Από το Focus, Ιούλιος 2003:
(Το περιοδικό έγραφε σε χώρο σχετικό με το σεξ. Η ημερομηνία δημοσίευσης μάλλον δεν ήταν τυχαία).
Σύμφωνα με άρθρο που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό έντυπο Proceedings of the National Academy of Sciences, έρευνα Αμερικανών επιστημόνων αποδεικνύει ότι τόσο οι άνδρες, όσο και οι γυναίκες επιλέγουν συντρόφους που έχουν κοινά στοιχεία όχι μόνο εξωτερικά, αλλά και στο χαρακτήρα.
Στην έρευνα συμμετείχαν 978 φοιτητές και φοιτήτριες από τις ΗΠΑ, οι οποίοι αξιολόγησαν τη σημαντικότητα διαφόρων παραγόντων που διέπουν μια μακροχρόνια σχέση.
Οι παράγοντες αυτοί χωρίστηκαν σε τέσσερις βασικές κατηγορίες:
α) Κοινωνική και οικονομική κατάσταση,
β) Οικογενειακή δέσμευση,
γ) Εξωτερική εμφάνιση και
δ) Σεξουαλική αξιοπιστία.
Στη συνέχεια οι συμμετέχοντες αξιολόγησαν τα προσωπικά χαρακτηριστικά τους με βάση τους ίδιους προαναφερθέντες παράγοντες.
Τα αποτελέσματα έδειξαν ότι όταν τα άτομα που συμμετείχαν στην έρευνα χαρακτήριζαν σημαντικό ένα προσωπικό τους χαρακτηριστικό, έκαναν το ίδιο και για το αντίστοιχο γνώρισμα του εν δυνάμει συντρόφου τους.
Όπως δήλωσε ένα από τα βασικά μέλη της ερευνητικής ομάδας:
«Η αντίληψη ότι τα ετερώνυμα έλκονται απαντάται μάλλον μόνο στη Φυσική και όχι στις ανθρώπινες σχέσεις.
Η προσωπικότητα ενός ατόμου είναι ένας πολύπλοκος μηχανισμός, που βασίζει την απόφαση για την επιλογή ενός συντρόφου σε πολλά και ποικίλα κριτήρια».
[ Ακατανόμαστα κριτήρια ]
Πέμπτη 9 Απριλίου 2009
Ρίξτε ιδέες!
Συμβαίνει σε μεγάλη πολυεθνική εταιρεία:
Ανακοίνωση - πρόσκληση προς τους εργαζόμενους τοιχοκολλήθηκε από μεγάλη, περιώνυμη πολυεθνική εταιρεία η οποία δραστηριοποιείται στην Ελλάδα ζητώντας από τους υπαλλήλους της επιχείρησης να προτείνουν μέτρα τα οποία θα μπορούσαν σύμφωνα με τη γνώμη τους να αυξήσουν τις πωλήσεις.
Το εσωτερικό σημείωμα που υπογράφει ο Διευθύνων Σύμβουλος αναφέρει ότι αν και οι προσπάθειες όλων και ειδικά των εργαζομένων που μοχθούν δεν έχουν μειωθεί, αντίθετα μάλιστα υποστηρίζονται από έντονες έκτακτες διαφημιστικές ενέργειες της διοίκησης, ωστόσο, μέσα στο εξωτερικό περιβάλλον της οικονομικής κρίσης η εταιρεία συναντά δυσκολίες έως και αδυναμία να εκπληρώσει τους καθημερινούς οικονομικούς αριθμητικούς της στόχους μικτών πωλήσεων.
Θα μπορούσαν να υπάρξουν πολλές απόψεις για αυτή την κίνηση της επιχείρησης.
Η πιο εύκολη απάντηση από τους εργαζόμενους θα ήταν η εξής:
"Δεν πληρωνόμαστε για να προτείνουμε λύσεις".
Με δεύτερη ανάγνωση θα μπορούσε να βγει και η εύκολη απάντηση του συνδικαλιστή εργαζόμενου:
"Η εταιρεία προαναγγέλλει απολύσεις".
