Ένας παράνομος έρωτας

Γνωρίζετε βέβαια ότι στο blog ΕΔΩ ΠΕΙΡΑΙΑΣ έχουμε αποκαλέσει το νομάρχη Πειραιά Γιάννη Μίχα "παράνομο".

Έχουμε πολλές φορές αποδείξει με στοιχεία την αλήθεια των λόγων μας.

Χωρίς ποτέ να πάρουμε κάποια απάντηση εκτός από τη γνωστή αγωγή του νομάρχη όπου εντελώς δημοκρατικά ζητά από το δικαστήριο τη φυλάκισή μας και αποζημίωση 150.000 ευρώ λόγω ηθικής βλάβης.

Μια λεπτομέρεια που ο απλός Πολίτης δε γνωρίζει:

Αντίθετα με ό,τι συμβαίνει στις ιδιωτικές σχέσεις των ατόμων όπου εκεί επικρατεί η λεγόμενη "Ελευθερία των Συμβάσεων" επιτρέποντας στους πολίτες, σεβόμενοι τους νόμους, να αναπτύσσουν την προσωπικότητά τους όπως εκείνοι ορίζουν, στο πεδίο του Κράτους επικρατεί η λεγόμενη αρχή του "Κράτους Δικαίου".

Κάθε δημόσιος λειτουργός δηλαδή όχι μόνο δεν μπορεί να παρανομεί αλλά δεν μπορεί ούτε καν να πράττει χωρίς πρόβλεψη από σχετική, την ορθή, διάταξη νόμου.

Αυτή η αυθαιρεσία, ακόμη και αν έχει κοινωνικό ή άλλο έρεισμα είναι παράνομη και όποιος πράττει ή παραλείπει αυθαίρετα στο Δημόσιο βίο είναι κατά συνέπεια παράνομος.

Ο νομάρχης Πειραιά Γιάννης Μίχας έχει "συλληφθεί" πολλές φορές να είναι παράνομος και ο υπάλληλος και πολίτης Μιχαήλ Αγγελόπουλος όχι μόνο έχει δικαίωμα αλλά και υποχρέωση από το νόμο να τον καταγγείλει.

Αυτό ακριβώς "κατά τας γραφάς" και την Ελληνική παράδοση ο πολίτης Μιχαήλ Αγγελόπουλος έκανε και ο νομάρχης Γιάννης Μίχας το γνωρίζει.

Πέταξε όμως γρήγορα-γρήγορα το κουστούμι του νομάρχη ο κ. Μίχας και τώρα "το παίζει" στο θέατρο των εντυπώσεων μόνο Πολίτης.

Τηρουμένων των αναλογιών όχι μόνο δεν έχουμε ξεπεράσει τα όρια αλλά έχουμε και πολύ δρόμο ακόμη για να τα βρούμε μπροστά μας.

Έχουν πάντως μια ιδιαίτερη σχέση με την πραγματική Δημοκρατία κάποιοι Έλληνες και όταν πιεστούν λίγο (γενικά μιλάμε) στερούμενοι επιχειρημάτων αλλά και διάθεσης πολιτικού διαλόγου παίρνουν την κατάσταση στα χέρια τους.

Είναι γνωστές και οι κορώνες που ακούγονται κατά καιρούς από το βήμα του Ελληνικού Κοινοβουλίου:

"Δε δικαιούστε να ομιλείτε!"

Που αλλού θα ακούγονταν αυτά μέσα σε Κοινοβούλιο παρά στη χώρα που γεννήθηκε και δε λέει να πεθάνει η Υποκρισία (αλλά και η Τυραννία).

Παραθέτουμε ένα δημοσίευμα, στην τύχη, από εκείνα που κυκλοφορούν και δεν σκέφθηκαν ποτέ οι εμπλεκόμενοι να πάνε στα δικαστήρια.

Δικαιολογημένα τα δακρυγόνα να μην είναι ανεκτά από ορισμένους πολιτικούς όπως πρόσφατα διαπιστώσαμε στον Πειραιά.

Αλλά να προκαλεί και ο πολιτικός λόγος κροκοδείλια δάκρυα;

Κάποιοι, πολλοί, στο πολιτικό σκηνικό πρέπει να αλλάξουν παράταξη. Η η παράταξη που τους φιλοξενεί να αλλάξει όνομα.

Διαβάστε όμως, χωρίς άλλα λόγια, το δημοσίευμα όπως σας υποσχεθήκαμε:

Ο ΠΑΡΑΝΟΜΟΣ ΛΕΕΙ ΤΟΝ ΠΑΡΑΝΟΜΟ ΠΑΡΑΝΟΜΟ ΠΟΥ ΑΝΤΑΠΑΝΤΑ ΣΤΟΝ ΠΑΡΑΝΟΜΟ ΟΤΙ ΑΥΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΠΑΡΑΝΟΜΟΣ ...

.... ΑΝ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΤΕ ΤΙΠΟΤΑ ΜΗΝ ΑΝΗΣΥΧΕΙΤΕ , ΑΥΤΟΙ ΞΕΡΟΥΝ

Σφοδρή επίθεση εξαπέλυσε σήμερα ο βουλευτής του ΠΑΣΟΚ Ε.Βενιζέλος κατά του ιδιοκτήτη του ΣΚΑΙ Γ.Αλαφούζου στο πλαίσιο ημερίδας της «Διεθνούς Διαφάνειας Ελλάς» στο Ζάππειο με τίτλο «Κράτος & Διαφθορά: Πως θα πετύχουμε την εφαρμογή των νόμων».

Ο πρώην υπουργός του ΠΑΣΟΚ, ο οποίος συμμετείχε στο πάνελ της ενότητας «Πολιτεία και ανομία», εξαπέλυσε μύδρους εναντίον του Γ.Αλαφούζου, όταν ο τελευταίος τον κέντρισε, κατογορώντας τον με εξαιρετικά σκληρούς χαρακτηρισμούς ότι «έδωσε χαριστικά τις πανελλαδικές άδειες στα τηλεοπτικά κανάλια κατονομάζοντας το Mega και τον ANT1».

Ο ιδιοκτήτης του ΣΚΑΙ αναφέρθηκε σε τρεις νόμους που θέσπισαν οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ για τα ΜΜΕ.

Ειδικότερα αναφέρθηκε στο νόμο Βενιζέλου, ο οποίος, όπως είπε ο κ. Αλαφούζος, «θέσπισε αδιαφανείς κανόνες για την ενίσχυση επιχειρηματικών συμφερόντων στα ΜΜΕ», στο νόμο Ρέππα, που «θέσπισε το προσωρινό καθεστώς νόμιμης λειτουργίας, που λειτουργεί εδώ και 12 χρόνια» και σε νόμο του 2005, με τον οποίο «νομιμοποιήθηκαν ραδιοφωνικοί σταθμοί με μοναδικό κριτήριο το αν λειτουργούσαν παράνομα στις 31 Δεκεμβρίου 2004».

