι τρεις σωματοφύλακες

Οι κκ. Μπαλαμπανίδης, Νουχουτίδης και Κυριακού έχουν αναδειχθεί στους τρεις σωματοφύλακες του κ. Μίχα συμμετέχοντας ενεργά στην πορεία του προς την ανάδειξή του ως πειραιάρχη του ΠαΣοΚ.

Για τον λόγο αυτόν άλλωστε και στη διάρκεια των τελευταίων ημερών η ατζέντα των διεκδικήσεων των εργαζομένων άλλαξε άρδην. Μέχρι πρότινος οι εργαζόμενοι διεκδικούσαν τα κεκτημένα τους και ζητούσαν διασφάλιση των θέσεων εργασίας.

Σήμερα οι παραπάνω συνδικαλιστές έχουν μια νέα ατζέντα η οποία είναι καθαρά πολιτική και αφορά τη μορφή του λιμανιού αλλά και τον τρόπο διοίκησής του.

Αν ανατρέξει κανείς στις χρονικές τοποθετήσεις, θα διαπιστώσει ότι πρώτος τέτοια θέματα έθεσε ο νομάρχης Πειραιώς. Μετά οι παραπάνω συνδικαλιστές ευθυγραμμίστηκαν με τις θέσεις αυτές, τις οποίες και προβάλλουν ως σήμερα.

* Το κατεστημένο του λιμανιού

Οπως επισημαίνουν οι ίδιες πηγές, η ομάδα Μίχα έχει καταλήξει στο συμπέρασμα πως, εφόσον περάσει η γραμμή της στο λιμάνι, ο μεν κ. νομάρχης θα έχει αποκτήσει τον τίτλο του πειραιάρχη αφού ηγήθηκε μιας πετυχημένης κινητοποίησης, οι δε παραπάνω συνδικαλιστές θα έχουν διασφαλίσει την υπάρχουσα κατάσταση και θα έχουν ενισχύσει ταυτόχρονα τη διαπραγματευτική τους ικανότητα τόσο έναντι των εργαζομένων όσο και έναντι της διοίκησης.

Στο σημείο αυτό θα πρέπει να σημειωθεί ότι η διοίκηση του λιμανιού και συγκεκριμένα ο διευθύνων σύμβουλος του ΟΛΠ κ. Νίκος Αναστασόπουλος αποφεύγει να συγκρουστεί με τους συνδικαλιστές του ΠαΣοΚ. Ολα δείχνουν ότι δεν επιθυμεί τη σύγκρουση διότι η ηρεμία του διασφαλίζει μια καλή λειτουργία στο λιμάνι, πράγμα που μεταφράζεται σε καλές αποδόσεις και συνεπώς σε καλά οικονομικά αποτελέσματα.

Αυτό που είναι ξεκάθαρο είναι ότι οι κκ. Μπαλαμπανίδης, Νουχουτίδης και Κυριακού, ενίοτε ενισχυμένοι και από άλλους συνδικαλιστές του λιμανιού, συγκροτούν σήμερα το πραγματικό κατεστημένο του ΟΛΠ και το μήνυμα που διαχέεται ένθεν και ένθεν είναι πως όλοι, υπουργεία, διοικήσεις, χρήστες, εργαζόμενοι, οφείλουν να τα έχουν καλά μαζί τους για να έχουν το κεφάλι τους ήσυχο.

* Ο Παναγιώτης Φασούλας

Ο δήμαρχος Πειραιά κ. Παναγιώτης Φασούλας εμφανίζεται ως ο έτερος πόλος του ΠαΣοΚ στον Πειραιά που επιθυμεί να αναδειχθεί πειραιάρχης διεκδικώντας ανοιχτά την πρωτοκαθεδρία από τον κ. Μίχα.