Μετά όμως από πιο υπεύθυνο συλλογισμό κάποιος δεν μπορεί παρά να καταλήξει και στο συμπέρασμα ότι η απόφαση και μόνο αυτής της ανακοίνωσης - πρόσκλησης προς τους εργαζόμενους είναι δείγμα της αντίληψης που έφερε την επιχείρηση να βρίσκεται ανάμεσα στα πρώτα ονόματα του κλάδου της διεθνώς.
Είναι πρώτα απ' όλα το αίσθημα ευθύνης και η θεώρηση και πρακτική για το πώς πρέπει να λειτουργεί και να διοικείται μια επιχείρηση που φαίνεται να διακατέχει την οργάνωση της συγκεκριμένης πολυεθνικής έτσι ώστε να εκτίθεται ενώπιον των εργαζομένων.
Καταρχήν υπάρχει θέμα και όλοι σε αυτή την "οικογένεια" πρέπει να το γνωρίζετε.
Από την άλλη μεριά, "ρίξτε ιδέες".
(Έχει στηθεί κάλπη σε χώρο ανάπαυσης και εστίασης του προσωπικού).
"Κάθε πρόταση θα απαντηθεί προσωπικά".
Που σημαίνει ότι, εσύ καλέ μου φιλόδοξε υπάλληλε που θέλεις να δείξεις ότι αξίζεις μια καλύτερη θέση, τώρα είναι ευκαιρία να το αποδείξεις.
Για κάποιους Έλληνες, κινήσεις σαν αυτή από τους "κουτόφραγκους" μας κάνουν να ξεροκαταπίνουμε.
Είναι μεγάλη η ντροπή που νοιώθουν μερικοί όταν αναλογίζονται ότι αυτά τα πραγματικά "αυτονόητα" που θα έπρεπε να αποτελούν κοινωνικά και πολιτικά δεδομένα του πολιτισμού μας είναι ανύπαρκτα στη δημόσια σφαίρα και ο Έλληνας συνεχίζει να φοβάται ακόμη και σήμερα για όλα αυτά που θα γίνουν γι' αυτόν χωρίς... εαυτόν.
Ανακοίνωση - πρόσκληση προς τους εργαζόμενους τοιχοκολλήθηκε από μεγάλη, περιώνυμη πολυεθνική εταιρεία η οποία δραστηριοποιείται στην Ελλάδα ζητώντας από τους υπαλλήλους της επιχείρησης να προτείνουν μέτρα τα οποία θα μπορούσαν σύμφωνα με τη γνώμη τους να αυξήσουν τις πωλήσεις.
Το εσωτερικό σημείωμα που υπογράφει ο Διευθύνων Σύμβουλος αναφέρει ότι αν και οι προσπάθειες όλων και ειδικά των εργαζομένων που μοχθούν δεν έχουν μειωθεί, αντίθετα μάλιστα υποστηρίζονται από έντονες έκτακτες διαφημιστικές ενέργειες της διοίκησης, ωστόσο, μέσα στο εξωτερικό περιβάλλον της οικονομικής κρίσης η εταιρεία συναντά δυσκολίες έως και αδυναμία να εκπληρώσει τους καθημερινούς οικονομικούς αριθμητικούς της στόχους μικτών πωλήσεων.
Θα μπορούσαν να υπάρξουν πολλές απόψεις για αυτή την κίνηση της επιχείρησης.
Η πιο εύκολη απάντηση από τους εργαζόμενους θα ήταν η εξής:
"Δεν πληρωνόμαστε για να προτείνουμε λύσεις".
Με δεύτερη ανάγνωση θα μπορούσε να βγει και η εύκολη απάντηση του συνδικαλιστή εργαζόμενου:
"Η εταιρεία προαναγγέλλει απολύσεις".