Οι χαρακτηρισμοί του Γ.Αλαφούζου, ήταν τόσο επιθετικοί και εξόργισαν σε τέτοιον βαθμό τον Ε.Βενιζέλο, που αμέσως του έδωσε πληρωμένη απάντηση τονίζοντας :

«Συνήθως ο κιμάς κόβεται παρουσία του πελάτη, γι' αυτό να τον κόψουμε τώρα τον κιμά»!

Αμέσως μετά ο Ε.Βενιζέλος απάντησε ότι «έδωσε άδεια στα κανάλια που είχαν ήδη άδεια λειτουργίας από το 1989 ενώ σε αυτό συνηγόρησαν 200 Ελληνες βουλευτές.

Σε ποιο κανάλι αναφέρεστε κύριε Αλαφούζο;» ρώτησε στη συνέχεια μαινόμενος ο Ε.Βενιζέλος καταλήγοντας: «Μήπως για το δικό σας το οποίο πήρατε χαριστικά και μετατρέψατε το Seven X σε ΣΚΑΪ;».


Αυτά από το blog της Θράκης.

Εδώ όμως λείπει η Αγωγή.

Σηκωθείτε από τον καναπέ!

Και κλείστε την τηλεόραση. Αυτή την τηλεόραση.

Μόνο αν αρχίσουν και πέφτουν δραματικά τα ποσοστά τηλεθέασης ως προς το συνολικό πληθυσμό τότε μόνο οι υπεύθυνοι θα αρχίσουν να σκέφτονται να κάνουν κάτι.

Κάντε το επόμενο πείραμα:

Μη δείτε τηλεόραση για μια εβδομάδα. Όταν θα επιστρέψετε μπροστά στην οθόνη θα σας φανούν τα περισσότερα από αυτά που βλέπετε ακατάλληλα.

Ακατάλληλα δια ενηλίκους.

Εναλλακτικά εμείς προτείνουμε άλλες δραστηριότητες. Εκτός από γενικά τις "συνευρέσεις" κατόπιν αυστηρής επιλογής μια καλή ιδέα είναι η προσφυγή στην πνευματική παραγωγή, ατομικά ή συλλογικά.

Μάθαμε ότι διοργανώνονται και διαγωνισμοί.

Για παράδειγμα οι εκδόσεις Πατάκη έχουν ανακοινώσει τον εξής διαγωνισμό:

HOTEL-ZOO 2009 – ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΕ ΖΩΑ
ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΟΣ ΘΕΜΑΤΙΚΟΣ ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΔΙΗΓΗΜΑΤΟΣ
ΣΥΜΜΕΤΟΧΕΣ ΕΩΣ 30.06.2009
ΧΟΡΗΓΟΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ: ATHENS VOICE
ΥΠΟ ΤΗΝ ΑΙΓΙΔΑ ΤΗΣ WWF ΕΛΛΑΣ.

Η ζωολογική λογοτεχνία είναι παλαιότατη, αχανής και ποικίλη. Σε ευσεβιστική, λαϊκή ή έντεχνη αφήγηση, ρεαλιστική ή αλληγορική εκδοχή, ο ζωομορφισμός στην τέχνη της αφήγησης έχει αφήσει έντονα χνάρια: Όμηρος, Παλαιά Διαθήκη, Αίσωπος, Λα Φοντέν, Λόντον, Μπλέικ, Πόου, Βερν, Μέλβιλ, Κάφκα, Χεμινγουέυ, Όργουελ, Μπόρχες, Ιονέσκο, Κορτάσαρ, Πελέβιν, αλλά και Ροΐδης, Μητσάκης, Λασκαράτος, Καρκαβίτσας, Κόντογλου, Πεντζίκης, Τσίρκας κ.ά.

Φυσικά, μια ιστορία με ζώα δεν εξαντλείται στην τρέχουσα αστική ζωοφιλία, ειδικά στις μέρες μας, με την εξαφάνιση σπάνιων ειδών της πανίδας, τα πειραματόζωα ή τα μεταλλαγμένα ζώα. Φωτεινή ή ζοφερή χροιά, δραματικός ή ειρωνικός τόνος, φαντασιωτικό ή ρεαλιστικό πλαίσιο είναι απλώς αφορμές ώστε να καθρεφτιστούμε και να μιλήσουμε για τον εαυτό μας και τον κόσμο. Αυτό είναι το νέο πλαίσιο γραφής του Hotel 2009, μια ιστορία όπου θα πρωταγωνιστούν ζώα.

Για τέταρτη συνεχή χρονιά, διαδοχικά, μετά τα Hotel-Βιζυηνός, Hotel-Μετανάστευση και Hotel-Internet, το Hotel-Zoo. Σ’ αυτό το νέο λογοτεχνικό παιχνίδι συμμετέχουν οι πεζογράφοι Άντζελα Δημητρακάκη, Ισίδωρος Ζουργός, Δημήτρης Σωτάκης, Κώστας Γκαζής (ο νικητής του Hotel-Internet), ενώ το όλο εγχείρημα θα φωτίσει από θεωρητική σκοπιά η κριτικός λογοτεχνίας Λίνα Πανταλέων.

Η εκδότρια Άννα Πατάκη και ο Μισέλ Φάις, κατά τα ειωθότα, θα συμβάλουν στη διαμόρφωση των έξι καλύτερων ζωολογικών ιστοριών.

Δεκτές γίνονται συμμετοχές που θα έχουν ημερομηνία αποστολής έως και την 30ή Ιουνίου 2009 (σφραγίδα ταχυδρομείου).

Στα τέλη Σεπτεμβρίου θα ανακοινωθεί ο βραχύς κατάλογος των 12 διακριθέντων και στις αρχές Νοεμβρίου, σε ειδική εκδήλωση, θα παρουσιαστεί ο συλλογικός τόμος των 6+4 διηγημάτων, όπου θα μάθουμε και το όνομα του βραβευόμενου διηγηματογράφου.

Δικαίωμα συμμετοχής έχουν όσοι δεν έχουν εκδώσει πεζογραφικό βιβλίο. Τα διηγήματα πρέπει να είναι σε έντυπη μορφή, δακτυλογραφημένα με μονό διάστιχο και να συνοδεύονται από CD (και όχι δισκέτα) με το κείμενο σε ηλεκτρονική μορφή. Οι ενδιαφερόμενοι θα πρέπει να στείλουν κείμενα των 5.000-7.000 λέξεων, καθώς και ένα ευσύνοπτο βιογραφικό τους με στοιχεία επικοινωνίας, ταχυδρομικά στις Εκδόσεις Πατάκη στη διεύθυνση Παναγή Τσαλδάρη 38, 104 37 Αθήνα, με την ένδειξη «Για το διαγωνισμό διηγήματος», υπόψη του κ. Γιώργου Πάντσιου (τηλ. 210.52.05.651, 210.36.50.051).


Συμμετοχές έως 30.06.2009
Χορηγός επικοινωνίας: Athens Voice
Υπό την αιγίδα της WWF Ελλάς
Εκδόσεις Πατάκη

Για περισσότερες πληροφορίες κάντε κλικ στον επόμενο δεσμό:

PDF 1

Είμαστε όλοι bloggers

Η τεχνολογία έχει κάνει δυνατό αυτό που αιώνες κοινωνικής συνύπαρξης δεν είχαν καταφέρει.