Ο κ. Φασούλας μετείχε δυναμικά στις πρόσφατες κινητοποιήσεις των εργαζομένων στο λιμάνι, ενώ στενοί συνεργάτες του εκφράζουν την εκτίμηση ότι ο κ. Μίχας έχει αυτονομηθεί πλήρως σε σχέση με το επίσημο ΠαΣοΚ καθώς οι θέσεις που διατυπώνει απέχουν από την επίσημη θέση του κόμματος για τη λιμενική πολιτική της κυβέρνησης.

Οπως αναφέρουν, «ουδείς τολμά μέσα στο ΠαΣοΚ να τα βάλει με τον κ. Μίχα ή έστω να τον ενημερώσει για τις απόψεις του κόμματος για το θέμα και έτσι τον έχουν αφήσει ελεύθερο να χαράσσει μόνος του την πολιτική του ΠαΣοΚ για τα λιμάνια κατά το δοκούν και όπως τον βολεύει».

Ο κ. Φασούλας, από την πλευρά του, δεν φαίνεται να διαθέτει δική του ομάδα μέσα στο λιμάνι, κάτι που κατά κύριο λόγο οφείλεται στο γεγονός ότι για τη δημιουργία τέτοιων ομάδων δύο παράγοντες παίζουν καθοριστικό ρόλο: πρώτον, η εντοπιότητα και, δεύτερον, οι πολυετείς σχέσεις που έχουν αναπτυχθεί μεταξύ των μετεχόντων στις ομάδες αυτές.

Είναι παρών πάντως σε όλες τις εξελίξεις γύρω από το λιμάνι του Πειραιά και ως τώρα η παρουσία του έχει απαγορεύσει στον κ. Μίχα να πειστεί ότι το θέμα έχει τελειώσει και είναι αυτός ο ένας και μοναδικός εκφραστής του ΠαΣοΚ στην πόλη.

Οι συσχετισμοί στη Θεσσαλονίκη

Υπέρ της παραχώρησης του κοντέινερ τέρμιναλ της Θεσσαλονίκης ετάχθη ο δήμαρχος της πόλης κ. Βασίλης Παπαγεωργόπουλος. Μια θέση με την οποία δήλωσε ότι συμφωνεί και το μέλος του δημοτικού συμβουλίου της συμπρωτεύουσας κ. Γιάννης Μπουτάρης, ο οποίος ωστόσο διευκρίνισε ότι τάσσεται κατά της εμφάνισης μονοπωλιακών φαινομένων.

«Είναι απλώς μια παραχώρηση η οποία θα οδηγήσει στην ανάπτυξη του λιμανιού» είπε ο κ. Παπαγεωργόπουλος, ενώ οι επικεφαλής των παρατάξεων του ΠαΣοΚ κυρία Χρύσα Αράπογλου, του ΚΚΕ κ. Αγάπιος Σαχίνης και του ΣΥΝ κ. Τριαντάφυλλος Μηταφίδης εξέφρασαν την αντίθεσή τους στην υπογραφή της σύμβασης παραχώρησης.

Στη συνεδρίαση παρέστησαν εκπρόσωποι των εργαζομένων στο λιμάνι οι οποίοι πήραν τον λόγο, εξήγησαν για ποιους λόγους διαφωνούν με την παραχώρηση του ΣΕΜΠΟ σε ιδιώτες και παρουσίασαν τις δικές τους προτάσεις για το πώς μπορεί να αναπτυχθεί το λιμάνι χωρίς αυτή την παραχώρηση.

http://www.tovima.gr/

Καλά Χριστούγεννα από το Jamendo

Ο μουσικός διαδικτυακός χώρος Jamendo προσφέρει εντελώς δωρεάν στους επισκέπτες του για τα Χριστούγεννα μια συλλογή από μουσική και τραγούδια που δεν γίνεται να μη σας αρέσουν.