Μετά όμως από πιο υπεύθυνο συλλογισμό κάποιος δεν μπορεί παρά να καταλήξει και στο συμπέρασμα ότι η απόφαση και μόνο αυτής της ανακοίνωσης - πρόσκλησης προς τους εργαζόμενους είναι δείγμα της αντίληψης που έφερε την επιχείρηση να βρίσκεται ανάμεσα στα πρώτα ονόματα του κλάδου της διεθνώς.
Είναι πρώτα απ' όλα το αίσθημα ευθύνης και η θεώρηση και πρακτική για το πώς πρέπει να λειτουργεί και να διοικείται μια επιχείρηση που φαίνεται να διακατέχει την οργάνωση της συγκεκριμένης πολυεθνικής έτσι ώστε να εκτίθεται ενώπιον των εργαζομένων.
Καταρχήν υπάρχει θέμα και όλοι σε αυτή την "οικογένεια" πρέπει να το γνωρίζετε.
Από την άλλη μεριά, "ρίξτε ιδέες".
(Έχει στηθεί κάλπη σε χώρο ανάπαυσης και εστίασης του προσωπικού).
"Κάθε πρόταση θα απαντηθεί προσωπικά".
Που σημαίνει ότι, εσύ καλέ μου φιλόδοξε υπάλληλε που θέλεις να δείξεις ότι αξίζεις μια καλύτερη θέση, τώρα είναι ευκαιρία να το αποδείξεις.
Για κάποιους Έλληνες, κινήσεις σαν αυτή από τους "κουτόφραγκους" μας κάνουν να ξεροκαταπίνουμε.
Είναι μεγάλη η ντροπή που νοιώθουν μερικοί όταν αναλογίζονται ότι αυτά τα πραγματικά "αυτονόητα" που θα έπρεπε να αποτελούν κοινωνικά και πολιτικά δεδομένα του πολιτισμού μας είναι ανύπαρκτα στη δημόσια σφαίρα και ο Έλληνας συνεχίζει να φοβάται ακόμη και σήμερα για όλα αυτά που θα γίνουν γι' αυτόν χωρίς... εαυτόν.
Τετάρτη 8 Απριλίου 2009
Υπάρχει πρόβλημα στο "κατάστημα" πατριώτη
Πληθαίνουν οι καταγγελίες που αφορούν την αγαπημένη μας νομαρχία αλλά και δήμους του Πειραιά για αυθαιρεσίες σε βάρος υπαλλήλων.
Δεν είναι όλες βάσιμες και οι περισσότερες δεν συνοδεύονται από αποδεικτικά στοιχεία ώστε να τις δημοσιεύσουμε ή έστω να αναρτήσουμε κάτι σχετικά.
Ωστόσο, μια που αφορά τη νομαρχία Πειραιά και τους/τις υπαλλήλους καθαριότητας που εργάζονται εκεί φαίνεται να έχει βάση και τα στοιχεία που τη συνοδεύουν είναι ενδεικτικά της ανοργανωσιάς που επικρατεί σε κάποιες δημόσιες υπηρεσίες αλλά και της ενδεχόμενης αυθαιρεσίας των διοικούντων.
Υπάλληλοι λοιπόν καθαριότητας, άλλοι με σύμβαση έργου και άλλοι με σχέση οργανικής θέσης υποχρεώνονται να ασκούν έργο πέρα από τα καθορισμένα καθήκοντά τους απασχολούμενοι στην καθαριότητα και παρεμφερείς εργασίες στο γνωστό πολυχώρο "Απόλλων" της Νομαρχίας Πειραιά.
Κάποιοι δυσανασχέτησαν και σύμφωνα με την καταγγελία απειλήθηκαν ότι θα υπάρξουν κυρώσεις.
Δηλαδή;
Χαρακτηριστικό της κατάστασης είναι ότι η γνωστή και μη εξαιρετέα (όπως αναφέρουν συνήθως τα συμβόλαια) Ολυμπία Χαλδαίου, προϊσταμένη της Δ/νσης Διοίκησης, στις αρχές Μαρτίου απέστειλε έγγραφο προς όλες τις υπηρεσίες της νομαρχίας ζητώντας να ενημερώνεται άμεσα για τις άδειες που δίδονται σε υπαλλήλους καθαριότητας.