Μπορούμε δηλαδή να επικοινωνούμε μεταξύ μας και να εκφραζόμαστε ελεύθερα και ο λόγος μας να έχει την ίδια σχεδόν βαρύτητα, αυτή δηλαδή που του προσδίδει το περιεχόμενο και η ουσία του ανεξάρτητα αν είμαστε όμορφοι ή άσχημοι, λευκοί ή έγχρωμοι, άνδρες ή γυναίκες, χριστιανοί ή μουσουλμάνοι.

Υπάρχει δηλαδή το εξής παράδοξο:

Από τη μια μεριά πλήρης σχεδόν αποστασιοποίηση μεταξύ όσων επικοινωνούν και από την άλλη τέτοια αμεσότητα που είναι σαν να ψιθυρίζεις στο αυτί του συνομιλητή σου.

Υπάρχει όμως και ένα άλλο παράδοξο.

Η Κίνα και οι άλλες ασιατικές χώρες προσφέρουν ίσως περισσότερα στην ελεύθερη έκφραση μέσω της εντατικής παραγωγής φθηνών προϊόντων τεχνολογίας παρά οι Ευρωπαϊκές χώρες και οι άλλες ονομαζόμενες "Δυτικού Κόσμου".

Κάποιος ιστορικός μπορεί να φθάσει στο σημείο μετά από πολλά πολλά χρόνια να υποστηρίξει ότι η Κίνα προσέφερε περισσότερα στην παγκόσμια Δημοκρατία (χωρίς να το κάνει συνειδητά) παρά η Γηραιά Ήπειρος.

"Αρχές δεκαετίας του 90, ήταν 1992 ή 1993 δεν θυμάμαι ακριβώς θα σας γελάσω, σε ένα σπίτι κάπου στην Τούμπα μαζευτήκαμε καμιά εικοσαριά άτομα και φτιάξαμε το καταστατικό της «Ένωσης Χρηστών Ίντερνετ Βορείου Ελλάδος».

Το όνομα μου πρέπει να υπάρχει κάπου στην αίτηση που κάναμε στο πρωτοδικείο της Θεσσαλονίκης για να πάρουμε την άδεια σύστασης σωματείου.

Οι περισσότεροι από τα ιδρυτικά μέλη ήταν φοιτητές που είχαν γυρίσει από την Αμερική και είχαν μυηθεί στη νέα μασονική αίρεση.

Αφού έπεσαν οι υπογραφές στο καταστατικό μετά πήγαμε ταβέρνα. Όταν μας ρώτησε το γκαρσόνι τι σύλλογος ήμασταν δυσκολευτήκαμε πάρα πολύ να του εξηγήσουμε.

Δεν ξέρω αν ο σύλλογος αυτός υπάρχει ακόμα, το πιθανότερο είναι ότι δεν λειτουργεί και γιατί να λειτουργεί άλλωστε, χρήστες του internet σήμερα είναι το 40% των Ελλήνων, το είδος εξαφανίστηκε δια της πλήρους επικράτησης.

Τα χρόνια όμως εκείνα ήταν ηρωικά.

Συνδεόμασταν με ταχύτητες 2-3Kbps, περίπου χίλιες φορές πιο αργά με από ότι σήμερα και επιπλέον η γραμμή έπεφτε κάθε πέντε λεπτά. Όταν κατάφερνες να κατεβάσεις αρχείο 100Κ τότε αισθανόσουνα θεός.

Το internet ήταν μια extra υπηρεσία.

Αυτό που κυρίως είχαμε τότε ήταν η λειτουργία της BBS. Κάτι σαν ένα φόρουμ όπου αφήναμε τα μηνύματα μας, μιλούσαμε μεταξύ μας, ανταλλάσσαμε κανένα πρόγραμμα, πειραματιζόμασταν.

Το να κατάφερνες να στήσεις τα windows να βγούνε στο internet τότε ήταν μια ακόμα πρόκληση. Τότε τα windows δεν υποστηρίζανε συνδέσεις internet από την «μάνα» τους, θέλανε ένα επιπλέον «σκάλισμα».

Αλλά ο κυριότερος λόγος που δεν σερφάραμε στο internet ήτανε ότι δεν είχες και πολλά μέρη να πας.

Σήμερα αυτό φαντάζει λίγο περίεργο αλλά τότε το διαδίκτυο ήταν ένα πολύ μικρό κλάσμα αυτού που υπάρχει σήμερα.

Συγχωρέστε μου την νοσταλγική διάθεση, υπάρχει κάποιος λόγος που τα λέω όλα αυτά. Ο λόγος είναι ότι εκείνος ο μικρός πυρήνας ανθρώπων που μιλούσε μέσα στην BBS, μιλούσε πολύ και μιλούσε ουσιαστικά.

Ατελείωτες κουβέντες καυγάδες αλλά με νόημα. Όλα αυτά γινότανε μέχρις ένα σημείο. Μέχρι το σημείο όπου το internet ξαφνικά μεγάλωσε πολύ, πάρα πολύ.

Ξεπήδησαν χίλια μύρια φανταχτερά site, οι ταχύτητες μεγαλώσανε. Ξαφνικά οι μαύρες οθόνες (σε περιβάλλον DOS) ήτανε πολύ λίγες για να μας κρατήσουνε με την παρέα μας στην BBS. Έτσι λοιπόν σκορπίσαμε.

Θαμπωμένοι από τις νέες δυνατότητες ανταλλάξαμε την κοινωνικότητα μας για τον νέο μεγάλο γυαλιστερό κόσμο. Αυτό συνεχίστηκε μέχρι πρόσφατα.

Καταλαβαίνετε τι εννοώ.

Ναι τα blogs είναι το καινούριο σημείο συνάντησης, το σημείο όπου ξανασυναντιόμαστε με την παρέα μας.

……

Ξαναγυρνώντας για μια ακόμα φορά. Μην έχουμε αυταπάτες. Ο χώρος δεν είναι καινούριος, το φαινόμενο δεν είναι καινούριο. Το σημείο συνάντησης είναι η αγορά, το παζάρι, το κεφαλόσκαλο του σπιτιού μας, το καφενείο του χωριού, η συνοικιακή καφετέρια, ο σύλλογος φιλάθλων, το κόμμα.

Το σημείο συνάντησης είναι το ίδιο, οι άνθρωποι είναι οι ίδιοι, το μέσο είναι διαφορετικό.

Ναι αυτό είναι ένα διαφορετικό μέσο. Καταρχήν από άποψη εμβέλειας. Ο γείτονας σου μπορεί να είναι ξινός, το συνοικιακό καφενείο γεμάτο παππούδες που παίζουν πρέφα, εσύ όμως κάπου στον κόσμο μπορείς να βρεις κάποιον να καταλάβει τι του λες, ή τουλάχιστον έτσι να ελπίζεις.

Δεύτερο στοιχείο. Το μέσο είναι αμφίδρομο. Δεν είμαστε τηλεθεατές. Είμαστε και πομποί, ο καθένας και ένα μικρό μέσο ενημέρωσης. Εντάξει δεν λέω, με πολύ περιορισμένο ακροατήριο αλλά από την άλλη με ακροατήριο που αντιδρά, συμμετέχει, αλληλοεπιδρά μαζί μας.