Για περισσότερες πληροφορίες:

http://www.jamendo.com/

Σύνδεση για απευθείας μεταφόρτωση της συλλογής:

http://download24.jamendo.com/

ΔΕΚΟ γιοκ

Αυτό είπε τελικά η Κυβέρνηση στο νεοδιορισμένο Ειδικό Γραμματέα ΔΕΚΟ Ανδρέα Κουτούπη μετά από πιέσεις πολλών στελεχών του ΠΑΣΟΚ και δημοσιεύσεις στα ΜΜΕ.

Ο Ανδρέας Κουτούπης είχε επιλεγεί από τον υπουργό Οικονομικών Γιώργο Παπακωνσταντίνου για τη θέση αυτή μέσα από τη γνωστή διαδικασία ανοικτής στελέχωσης μέσω διαδικτύου.

Ο κος Κουτούπης όμως ήταν ενεργό μέλος της διαδικτυακής κοινότητας αλλά επίσης και μέλος της ΝΔ με τις ομάδες της οποίας είχε θέσει και υποψηφιότητα στο Οικονομικό Επιμελητήριο.

Αυτό όμως που ενόχλησε ακόμη περισσότερο ήταν οι αναφορές στο ΠΑΣΟΚ και τους ψηφοφόρους του με απαξιωτικούς χαρακτηρισμούς και οι γενικεύσεις και οι αποκλεισμοί τύπου φανατικού οπαδού ποδοσφαιρικής ομάδας που πραγματικά ξενίζουν όταν προέρχονται από άνθρωπο με περγαμηνές πάνω από το μέσο πολίτη.

Καταρχήν η υπόθεση αποτελεί μια επιβεβαίωση της ποιότητας και του ήθους του προσώπου του υπουργού Γιώργου Παπακωνσταντίνου ωστόσο η αποπομπή του Ανδρέα Κουτούπη έγινε κάπως άκομψα σχεδόν λαϊκίστικα.

Θα μπορούσε να ζητηθεί στον Ειδικό Γραμματέα απλά να παραιτηθεί αφού το μόνο που θα μπορούσε να επικαλεστεί κάποιος είναι ο κλονισμός της εμπιστοσύνης ειδικά του υπουργού αλλά και γενικότερα της Κυβέρνησης στο πρόσωπο του κου Κουτούπη.

Αντ' αυτού εκδόθηκε μια μακροσκελής ανακοίνωση που δημοσιεύτηκε από τον κυβερνητικό εκπρόσωπο Γιώργο Πεταλωτή που συμπληρώθηκε με σχόλια που αυτοεπαινούν την Κυβέρνηση, κάτι που έχουμε συνηθίσει να το κάνουν όσοι έχουν γένια.

Αλλά για το μέχρι πριν λίγο Ειδικό Γραμματέα τι να πει κάποιος;

Έχει φυσικά το δικαίωμα να είναι ενεργός πολίτης, να κρίνει, να υπερβάλει, ακόμη και να παρεκτρέπεται κάποιες φορές αφού αυτός είναι ο Μεσογειακός χαρακτήρας μας και αυτός είναι και ένας από τους πολλούς τρόπους να περπατάει η πολιτική σε αυτή τη χώρα.

"Σφουγγάρι".

Το να μην ενημερώνεις όμως πλήρως τον προϊστάμενό σου υπουργό ή ακόμη καλύτερα την κοινή γνώμη για το ποια είναι η θέση σου που προσδιορίζεται και από το παρελθόν σου είναι βαρύ αμάρτημα.

Ίσως το βαρύτερο.

Δεν μπορεί να λειτουργήσει η κοινωνία χωρίς εμπιστοσύνη.

Κάποτε οι συμφωνίες ήταν συμβόλαια απλά με μια χειραψία. Και σκοτωμοί ή αυτοκτονίες δεν ήταν σπάνιοι όταν κάποιος έχανε την τιμή του, δηλαδή την εμπιστοσύνη των άλλων.

Σήμερα φαίνεται ότι όλα έχουν γίνει ρευστά, νερό που παίρνει τη μορφή του δοχείου που το βάζεις.