Υπάρχει συγκεντρωτισμός, σύμφωνα με αρκετούς, επί διαχείρισης των θεμάτων από το νομάρχη Γιάννη Μίχα.
Αλλά να υπάρχει και κεντρικός έλεγχος και εποπτεία ειδικά κάποιων υπαλλήλων και μάλιστα των πιο αδύνατων; Αυτό ονομάζεται κάπως αλλιώς.
Γιατί δεν ελέγχονται άλλοι υπάλληλοι; Γιατί ποτέ δεν ελέγχθηκαν υπάλληλοι, για παράδειγμα, της Δ/νσης Οργάνωσης και Πληροφορικής που όποτε θέλουν έρχονται και όποτε θέλουν φεύγουν;
Και γιατί δεν ελέγχονται κάποιοι υπάλληλοι που ενώ δηλώνονται ψευδώς παρόντες κάθε μέρα το πρωί όταν αποστέλλεται το σχετικό fax στο Τμήμα Προσωπικού της Δ/νσης Διοίκησης, στην πραγματικότητα δεν πατάνε στην υπηρεσία;
Γιατί ο νομάρχης Γιάννης Μίχας δεν πράττει τα νόμιμα σύμφωνα με το Δημοσιοϋπαλληλικό Κώδικα;
Δυο μέτρα και δυο σταθμά από τους συνήθεις υπόπτους.
Δεν είναι όλες βάσιμες και οι περισσότερες δεν συνοδεύονται από αποδεικτικά στοιχεία ώστε να τις δημοσιεύσουμε ή έστω να αναρτήσουμε κάτι σχετικά.
Ωστόσο, μια που αφορά τη νομαρχία Πειραιά και τους/τις υπαλλήλους καθαριότητας που εργάζονται εκεί φαίνεται να έχει βάση και τα στοιχεία που τη συνοδεύουν είναι ενδεικτικά της ανοργανωσιάς που επικρατεί σε κάποιες δημόσιες υπηρεσίες αλλά και της ενδεχόμενης αυθαιρεσίας των διοικούντων.
Υπάλληλοι λοιπόν καθαριότητας, άλλοι με σύμβαση έργου και άλλοι με σχέση οργανικής θέσης υποχρεώνονται να ασκούν έργο πέρα από τα καθορισμένα καθήκοντά τους απασχολούμενοι στην καθαριότητα και παρεμφερείς εργασίες στο γνωστό πολυχώρο "Απόλλων" της Νομαρχίας Πειραιά.
Κάποιοι δυσανασχέτησαν και σύμφωνα με την καταγγελία απειλήθηκαν ότι θα υπάρξουν κυρώσεις.
Δηλαδή;
Χαρακτηριστικό της κατάστασης είναι ότι η γνωστή και μη εξαιρετέα (όπως αναφέρουν συνήθως τα συμβόλαια) Ολυμπία Χαλδαίου, προϊσταμένη της Δ/νσης Διοίκησης, στις αρχές Μαρτίου απέστειλε έγγραφο προς όλες τις υπηρεσίες της νομαρχίας ζητώντας να ενημερώνεται άμεσα για τις άδειες που δίδονται σε υπαλλήλους καθαριότητας.
Υπάρχει συγκεντρωτισμός, σύμφωνα με αρκετούς, επί διαχείρισης των θεμάτων από το νομάρχη Γιάννη Μίχα.
Αλλά να υπάρχει και κεντρικός έλεγχος και εποπτεία ειδικά κάποιων υπαλλήλων και μάλιστα των πιο αδύνατων; Αυτό ονομάζεται κάπως αλλιώς.