Τρίτο. Το μέσο είναι δημοκρατικό. Είναι δημοκρατικό με την έννοια ότι σπάει το μονοπώλιο των κατεστημένων στα παραδοσιακά μέσα ενημέρωσης, τύπο, τηλεόραση. Χωρίς οικονομικά μέσα ο καθένας μπορεί να αποκτήσει ένα κοινό για τις απόψεις του.

……

Μέσα σε όλα αυτά καλούμαστε να αποφασίσουμε τι είναι οι bloggers. Προφανώς απάντηση ενιαία δεν υπάρχει. Με το δεδομένο όμως ότι στο σύστημα αξιών μας θεωρούμε ότι είναι ασφαλέστερο η γνώση, η πληροφορία, η γνώμη, άρα και η δύναμη να είναι διαμοιρασμένη στα χέρια των πολλών, με την έννοια αυτή τότε είμαστε μαζί τους.

Από την άλλη όμως κάθε απόπειρα να μιλήσουμε για «κίνημα των bloggers» είναι αστεία.

Τα μέσα δεν καθορίζουν τους στόχους. Έτσι δεν μπορούμε να μιλάμε για κίνημα τηλεθεατών, κίνημα καταναλωτών τηλεφωνίας, κίνημα επιστολογράφων. Διάβαζα μια στατιστική του 2006 που έλεγε ότι το 70% των Ιαπώνων είχε επισκεφτεί τουλάχιστον ένα blog την τελευταία βδομάδα.

Ίσως σε λίγα χρόνια το να μιλάμε για bloggers θα είναι το ίδιο αστείο με το να μιλάμε για τον σύλλογο που φτιάξαμε εμείς οι χρήστες του internet 15 χρόνια πριν.

Κάποιος είπε ότι στο μέλλον όλοι θα είμαστε για 5 λεπτά διάσημοι.

Ίσως εννοούσε ότι θα είμαστε όλοι bloggers."


Τα εντός εισαγωγικών είναι κείμενο του Τρύφωνα Τριανταφυλλίδη από το blog του:


Κυανοψηφίδα (βλ. Είμαστε όλοι bloggers )


Ενδιαφέρον παρουσιάζουν και τα σχόλια στο παραπάνω άρθρο του Τρύφωνα:


Ο/Η τσότσος είπε...

Καλησπέρα Τρύφωνα,

Κατ'αρχήν είμαστε "άμεσοι" δημοκράτες:

λέμε την άποψή μας και περιμένουμε αντιδράσεις.

Είναι και αυτό στοιχείο της δημοκρατίας του Περικλή στα καθ'ημάς.

Έχουμε επίσης άμεση, προκλητική, ανελέητη ενημέρωση που, μέσα από παραπλανήσεις, χυδαιότητες, απόρητες ειδήσεις, off the record κουβέντες κλπ., εκμηδενίζει σιγά-σιγά την κατευθυνόμενη ενημέρωση από τα ΜΜΕ.

λίγο είναι;

31 Ιαν 2008 9:35:00 μμ

Ο/Η katerina είπε...

Μ' άρεσε πολύ το post σου.

Πολύ γλυκό, πολύ νοσταλγικό.

Αυτή η άμεση γρήγορη επαφή,χωρίς μεγάλο συναισθηματικό κόστος, έχει μια ιδιαιτερότητα.

Και αλλάζει την μορφή της επικοινωνίας.

Εγώ πιστευω, ότι σιγά σιγά τα ΜΜΕ θα δημιουργήσουν μεγάλα δικά τους blog, με τεράστιες επισκεψιμότητες.

Αλλά και πάλι αυτή η διαδραστικότητα αλλάζει τα πράγματα.

31 Ιαν 2008 10:07:00 μμ

Ο/Η gerasimos είπε...

Ωραίο ποστ.

Νοσταλγικό αλλά μέσα από τη νοσταλγία ανοίγεται στο μέλλον.

Κάπως σαν τους ραδιο-ερασιτέχνες πρέπει να ήσασταν.

31 Ιαν 2008 10:14:00 μμ

Ο/Η Ανώνυμος είπε...

Τι μας θύμισες....Ξεκινάγαμε το download το βράδυ για να το βρούμε "κατεβασμένο" το πρωί...wikispecs.org the largest project in the history of internet.

31 Ιαν 2008 10:15:00 μμ

Ο/Η tractatus είπε...

Εγω πάντως μαθαίνω απο τα blogs και απο τους bloggers.

Εμαθα δηλαδή και για την κα Μαργαρίτη μόλις τώρα και πραγματικά μένω άναυδη που κανείς δεν είπε κάτι, δεν γράφτηκε κάτι. Τουλάχιστον στα bloggs κάτι έγινε.

Κι εγώ θέλω να το ψάξω.

Και κάτι άλλο:

Μέσω της επιλεκτικής τελικά συζήτησης και χρήσης διατηρούμε μια ζωντάνια και στη σκέψη και στην πληροφόρηση.

Ολα πάντως θέλουν μέτρο...

31 Ιαν 2008 10:27:00 μμ

Ο/Η Τρύφων είπε...

τσότσος

Ναι πράγματι είναι μια ελπίδα αυτό, ίσως η τεχνολογία ξανακάνει την άμεση δημοκρατία εφικτή.

Η τουλάχιστον την δημοκρατία με λιγότερα επίπεδα εκπροσώπησης.

Κατερίνα,

Αν τα ΜΜΕ μας το πάρουν και αυτό εμείς (ελπίζω) θα βρούμε κάτι άλλο, δεν τελείωσε ποτέ αυτό το παιχνίδι.

Γεράσιμε,

Ναι κάτι σαν τους ραδιοπειρατές, και τα περισσότερα παιδια είχε να τα δει ήλιος κάτι χρόνια, τεχνοφρικιά του κερατά!

ανώνυμε

Εγώ θεωρώ πιο σημαντική την wikipedia

31 Ιαν 2008 10:33:00 μμ

Τάδε έφη Αριστοτέλης:

«Η ανώτερη εξουσία βρίσκεται αναγκαστικά στα χέρια ενός ή μερικών ή και πολλών.

Όταν όλοι αυτοί κατευθύνουν όλες τους τις προσπάθειες προς το γενικό καλό, τούτο το κράτος διοικείται καλά, αλλά όταν ο ένας, οι λίγοι ή οι πολλοί αποβλέπουν μόνο προς το δικό τους συμφέρον, πρέπει να περιμένουμε μια εξέλιξη προς το χειρότερο.»

Περί Ευθύνης Υπουργών: Μια άποψη

Πολύ κουβεντολογία και πολιτική καφενείου για τα θέματα της διαφθοράς του πολιτικού κόσμου, της ανεύθυνης συμπεριφοράς κάποιων κομμάτων αλλά και γενικά της απαξίας της δημόσιας ζωής.