* Αθήνα, 1 Δεκεμβρίου 2009

ΑΝΑΚΛΗΣΗ ΑΠΟΦΑΣΗΣ ΟΡΙΣΜΟΥ ΕΙΔΙΚΟΥ ΓΡΑΜΜΑΤΕΑ

Η Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ επέλεξε να στελεχώσει τις θέσεις ευθύνης στις Γενικές και Ειδικές Γραμματείες των Υπουργείων μέσα από ανοιχτές διαδικασίες, απευθυνόμενη στο σύνολο των Ελλήνων πολιτών, που επιθυμούν να συμβάλουν στην υλοποίηση των στόχων της. Χωρίς αποκλεισμούς, με απολύτως αντικειμενικά κριτήρια.

Ο κ. Ανδρέας Κουτούπης, συμμετείχε με δική του πρωτοβουλία στην ανοικτή διαδικασία επιλογής στελεχών με την κατάθεση του βιογραφικού του σημειώματος.

Το βιογραφικό του κρίθηκε αντικειμενικά και αξιοκρατικά ως αξιόλογο και για το λόγο αυτό ο Υπουργός Οικονομικών, Γιώργος Παπακωνσταντίνου -ο οποίος δεν τον γνώριζε προσωπικώς- τον κάλεσε δύο φορές σε συνέντευξη.

Στο πλαίσιο αυτής της διαδικασίας επελέγη για τη θέση του Ειδικού Γραμματέα ΔΕΚΟ.

Δυστυχώς όμως, όπως αποδείχθηκε εκ των υστέρων από τα στοιχεία που περιήλθαν σε γνώση της κυβέρνησης, ο κ. Κουτούπης έχει έως και το πρόσφατο παρελθόν εκφραστεί συνεχώς και επωνύμως μέσω του διαδικτύου με χυδαίους, υβριστικούς και ακραίους χαρακτηρισμούς για την Κυβέρνηση την οποία ζήτησε να υπηρετήσει από θέση ευθύνης.

Οι προσωπικές του στοχεύσεις, όπως αυτές προκύπτουν από τις δημόσιες τοποθετήσεις του, βρίσκονται σε πλήρη απόκλιση από τις αρχές και τις αξίες του ΠΑΣΟΚ.

Η στάση αυτή αποδεικνύει πως, ανεξάρτητα των τυπικών του προσόντων, ο κ. Κουτούπης όχι μόνο στερείται των στοιχείων της εμπιστοσύνης και του ήθους που είναι απαραίτητα για να υπηρετεί Έλληνας πολίτης σε δημόσια θέση αλλά είναι επίσης, έκθετος και υπόλογος.

Για το λόγο αυτό δεν μπορεί να αναλάβει αυτή ή άλλη δημόσια θέση.

Ο τρόπος επιλογής που ακολουθεί η Κυβέρνηση, αποδεικνύει ότι, τηρούνται όλα τα κριτήρια της αντικειμενικότητας και της αξιοκρατίας, χωρίς να ληφθούν υπόψη κομματικές ή άλλες σκοπιμότητες.

Το σημαντικότερο προσόν που θέτει ως απαρέγκλιτη προϋπόθεση η παρούσα Κυβέρνηση, για την ανάληψη δημόσιας θέσης από οποιονδήποτε συμπολίτη μας, είναι το ήθος, η αξιοπρέπεια και ο σεβασμός της εντολής του Ελληνικού λαού.

Η Κυβέρνηση είναι αποφασισμένη να προχωρήσει στην ανοικτή διαδικασία επιλογής στελεχών για τις θέσεις κρατικής ευθύνης, χωρίς καμία έκπτωση στα στοιχεία της αξιοσύνης και του ήθους που είναι απαραίτητα για δημόσιους λειτουργούς.