Γιατί δεν ελέγχονται άλλοι υπάλληλοι; Γιατί ποτέ δεν ελέγχθηκαν υπάλληλοι, για παράδειγμα, της Δ/νσης Οργάνωσης και Πληροφορικής που όποτε θέλουν έρχονται και όποτε θέλουν φεύγουν;
Και γιατί δεν ελέγχονται κάποιοι υπάλληλοι που ενώ δηλώνονται ψευδώς παρόντες κάθε μέρα το πρωί όταν αποστέλλεται το σχετικό fax στο Τμήμα Προσωπικού της Δ/νσης Διοίκησης, στην πραγματικότητα δεν πατάνε στην υπηρεσία;
Γιατί ο νομάρχης Γιάννης Μίχας δεν πράττει τα νόμιμα σύμφωνα με το Δημοσιοϋπαλληλικό Κώδικα;
Δυο μέτρα και δυο σταθμά από τους συνήθεις υπόπτους.
Τρίτη 7 Απριλίου 2009
Χωσέ José

Σε ένα δικό μας ιδιαίτερο γλωσσικό κώδικα αναφέρουμε κάποιον με το όνομα Χωσέ όταν:
1. Τα "χώνει". Εκφράζει δηλαδή λεκτικά συναισθήματα που δεν θα τολμούσε ίσως να εκφράσει άλλος.
2. Σε "χώνει". Σου φορτώνει δηλαδή δουλειές που θα έπρεπε να κάνει αυτός ή κάποιος άλλος.
Διαβάσαμε ένα σχόλιο της αρθρογράφου του Βήματος Λώρης Κέζα, που αναφέρεται καταρχήν στο πρόσωπο που πρέπει να δείχνει προς όλους τους τρίτους η γυναίκα του Καίσαρα.
(Αλήθεια, με την ευκαιρία, αυτή η άμοιρη δεν είχε όνομα;)
Πρώτα απ' όλα, διαπιστώσαμε πάλι ότι η δημοσιογράφος υπάρχει! Κάποιοι, τότε, με το γνωστό άρθρο για το Γιώργο Παπανδρέου, υποστήριζαν ότι είναι ανύπαρκτο πρόσωπο.
Πώς γίνεται τώρα να είναι και πρόσωπο και ανύπαρκτο δεν ξέρουμε. Ρωτήστε τους ανυπαρξιστές.
Στο εν λόγω άρθρο,
(βλ. Η ευφυΐα και τα του γάμου )
η Λώρη γίνεται Χωσέ τόσο με την έννοια αριθμός 1 όσο και με εκείνη με τον αριθμό 2.
Από τη μια τα "χώνει" για την κατάσταση που επικρατεί με την πάγια αντίληψη για τη θέση της γυναίκας, σε πολύ υψηλό επίπεδο μάλιστα.
Και από την άλλη σε "χώνει" ουσιαστικά να σκεφτείς ανατρεπτικά, να εξηγήσεις το φαινόμενο και να βγάλεις συμπέρασμα.
Το συμπέρασμα που εμείς βγάζουμε είναι το εξής:
Από το κοινωνικό πάρε-δώσε η κα Ομπάμα (που ας σημειωθεί επέλεξε να έχει το όνομα του συζύγου της), αλλά και οι άλλες επώνυμες πρώτες κυρίες ισορρόπησαν σε μια κατάσταση κοινωνικής θέσης που απ΄ό,τι φαίνεται δεν έχουν καμία διάθεση να φύγουν.
Το πραγματικό πρόβλημα το έχουν, σύμφωνα με την άποψή μας, όχι οι πρώτες κυρίες, αλλά οι τελευταίες οι οποίες πολύ λίγες επιλογές διαθέτουν.
Επίσης, πρόβλημα ίσως να έχουμε και εμείς που ασχολούμαστε σχεδόν αποκλειστικά με τη Μισέλ ή την Κάρλα, οι οποίες ναι μεν αποτελούν παράδειγμα αλλά όχι το μοναδικό.
Η φωτογραφία από τον ιστοχώρο του José Gonzales:
http://www.jose-gonzalez.com/inournature.html
Επισκεφτείτε τις σελίδες του και ακούστε τα τραγούδια.
In Our Nature, ακούγεται κάπου.
Είναι στη φύση μας.
Αυτό νομίζουμε ότι εξηγεί (ή μπερδεύει) κάπως περισσότερο τα πράγματα.