Αφού το ίδιο το Ελληνικό Κράτος ως υπόσταση φαίνεται να στηρίζεται στη νοθεία, στη διαφθορά και στη συναλλαγή που ανέχεται και συντηρεί τότε για ποιό συγκεκριμένο θέμα μιλάμε και σε ποιόν να ρίξουμε τις ευθύνες;

Την κύρια ευθύνη την έχουμε εμείς οι πολίτες που ανεχόμαστε αυτή την κατάσταση της κατ' επίφαση Δημοκρατίας.

Ασφαλώς και θα υπάρξουν κουκουλώματα.

Τι να κάνει και η κομματική Δικαιοσύνη;

Έχει και αυτή τα όρια της ανεξαρτησίας της και δεν είναι δυνατό να προκαλέσει πολιτικό ή πολιτειακό πρόβλημα.

Συχνά - πυκνά ακούμε όμως και εισαγγελείς και δικαστές να βγαίνουν από τα ρούχα τους.

"Αφού αυτή είναι η νομοθεσία", λένε, "εμείς τι να κάνουμε;".

Αυτό κύριοι λέγεται αρνησιδικία.

Η Ελληνική νομοθεσία είναι υπέρ-πλήρης και καλύπτει σχεδόν τα πάντα. Είναι δυνατό να μην καλύπτει το αιώνιο Ελληνικό φαινόμενο της νοθείας που εκφράζεται με την πολιτική διαφθορά;

Όχι βέβαια.

Για παράδειγμα ας πάρουμε, με την ευκαιρία της συζήτησης για το λεγόμενο σκάνδαλο της Siemens, το θέμα της, κατά γενική αποδοχή, παραγραφής των αξιόποινων πράξεων υπουργών και κατά συνέπεια, όπως αναφέρεται, όλων των εμπλεκομένων.

Το σχετικό νομοθέτημα είναι ο Ν. 3126/2003 (ΦΕΚ Α 66 19.3.2003).

Στην εισηγητική έκθεση του Υπουργείου Δικαιοσύνης που παρουσιάστηκε στις 18.2.2003 στη Βουλή αναφέρθηκαν τα εξής:

(Για την Ιστορία, παραθέτουμε το πλήρες κείμενο. Αν δεν έχετε υπομονή προχωρήστε πιο κάτω και διαβάστε την άποψή μας):

Έχω την τιμή, σήμερα, να εισηγούμαι ενώπιον του Σώματος τον τελευταίο εκτελεστικό νόμο του Συντάγματος που εμπίπτει στην αρμοδιότητα του Υπουργείου Δικαιοσύνης.

Ειδικότερα, από τους προβλεπόμενους εκτελεστικούς νόμους έχουν ψηφισθεί οι ακόλουθοι:

Νόμος 2944/2001 με τον οποίο μεταφέρονται διοικητικές διαφορές από το Συμβούλιο της Επικρατείας στα τακτικά διοικητικά δικαστήρια προς εκτέλεση των άρθρων 94 παρ. 1 και 95 παρ. 1 του Συντάγματος.

Νόμος 2993/2002 με τον οποίο ρυθμίζονται τα κωλύματα και ασυμβίβαστα των δικαστικών λειτουργών, η αντικατάστασή τους από συμβούλια και επιτροπές, καθώς και η συγκρότηση και λειτουργία των ανώτατων δικαστικών συμβουλίων και των συμβουλίων δικαστικών υπαλλήλων προς εκτέλεση των άρθρων 89, 90 και 92 του Συντάγματος.

Νόμος 3038/20002 με τον οποίο συγκροτείται το ειδικό δικαστήριο του άρθρου 88 παρ. 2 του Συντάγματος για την επίλυση μισθολογικών, συνταξιοδοτικών κλπ. διαφορών δικαστικών λειτουργών.

Νόμος 3068/2002 για τη συμμόρφωση της διοίκησης προς τις δικαστικές αποφάσεις και για την προαγωγή των δικαστών των τακτικών διοικητικών δικαστηρίων στο βαθμό του Συμβούλου Επικρατείας προς υλοποίηση των άρθρων 94 παρ. 4, 95 παρ. 5 και 88 παρ. 6 του Συντάγματος.

Ο νόμος για την ποινική ευθύνη Υπουργών έχει την αυτονόητη σημασία του σε κάθε κοινοβουλευτική δημοκρατία καθώς αποτελεί ένα ξεχωριστό νομοθέτημα που προσπαθεί να βρει τη χρυσή τομή ανάμεσα σε θεμελιώδεις ανάγκες του πολιτικού μας συστήματος που στη συγκεκριμένη περίπτωση βρίσκονται σε μία σχέση έντασης :

από τη μια υπάρχει η ακεραιότητα της δικαστικής διαδικασίας, η αρχή του φυσικού δικαστή και η ανεξαρτησία της δικαιοσύνης και από την άλλη, η διάκριση των εξουσιών, η ομαλότητα του κοινοβουλευτικού μας βίου και η προστασία της τιμής των πολιτικών που έχουν αναδειχθεί με τη λαϊκή ψήφο από την άλλη.

Ακριβώς για το λόγο αυτό ανέκαθεν υπήρχε σχετική συνταγματική πρόβλεψη (πρώτος οργανικός νόμος βάσει του άρθρου 80 του Συντάγματος του 1864 ήταν ο ΦΠΣτ΄/1876, για να ακολουθήσουν το ΝΔ 802/1971 και τελευταία ο Ν. 2509/1997), χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει και καθιέρωση υπουργικών προνομίων σε σχέση με την ποινική τους, έναντι των άλλων πολιτών, μεταχείριση.

Σκοπός της συγκεκριμένης επιλογής είναι, αφενός μεν η προστασία της τιμής των πολιτικών και της ομαλότητας του πολιτικού βίου και αφετέρου η ταχεία εκκαθάριση των ποινικών υποθέσεων, στις οποίες εμπλέκονται μέλη της Κυβέρνησης.

Αυτή η αυτονόητη σε κάθε χώρα σημασία του θεσμού αυτού, στην Ελλάδα αποκτά μία ακόμη μεγαλύτερη βαρύτητα λόγω της ιστορικής εμπειρίας από την εφαρμογή του νόμου αυτού.

Δεν χρειάζεται να ανατρέξει κανείς στο απώτερο παρελθόν της χώρας μας, όπως π.χ. το 1964-65 όταν το περίφημα θέμα της παραγραφής είχε γίνει αντικείμενο έντονης πολιτικής διαμάχης με αρνητικές επιπτώσεις στην ομαλότητα του πολιτικού μας βίου.

Δυστυχώς, η πιο πρόσφατη πολιτική μας ζωή, στην περίοδο 1989-1992 ανέδειξε όχι μόνο την κεντρική σημασία που μπορεί να αποκτήσει ο νόμος αυτός σε περιόδους πολιτικής κρίσης αλλά και τις αδυναμίες των θεσμικών ρυθμίσεων που ίσχυαν τότε σε συνταγματικό και νομοθετικό επίπεδο σχετικά με το θέμα της ποινικής ευθύνης των Υπουργών.

Αρκεί να υπενθυμίσω ενδεικτικά τις διαφωνίες για το θέμα της παραγραφής, τις θεσμικές αντιφάσεις που προκάλεσε ο θεσμός των βουλευτών-κατηγόρων, οι αντιφατικές αποφάσεις σχετικά με την τύχη των τυχόν συμμετόχων κ.λπ.