Επιστολή υπουργού Οικονομικών προς τον Αρχιεπίσκοπο

Δημοσιεύτηκε στο διαδικτυακό χώρο της Εκκλησίας της Ελλάδος η επιστολή του υπουργού οικονομικών Γιώργου Παπακωνσταντίνου προς τον Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερώνυμο με την οποία καλείται η Εκκλησία σε διάλογο όσον αφορά τη φορολόγηση της Εκκλησιαστικής περιουσίας.

Στην επιστολή ζητείται ο ορισμός εκπροσώπων που θα συμμετάσχουν στις συνομιλίες στο πλαίσιο διμερούς επιτροπής που θα συσταθεί για το σκοπό αυτό.

Ποιό θα είναι το αντικείμενο του διαλόγου δεν έχει διευκρινισθεί αλλά ούτε και αν ένας τέτοιος διάλογος έχει νόημα αφού έχει αποφασιστεί ήδη από την Κυβέρνηση τόσο η φορολόγηση ως τετελεσμένη απόφαση όσο και το ακριβές ποσοστό της.

Δίχως άλλο οι συνομιλίες θα περιστραφούν στο ποιά είναι τελικά η Εκκλησιαστική περιουσία και πως αυτή μπορεί να αποτιμηθεί αφού η όλη κατάσταση σχετικά με το θέμα αυτό είναι πολύ νεφελώδης έως ομιχλώδης.

Όπως μαθαίνουμε τα τελευταία χρόνια Εκκλησιαστικοί παράγοντες έχουν προχωρήσει σε διάφορες πράξεις με τις οποίες έχουν αλλάξει χέρια ακίνητα που ήταν μεν μέρος της Εκκλησιαστικής περιουσίας ωστόσο είτε καθώς οι ιδιοκτησίες αυτές δεν ήταν άμεσα εκμεταλλεύσιμες είτε διότι οι τίτλοι ήταν παλαιοί και αμφισβητήσιμοι, είτε για άλλο λόγο θεωρήθηκε ότι έπρεπε να ρευστοποιηθούν.

Μένει να δούμε αν οι τόνοι θα ανέβουν μεταξύ Εκκλησίας και Πολιτείας καθώς όλο και περισσότερα ζητήματα που αμφισβητούν τις εκατέρωθεν αρμοδιότητες ανασύρονται σκόπιμα και άσκοπα.

Ρομάνο Πρόντι: Η Ευρώπη δεν μπορεί να γίνει μουσείο

[Άρθρο του Ρομάνο Πρόντι στον Αγγελιοφόρο (Il Messaggero) 15.11.2009]

Κατά τη διάρκεια ενός από τα πολλά συνέδρια σχετικά με την ευρωπαϊκή κρίση, ένιωσα ξαφνικά να διερωτώμαι κατά πόσο η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι μουσείο ή εργαστήριο. Μια ερώτηση στεγνή, έξυπνη στην οποία θα προσπαθήσω να δώσω μια απάντηση σαφή και χρήσιμη.

Εάν κοιτάξουμε στο παρελθόν, η Ευρωπαϊκή Ένωση ήταν το μεγαλύτερο πολιτικό εργαστήριο της σύγχρονης ιστορίας: Από την Ευρωπαϊκή Κοινότητα Άνθρακα και Χάλυβα στην Κοινή Αγορά μέχρι τη διεύρυνση και τη δημιουργία του ευρώ, η Ευρώπη βρίσκεται στο προσκήνιο του μετασχηματισμού του σύγχρονου κράτους μέσα από τις αρχές της διεθνούς συνεργασίας και μέσα από τη σταδιακή αλλαγή της έννοιας της εθνικής κυριαρχίας.

Όλα αυτά είναι χωρίς προηγούμενο στην Ιστορία και μας έδωσαν τη δυνατότητα να απολαύσουμε μια περίοδο ειρήνης και ευημερίας επίσης άνευ προηγουμένου.