Η φωλιά του Μεγάλου Αλεξάνδρου
Έκκληση προς τον πρόεδρο των ΗΠΑ Μπαράκ Ομπάμα να δράσει ως άλλος Μέγας Αλέξανδρος και να λύσει το Γόρδιο Δεσμό για την Κύπρο, το Σκοπιανό και το Οικουμενικό Πατριαρχείο απηύθυνε ο αρχιεπίσκοπος Αμερικής Δημήτριος κατά τη διάρκεια τελετής στις 25.3.2009 για την επέτειο της διακήρυξης της ανεξαρτησίας μας.
Ο Γόρδιος Δεσμός ήταν ένας κόμπος και ένας μύθος.
Πρόκειται δηλαδή για το μύθο ενός κόμπου που καταδίκασε έκτοτε την ανθρωπότητα στον κόμπο ενός μύθου.
Σύμφωνα με τη λαϊκή ανατολίτικη παράδοση, στη πόλη Γόρδιο, πρωτεύουσα της Φρυγίας υπήρχε η περίφημη άμαξα του Μίδα, ιδρυτή της πόλης, της οποίας «ο ζυγός ήταν προσηλωμένος δια δεσμού εκ φλοιού κρανέας τόσο, εντέχνως, ώστε δεν εφαίνετο ούτε αρχή ούτε τέλος, υπήρχε δε ο χρησμός, καθ ον όστις λύση τούτον τον δεσμόν, μέλλει να άρξη της Ασίας».
Όποιος κατάφερνε να λύσει το κόμπο θα ήταν ο επόμενος κυρίαρχος της Ανατολής.
Ο Μέγας Αλέξανδρος που γνώριζε το μύθο μόλις έφτασε στη πόλη Γορδία και πλησίασε την άμαξα, αναρωτήθηκε ποιός θα ήταν ο καλύτερος τρόπος για να κάνει πραγματικότητα το σχέδιο του που δεν ήταν άλλο από τη λύση της λύσης και στη συνέχεια την επικοινωνιακή εκμετάλλευση του γεγονότος.
Σύμφωνα με δικές μας πληροφορίες, ο Γόρδιος Δεσμός δεν ήταν τελικά κόμπος.
Στην πραγματικότητα, ήταν μια σύνθεση πολλών υλικών (αλλά και άυλων) , ζωντανών και νεκρών, που στη διάρκεια των αιώνων είχαν δημιουργήσει μια κατάσταση ανεξήγητη.
Η φύση είχε αφεθεί να αφομοιώσει την άμαξα του Μίδα και το τελικό αποτέλεσμα έδινε την αίσθηση ενός κόμπου από φλοιό "κρανέας".
Ο Μέγας Αλέξανδρος όμως, σκέφτηκε ότι αντί να δοκιμάσει να λύσει τον τεράστιο αυτό κόμπο, με ρίσκο να μη τα καταφέρει ποτέ, θα μπορούσε να κάνει κάτι το οποίο θα αποδείκνυε την υπεροχή του, τόσο νοητικά όσο και στρατηγικά.
Έτσι έπιασε το σπαθί του και με μία κίνηση τεμάχισε το σκοινί και το ξύλο κρανιάς.
Στόχος του ήταν να δείξει στους πάντες ότι όχι μόνο έμελλε να γίνει ο νέος κυρίαρχος της Ανατολής, αλλά και ότι αυτό θα το κατάφερνε με τη στρατιωτική του υπεροχή.
Όποιος δεν ήταν διατεθειμένος να τον ακολουθήσει, θα έπρεπε να υποστεί το σπαθί του.
Σύμφωνα με μια άλλη, λιγότερο εντυπωσιακή εκδοχή του συγκεκριμένου μύθου, ο Μέγας Αλέξανδρος τράβηξε ένα κομμάτι σάπιου ξύλου και έλυσε πολύ πιο εύκολα το κόμπο.