Τα περισσότερα από αυτά τα ζητήματα ήταν στη βάση τους ζητήματα νομικής ερμηνείας, αλλά στην πράξη έγιναν αντικείμενο οξύτατης πολιτικής αντιπαράθεσης όπου δύσκολα κανείς ξεχώριζε τη νηφάλια νομική σκέψη από την πολιτική σκοπιμότητα.

Τα προβλήματα εκείνα είχαν ήδη αναγκάσει το νομοθέτη να αλλάξει το 1997 το νόμο περί ευθύνης Υπουργών και να προβεί, με το ν. 2509/1997, σε ορισμένες βελτιώσεις που όμως δεν ήταν αρκετές καθώς εντάσσονταν σε ένα δεδομένο συνταγματικό πλαίσιο.

Αυτό το συνταγματικό πλαίσιο είναι που άλλαξε το 2001 και νομίζω ότι κοινή είναι η διαπίστωση ότι οι αλλαγές αυτές διακρίνονται για την ορθότητα και την πληρότητα τους.

Αξίζει να θυμηθούμε τις βασικότερες καινοτομίες του αναθεωρημένου άρθρου 86 :

α. Ανατέθηκε η σχετική ανακριτική διαδικασία σε ειδικό ανακριτικό συμβούλιο που λειτουργεί στο πλαίσιο του Ανωτάτου Ειδικού Δικαστηρίου το οποίο εκδίδει παραπεμπτικό ή απαλλακτικό βούλευμα.

β. Καταργήθηκε ο θεσμός του βουλευτή-κατηγόρου και αντικαταστάθηκε από τον φυσικό, ας μου επιτραπεί ο όρος, κατήγορο, δηλαδή τον εισαγγελέα.

γ. Προβλέφθηκε η συμμετοχή και Συμβούλων Επικρατείας στο Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο.

δ. Καθιερώθηκε ρητά η υποχρεωτική συμπαραπομπή των τυχόν συμμετόχων στο Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο.

Τις νέες αυτές συνταγματικές διατάξεις εξειδικεύει το υπό κρίση Σχέδιο Νόμου προβλέποντας επακριβώς τις ουσιαστικές και διαδικαστικές λεπτομέρειες για την υλοποίησή του.

Συγκεκριμένα, θα ήθελα να επισημάνω τις εξής ρυθμίσεις :

Η παραγραφή των αξιόποινων πράξεων (πλημμελημάτων ή κακουργημάτων) που τελούνται από υπουργό κατά την άσκηση των καθηκόντων του παραγράφονται με τη συμπλήρωση πέντε (5) ετών από την ημέρα που τελέστηκαν.

Η προθεσμία όμως αυτή αναστέλλεται:

α) όσο διαρκεί η βουλευτική περίοδος, κατά τη διάρκεια της οποίας τελέστηκε η πράξη, εκτός αν στο μεταξύ εκδόθηκε η απόφαση του άρθρου 6 παρ. 2 του νόμου αυτού,

β) όσο διαρκεί η κύρια διαδικασία και

γ) όσο ισχύει η απόφαση της Ολομέλειας της Βουλής, για την αναστολή της δίωξης, της προδικασίας ή της κύριας διαδικασίας, σύμφωνα με όσα ορίζονται στο άρθρο 6 παρ. 5 του νόμου αυτού.

Σε κάθε δε περίπτωση η παραγραφή επέρχεται με τη συμπλήρωση δέκα ετών από την τέλεση της πράξης (άρθρο 3 Σ/Ν).

Πρέπει να τονίσω ότι η κατ’ αρχήν - και τονίζω τη λέξη κατ’ αρχήν - πενταετής παραγραφή δεν είναι κάποια καινοτομία αλλά προβλέπεται στον ισχύοντα νόμο 2509/1997 όπου θεσπίζεται παραγραφή στα πέντε χρόνια από την ημέρα που τελέστηκαν, ανεξάρτητα από τη βαρύτητά τους, δηλαδή αν πρόκειται για κακουργήματα ή πλημμελήματα.

Κι αυτό διότι σε περίπτωση υπουργικού εγκλήματος είναι αδιαμφισβήτητη η αναγκαιότητα να περατωθεί ταχέως η εκκρεμότητα που δημιουργείται, ώστε τα πολιτικά πρόσωπα να μην αντιμετωπίζουν για πολλά χρόνια το φάσμα μιας ποινικής δίκης με όλα τα συνακόλουθα αρνητικά γι΄ αυτούς ενδεχόμενα.

Συγχρόνως όμως επιβάλλεται και η διασφάλιση ικανού χρόνου, για την ασφαλή διάγνωση της υπόθεσης σε όλα τα διαδικαστικά της στάδια.

Ως αντιστάθμισμα λοιπόν στον κατά τα άνω χρόνο, και αυτή είναι η καινοτομία του Σχ/Ν που σήμερα συζητάμε, διευρύνονται οι λόγοι για τους οποίους αναστέλλεται η προθεσμία της παραγραφής.

Συγκεκριμένα, ορίζεται ότι η προθεσμία παραγραφής αναστέλλεται όχι μόνο όσο διαρκεί η βουλευτική περίοδος κατά την διάρκεια της οποίας τελέστηκε η πράξη (ρύθμιση του ν. 2509/1997) αλλά επιπλέον όσο διαρκεί η κύρια διαδικασία και όσο ισχύει η απόφαση της Ολομέλειας της Βουλής για την αναστολή της δίωξης της προδικασίας ή της κύριας διαδικασίας, ρύθμιση που αποτρέπει ουσιαστικά τον όποιο κίνδυνο παραγραφής.

Το αξιόποινο των πράξεων των υπουργών εξαλείφεται με το πέρας της δεύτερης τακτικής συνόδου της βουλευτικής περιόδου που αρχίζει μετά την τέλεση της αξιόποινης πράξης, εάν ως τότε η Βουλή δεν έχει ασκήσει την αρμοδιότητά της για την ποινική δίωξη του υπουργού, σύμφωνα με όσα ορίζονται στο νόμο αυτό (άρθρο 3 παρ. 2 Σ/Ν).

Η διαδικασία της ποινικής δίωξης κινείται εφόσον το ζητήσουν εγγράφως και με συγκεκριμένη αναφορά στα στοιχεία της πράξης τριάντα (30) τουλάχιστον βουλευτές, διαφορετικά είναι απαράδεκτη (άρθρο 5 παρ. 1 Σ/Ν).

Εφ’ όσον ληφθεί από την απόλυτη πλειοψηφία του όλου αριθμού των βουλευτών, σχετική απόφαση σε συνέχεια μιας τέτοιας πρότασης, διενεργείται προκαταρκτική εξέταση και υποβάλλεται έγγραφο πόρισμα από ειδική κοινοβουλευτική επιτροπή της Βουλής.

Θεωρείται απαράδεκτη νέα πρόταση που στηρίζεται στα ίδια πραγματικά περιστατικά, αν η Ολομέλεια της Βουλής απορρίψει την πρόταση των βουλευτών (άρθρο 5 παρ. 5 Σ/Ν).