Δεν είναι τυχαίο ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει καταστεί πρωτοπόρος στον κόσμο όσον αφορά το εισόδημα και επίσης ο μεγαλύτερος εξαγωγέας στον κόσμο.

Μαζί με τη διεύρυνση και το ευρώ όλοι οι ηγέτες της ΕΕ και η Επιτροπή είχαν αποφασίσει να οικοδομήσουμε έναν πραγματικό συνταγματικό χάρτη για την εδραίωση των σχέσεων συνεργασίας μεταξύ των χωρών ώστε να καταστεί αμετάκλητη η διαδικασία της ενοποίησης της ηπείρου.

Στο σημείο αυτό ξεκίνησε ο μεγάλος φόβος για το νέο.

Εξαιτίας του φόβου της αλλαγής και της αντιμετώπισης όλων των ανησυχιών των ψηφοφόρων για τα φαινόμενα της μετανάστευσης και για τις αναγκαίες αλλαγές στα πρότυπα της ζωής και σε συνδυασμό με τα αρνητικά αποτελέσματα του δημοψηφίσματος, οι ηγέτες των περισσοτέρων χωρών της ΕΕ έχουν αρχίσει να επιβραδύνουν την τελική πορεία με επίδραση σε όλους.

Έχουν προκαλέσει το κλείσιμο του εργαστηρίου.

Ως συμβιβασμός που φτάσαμε με μεγάλη δυσκολία υπογράφηκε η Συνθήκη της Λισαβόνας αν και αυτή τραυματισμένη από το δημοψήφισμα στην Ιρλανδία και στη συνέχεια με δυσκολία επιτεύχθηκε με την επανάληψη του δημοψηφίσματος και την υπογραφή του Προέδρου της Δημοκρατίας της Τσεχίας.

Δεν αποτελεί έκπληξη λοιπόν αν στη διαχείριση της οικονομικής κρίσης κάθε χώρα πήρε το δρόμο της, αυξάνοντας μαζικά τις δημόσιες δαπάνες, εφαρμόζοντας μια συγκεκριμένη δημοσιονομική πολιτική και όλες προσπαθούν να βοηθήσουν την εγχώρια βιομηχανία εις βάρος των άλλων.

Έτσι, δεν αποτελεί ακόμη έκπληξη η διαπίστωση ότι, ενώ η Ασία έχει εξέλθει από την κρίση και οι Ηνωμένες Πολιτείες δείχνουν κάποια ένδειξη ζωτικότητας, η Ευρώπη είναι ικανοποιημένη με το γεγονός ότι η ύφεση δεν είναι τόσο ραγδαία όπως τους τελευταίους μήνες και υπάρχει κάποια αβέβαιη αχτίδα ανάκαμψης.

Εν συντομία, το ευρωπαϊκό εργαστήριο σταδιακά μετατράπηκε σε μουσείο με όμορφα έργα τέχνης αλλά και όλα τα σχετικά με το παρελθόν.

Απολαμβάνουμε τους καρπούς της μεγάλης ενοποιημένης αγοράς, αισθανόμαστε προστατευμένοι κάτω από τη γενική ομπρέλα του ευρώ, αλλά δεν έχουμε το θάρρος να ανοίξουμε εκ νέου το εργαστήριο με νέα ερευνητικά προγράμματα.

Ωστόσο, είναι καιρός να το πράξουμε, επειδή, αντίθετα με ό,τι συμβαίνει στον υπόλοιπο κόσμο, ο κίνδυνος να γίνει άνευ σημασίας για το μέλλον της παγκόσμιας πολιτικής και οικονομίας είναι πολύ υψηλός.

Γι' αυτό προσπαθούμε να αποφευχθεί ο κίνδυνος αυτός, που αρχίζει από τις επόμενες ημέρες, κάνοντας χρήση του περιορισμένου χώρου που η Συνθήκη της Λισαβόνας μας δίνει.