Στην Ιστορία όμως καταγράφηκε η πρώτη εκδοχή του μύθου αυτή που έδωσε τη λύση με την ισχύ του σπαθιού και όχι εκείνη που "καθάρισε" με την ισχύ του μυαλού.
Και έτσι, μιλάμε όλοι σήμερα για τους σύγχρονους γόρδιους δεσμούς και επίκαιρους Αλεξανδρινούς.
Ο Γόρδιος Δεσμός ήταν ένας κόμπος και ένας μύθος.
Πρόκειται δηλαδή για το μύθο ενός κόμπου που καταδίκασε έκτοτε την ανθρωπότητα στον κόμπο ενός μύθου.
Σύμφωνα με τη λαϊκή ανατολίτικη παράδοση, στη πόλη Γόρδιο, πρωτεύουσα της Φρυγίας υπήρχε η περίφημη άμαξα του Μίδα, ιδρυτή της πόλης, της οποίας «ο ζυγός ήταν προσηλωμένος δια δεσμού εκ φλοιού κρανέας τόσο, εντέχνως, ώστε δεν εφαίνετο ούτε αρχή ούτε τέλος, υπήρχε δε ο χρησμός, καθ ον όστις λύση τούτον τον δεσμόν, μέλλει να άρξη της Ασίας».
Όποιος κατάφερνε να λύσει το κόμπο θα ήταν ο επόμενος κυρίαρχος της Ανατολής.
Ο Μέγας Αλέξανδρος που γνώριζε το μύθο μόλις έφτασε στη πόλη Γορδία και πλησίασε την άμαξα, αναρωτήθηκε ποιός θα ήταν ο καλύτερος τρόπος για να κάνει πραγματικότητα το σχέδιο του που δεν ήταν άλλο από τη λύση της λύσης και στη συνέχεια την επικοινωνιακή εκμετάλλευση του γεγονότος.
Σύμφωνα με δικές μας πληροφορίες, ο Γόρδιος Δεσμός δεν ήταν τελικά κόμπος.
Στην πραγματικότητα, ήταν μια σύνθεση πολλών υλικών (αλλά και άυλων) , ζωντανών και νεκρών, που στη διάρκεια των αιώνων είχαν δημιουργήσει μια κατάσταση ανεξήγητη.
Η φύση είχε αφεθεί να αφομοιώσει την άμαξα του Μίδα και το τελικό αποτέλεσμα έδινε την αίσθηση ενός κόμπου από φλοιό "κρανέας".
Ο Μέγας Αλέξανδρος όμως, σκέφτηκε ότι αντί να δοκιμάσει να λύσει τον τεράστιο αυτό κόμπο, με ρίσκο να μη τα καταφέρει ποτέ, θα μπορούσε να κάνει κάτι το οποίο θα αποδείκνυε την υπεροχή του, τόσο νοητικά όσο και στρατηγικά.
Έτσι έπιασε το σπαθί του και με μία κίνηση τεμάχισε το σκοινί και το ξύλο κρανιάς.
Στόχος του ήταν να δείξει στους πάντες ότι όχι μόνο έμελλε να γίνει ο νέος κυρίαρχος της Ανατολής, αλλά και ότι αυτό θα το κατάφερνε με τη στρατιωτική του υπεροχή.
Όποιος δεν ήταν διατεθειμένος να τον ακολουθήσει, θα έπρεπε να υποστεί το σπαθί του.
Σύμφωνα με μια άλλη, λιγότερο εντυπωσιακή εκδοχή του συγκεκριμένου μύθου, ο Μέγας Αλέξανδρος τράβηξε ένα κομμάτι σάπιου ξύλου και έλυσε πολύ πιο εύκολα το κόμπο.
Στην Ιστορία όμως καταγράφηκε η πρώτη εκδοχή του μύθου αυτή που έδωσε τη λύση με την ισχύ του σπαθιού και όχι εκείνη που "καθάρισε" με την ισχύ του μυαλού.
Και έτσι, μιλάμε όλοι σήμερα για τους σύγχρονους γόρδιους δεσμούς και επίκαιρους Αλεξανδρινούς.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)