Με την πρόβλεψη αυτή αναγνωρίζεται η ύπαρξη οιονεί δεδικασμένου και το θέμα αντιμετωπίζεται όπως ακριβώς σε όλες τις παρόμοιες περιπτώσεις της ποινικής διαδικασίας, δηλαδή δεν επιτρέπεται η «ανακύκλωση» των αιτιάσεων που βασίζονται στα ίδια γεγονότα.

Η απόφαση για την άσκηση ή μη ποινικής δίωξης λαμβάνεται, μετά την εισαγωγή του πορίσματος στην Ολομέλεια της Βουλής, με την απόλυτη πλειοψηφία του όλου αριθμού των βουλευτών (άρθρο 6 παρ. 2 Σ/Ν).

Υπενθυμίζω ότι, με τον ισχύοντα νόμο, η απόφαση για την παραπομπή λαμβάνεται με ειδική πλειοψηφία αριθμητικά ίση τουλάχιστον με το άθροισμα που προκύπτει από τον αριθμό των βουλευτών που υπερψήφισαν την τελευταία πρόταση εμπιστοσύνης που υπέβαλε η Κυβέρνηση και το ένα δέκατο των υπόλοιπων βουλευτών.

Νέα πρόταση που αφορά τα ίδια πρόσωπα και τις ίδιες πράξεις, έστω και με διαφορετικό νομικό χαρακτηρισμό είναι σε κάθε περίπτωση απαράδεκτη (άρθρο 6 παρ. 4 Σ/Ν).

Με τη διάταξη αυτή αποκλείεται οριστικά το ενδεχόμενο νέας πρότασης για τα ίδια πρόσωπα και τις ίδιες πράξεις, έστω και με διαφορετικό νομικό χαρακτηρισμό, εφ’ όσον η Ολομέλεια της Βουλής, μετά τη διενέργεια προκαταρκτικής εξέτασης και της σύνταξης σχετικού πορίσματος, αποφασίσει να μην ασκηθεί ποινική δίωξη.

Η αιτιολογία της συγκεκριμένης διάταξης είναι προφανής : η προκαταρκτική εξέταση που προηγήθηκε έδωσε τη δυνατότητα της συλλογής όλων των απαραίτητων στοιχείων για τη διαμόρφωση ασφαλούς κρίσης και την εξαγωγή εμπεριστατωμένης απόφανσης.

Κατά συνέπεια, θεμελιώνεται επαρκώς το αυξημένο -σε σχέση με την περίπτωση που δεν είχε γίνει η προκαταρκτική εξέταση- δεδικασμένο της περίπτωσης αυτής.

Η Βουλή ερεύνησε ενδελεχώς το θέμα και έκρινε ότι δεν προκύπτει τίποτε. Αυτή η υπόθεση πρέπει να κλείσει πια.

Η Ολομέλεια της Βουλής μπορεί, με την απόλυτη πλειοψηφία του όλου αριθμού των βουλευτών, να αποφασίζει οποτεδήποτε την ανάκληση της απόφασής της για την άσκηση ποινικής δίωξης ή την αναστολή της δίωξης, της προδικασίας ή της κύριας διαδικασίας, ενώ η αναστολή μπορεί να αρθεί με τις ίδιες διατυπώσεις.

Προϋπόθεση βέβαια των διαδικασιών αυτών είναι να υπάρχει έγγραφη πρόταση τριάντα (30) τουλάχιστον βουλευτών. (άρθρο 6 παρ. 5 Σ/Ν).

Η άσκηση ποινικής δίωξης κατά υπουργού καταλαμβάνει υποχρεωτικά και τους συμμετόχους, οι οποίοι κατηγορούνται και δικάζονται μαζί με τον υπουργό. (άρθρο 7 παρ. 1 Σ/Ν).

Αυτό βέβαια, όπως είπα και πριν, αποτελεί άμεση συνταγματική επιταγή.

Η δικαιοδοσία των τακτικών ποινικών δικαστηρίων δεν θίγεται ως προς τους συμμετόχους, αν η Βουλή απορρίψει ως προδήλως αβάσιμη την πρόταση για την άσκηση ποινικής δίωξης ή αν αποφασίσει να μην ασκήσει ποινική δίωξη.

Δηλαδή αυτοί παραπέμπονται στα κοινά ποινικά δικαστήρια και ως προς αυτούς δεν εφαρμόζονται οι διατάξεις αυτού του νόμου. (άρθρο 7 παρ. 3 Σ/Ν).

Η προκείμενη πρόβλεψη αποτελεί αναγκαία συμπλήρωση της συνταγματικής επιταγής για την υποχρεωτική συμπαραπομπή στο Ειδικό Δικαστήριο και των τυχών συμμετόχων, διότι δεν πρέπει να μένει ουδεμία αμφιβολία ότι, αν απορριφθεί από τη Βουλή ως προδήλως αβάσιμη η πρόταση για την άσκηση ποινικής δίωξης κατά Υπουργού, για τους συμμετόχους επιλαμβάνονται τα κοινά ποινικά δικαστήρια και εφαρμόζονται οι σχετικές διατάξεις της ποινικής νομοθεσίας, αφού σε διαφορετική περίπτωση θα υπήρχε συνταγματική αταξία.

Παρόμοια άλλωστε είναι η ρύθμιση και της τετάρτης παραγράφου του άρθρου 11 του Σ/Ν, σύμφωνα με την οποία εάν συντρέχει περίπτωση παραπομπής μόνο του συμμετόχου, το (Ειδικό) Δικαστικό Συμβούλιο τον παραπέμπει στο ακροατήριο του αρμόδιου κατά τις κοινές διατάξεις δικαστηρίου.

Ρυθμίζονται τα θέματα του (Ειδικού) Δικαστικού Συμβουλίου που συγκροτείται από δικαστές του Αρείου Πάγου και του Συμβουλίου Επικρατείας. Θεσπίζεται έτσι για πρώτη φορά ενδιάμεση διαδικασία και προβλέπεται η διενέργεια ανάκρισης η οποία περατώνεται με την έκδοση βουλεύματος (άρθρα 8, 9 και 10 Σ/Ν).

Το Ειδικό Δικαστήριο συγκροτείται από δεκατρία τακτικά και έξι αναπληρωματικά μέλη (επτά μέλη του Αρείου Πάγου και έξι μέλη του Συμβουλίου Επικρατείας), τα οποία κληρώνονται μετά την έκδοση του παραπεμπτικού βουλεύματος σε δημόσια συνεδρίαση της Ολομέλειας της Βουλής, ενώ καθήκοντα προέδρου ασκεί ο ανώτερος σε βαθμό από τα μέλη του Αρείου Πάγου που κληρώθηκαν και μεταξύ ομοιοβάθμων ο αρχαιότερος (άρθρο 12 Σ/Ν).

Αντί των βουλευτών-κατηγόρων, καθήκοντα εισαγγελέα ασκεί μέλος της εισαγγελίας του Αρείου Πάγου που κληρώνεται κι αυτός με τον αναπληρωτή του στην ίδια συνεδρίαση της Βουλής (άρθρο 12 παρ. 2 Σ/Ν).