Παρά το γεγονός ότι ένας συμβιβασμός στην ποιότητα προβλέπει το διορισμό του προέδρου της Ένωσης όχι πλέον για έξι μήνες, αλλά για μια ανανεώσιμη περίοδο δύο ετών και έξι μηνών.

Και προβλέπει επίσης παράλληλα την παρουσία ενός υπουργού Εξωτερικών της Ένωσης ο οποίος είναι και αντιπρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής που μπορεί να παρέχει μια πραγματική διπλωματική υπηρεσία.

Ακόμη και αν όλα αυτά δεν σημαίνουν ριζικές αλλαγές όπως στο παρελθόν, δεν μπορούμε να αρνηθούμε ότι ο ορισμός των προσώπων που βρίσκονται στην εξουσία αν διακατέχονται από ένα πραγματικό κοινοτικό πνεύμα μπορούν να βοηθήσουν τουλάχιστον ώστε να παρέχουν στο μουσείο ένα μικρό ερευνητικό εργαστήριο.

Διότι επαναλαμβάνω ότι δεν είναι αρκετό απλώς να κληθούν και να καλύψουν αυτούς τους ρόλους άτομα γνωστά στην παγκόσμια σκηνή.

Δεν αρκεί το γεγονός ότι ο νέος πρόεδρος γνωρίζει τον Ομπάμα ή τον Hu Juntau αλλά χρειάζεται να τους παρουσιάσει την επιθυμία του να ανοίξει εκ νέου το εργαστήριο με το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον.

Είναι ακατανόητο πώς αυτή η επιθυμία θα μπορεί να εκφράζεται από κάποιον που έχει διατηρήσει τη χώρα του έξω από το ευρώ και δεν ήθελε η Συνθήκη της Λισαβόνας να ανοίξει την πόρτα ούτε στον Ευρωπαϊκό Ύμνο ούτε στην Ευρωπαϊκή Σημαία.

Και ο οποίος ταυτόχρονα εκφράζει τη σταδιακή αποστασιοποίηση μεταξύ του Ευρωπαϊκού Λαού και Ευρωπαϊκών Θεσμών.

Ούτε μπορούμε να δεχτούμε ότι, όπως ψιθυρίζεται στους διαδρόμους, οι μεγάλες χώρες δεν αρέσκονται να προτείνουν υποψηφίους "ισχυρούς και ορατούς" από το φόβο ότι η ίδια η χώρα τους θα τεθεί στη σκιά.

Πρέπει να είναι σαφές ότι οι ευρωπαϊκές χώρες θα φύγουν από τη σκιά μόνο όλες μαζί και αν θέτουν εμπόδια στο κοινό μονοπάτι, επιβραδύνουν και τη δική τους πορεία.

Στο Ευρωπαϊκό περίπλοκο παιχνίδι τις επόμενες ημέρες, οι ηγέτες των είκοσι επτά χωρών θα πρέπει να σταθμίσουν τόσο την προσωπική πολιτική εξουσία τους όσο και τη βούληση να επιβεβαιώσουν την ενίσχυση της ευρωπαϊκής πολιτικής.

Και η Ιταλία έχει ασφαλώς κάποια άτομα που πληρούν αυτά τα κριτήρια.

Ωστόσο ακόμη και για ικανούς, γυναίκες και άνδρες, αυτή δεν μπορεί να είναι μια εύκολη διαδρομή, καθώς η Συνθήκη της Λισαβόνας προβλέπει μια Ευρώπη που εξακολουθεί να υποχρεούται να λαμβάνει μεγάλες αποφάσεις με ομοφωνία.

Αλλά σίγουρα οι ικανοί, γυναίκες και άνδρες, και εξοπλισμένοι με το κοινοτικό πνεύμα δεν θα δεχθούν να γίνουν οι φύλακες ενός μουσείου, αν και γεμάτου αριστουργήματα.