Ο θεσμός του βουλευτή-κατηγόρου ήταν ιδιαίτερα προβληματικός, αφού τοποθετούσε τους πολιτικούς αντιπάλους στη θέση εισαγγελέα, ενός κρίσιμου παράγοντα της δίκης που πρέπει να παρέχει εχέγγυα αμεροληψίας.

Η περιοριστική της ελευθερίας ποινή που επιβάλλεται σε υπουργό για πλημμέλημα μετατρέπεται σε χρηματική, ενώ ως προς τα κακουργήματα εφαρμόζονται οι ισχύουσες κοινές διατάξεις (άρθρο 18 παρ. 2 Σ/Ν).

Η ρύθμιση αυτή εναρμονίζεται με τη σύγχρονη τάση της αντεγκληματικής πολιτικής για τον περιορισμό του ενδεχομένου εγκλεισμού στις φυλακές για την έκτιση της περιοριστικής της ελευθερίας ποινής που επιβλήθηκε για πράξη σε βαθμό πλημμελήματος, που προδήλως είναι ήσσονος, συγκριτικά με τα κακουργήματα, απαξίας.

Ιδιαίτερα δε στην περίπτωση πολιτικού προσώπου, όταν ο στιγματισμός από μια καταδίκη, έστω για πλημμέλημα, είναι ήδη αφόρητα επαχθής για την περιβάλλουσα το πρόσωπό του ηθική και κοινωνική αξία, η εν λόγω διάταξη είναι θετική.

Και με τις παρατηρήσεις αυτές, κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, ολοκληρώνω την παρουσίαση των βασικών διατάξεων του Σχεδίου Νόμου του οποίου έχω την τιμή να ζητώ την υπερψήφιση από το Κοινοβούλιο.

Οφείλω να πω ότι το εποικοδομητικό κλίμα που επικράτησε στη σχετική συζήτηση ενώπιον της αρμόδιας Κοινοβουλευτικής Επιτροπής με κάνει να πιστεύω ότι και στην Ολομέλεια θα έχουμε αντίστοιχου επιπέδου συζήτηση επ? ωφελεία του πολιτικού μας βίου.

Όταν κανείς αναλογίζεται το τι συνέβη στην πρόσφατη πολιτική ιστορία με αφορμή τον νόμο περί ευθύνης Υπουργών, αποτελεί δείγμα ωρίμανσης του πολιτικού μας συστήματος η συζήτηση του νόμου αυτού με νηφαλιότητα, καλή πίστη και διάθεση συναίνεσης.

Επιτρέψτε μου να τελειώσω εκφράζοντας μία ελπίδα: αντίθετα με όλους τους άλλους νόμους που έχω κατά καιρούς έχω εισηγηθεί, αυτός ο νόμος ελπίζω και εύχομαι να μην χρειασθεί ποτέ να εφαρμοσθεί.


Η άποψή μας:


Ο σχετικός νόμος περί Ευθύνης Υπουργών ρυθμίζει τις ποινικές ευθύνες των πολιτικών προσώπων και όχι τις αστικές ευθύνες που μπορούν να αποδωθούν κανονικά ή ακόμη τα σχετικά θέματα Διοικητικού Δικαίου που δεν επηρεάζονται.

Αν και οι αντίστοιχες διατάξεις περί ευθύνης υπουργών παρέχουν νομική βάση για να ισχυριστεί κάποιος ότι τα σχετικά αδικήματα έχουν παραγραφεί, αν συντρέχει τέτοιος λόγος, ωστόσο ο ισχυρισμός αυτός αποτελεί ένσταση και δεν θα πρέπει να αναιρεί τη διαδικασία προκαταρκτικής εξέτασης, προανάκρισης και κύριας ανάκρισης και των σχετικών με αυτές ενεργειών για τη διαλεύκανση μιας υπόθεσης.

Γνώμη μας είναι ότι θα πρέπει να ασκηθεί και ποινική δίωξη κατά τα οριζόμενα αν προκύψουν οι σχετικές ενδείξεις και η ένσταση παραγραφής να προβληθεί στο ακροατήριο από τον κατηγορούμενο υπουργό.

Επίσης, αν και υπάρχει η άποψη ότι η παραγραφή του αξιόποινου των πράξεων υπουργών συμπαρασύρει και τη δυνατότητα ποινικής δίωξης και άλλων εμπλεκόμενων σε αυτές τις πράξεις, η θέση μας είναι διαφορετική.

Αν προκύψουν αποχρώσες ενδείξεις για αξιόποινες πράξεις προσώπων θα πρέπει να ασκηθεί ποινική δίωξη τόσο στα πρόσωπα αυτά όσο και στους εμπλεκόμενους υπουργούς τουλάχιστον για τα αδικήματα της συνέργειας ή και ηθικής αυτουργίας αν ίσως όχι για την κύρια πράξη των υπουργών.

Κάτι διαφορετικό θα ήταν ευθεία παραβίαση πολλών άρθρων του πυρήνα του Συντάγματος και ειδικά της αρχής της ισότητας καθώς δεν τίθεται κανένας λόγος δημοσίου συμφέροντος παροχής προστασίας ή ειδικής αντιμετώπισης προσώπων που φέρονται να εμπλέκονται σε αξιόποινες πράξεις και δεν είναι υπουργοί.

Επιπλέον, δεν θα πρέπει να ξεχνάμε ότι υπάρχουν διατάξεις της Ευρωπαϊκής έννομης τάξης αλλά και Διεθνούς Δικαίου που υπερισχύουν της Ελληνικής Νομοθεσίας και κατά συνέπεια θα πρέπει να εφαρμοστούν αυτές όταν υπάρχει λόγος.

Συνεπώς για το θέμα της Siemens και άλλων που αφορούν ουσιαστικά ξέπλυμα βρώμικου χρήματος δεν υπάρχει νομικά καμία προστασία από εσωτερικό δίκαιο όπως είναι ο νόμος περί ευθύνης υπουργών.

Σε μια ακραία όντως περίπτωση θα μπορούσε να ζητηθεί ακόμη και η έκδοση του αρμόδιου υπουργού για να δικαστεί σε άλλη χώρα και σε αυτή την περίπτωση λίγα νομικά όπλα θα είχε η Ελληνική Πολιτεία για να αντισταθεί.

Ας μην βαφτίζουμε λοιπόν το ψάρι κρέας και ας λέμε την αλήθεια στον Ελληνικό Λαό.

Η Ελληνική πολιτική ζωή εμφανίζεται να έχει τη σοβαρότητα των παλιών τηλεοπτικών σειρών "Ντάλας" και "Δυναστεία".

Ας αποφασίσουν οι πολιτικοί οι οποίοι δηλώνουν ότι κόπτονται για τη Δημοκρατία να πάρουν πρωτοβουλίες για την πραγματική διάκριση των εξουσιών και το διαχωρισμό κράτους και κόμματος.

Αν δεν γίνει αυτό θα συζητάμε συνέχεια τα ίδια και τα ίδια "κουράζοντας" ενδεχομένως κάποιους πρωθυπουργούς και αρχηγούς κομμάτων.

Είπε κανείς ότι η Δημοκρατία δεν είναι κουραστική και επικίνδυνη υπόθεση;