Να μετονομαστεί το Υπουργείο Ανάπτυξης σε Υπουργείο Πλανόδιου Εμπορίου προτείνει ο νομάρχης Πειραιά Γιάννης Μίχας

Μια πολύ ενδιαφέρουσα πρόταση στο κλίμα του σοβαρού διαλόγου με την Αυτοδιοίκηση που ζητά επανειλημμένως ο νομάρχης Πειραιά Γιάννης Μίχας κατέθεσε σήμερα δημόσια μέσα από το επίσημο πολιτικό όργανο της Νομαρχιακής του ΠΑΣΟΚ, όπως έχει τελικά σύμφωνα με τη γνώμη μας αναδειχθεί, ο ιστοχώρος της νομαρχίας Πειραιά.

Αντιπολίτευση απ' ό,τι φαίνεται δεν υπάρχει στο νομαρχιακό συμβούλιο αφού, ποιός τολμάει να μιλήσει;

Αντιπολίτευση μάλλον ασκούμε μόνον εμείς στον Πειραιά από αυτές τις σελίδες.

«Εάν μετά τα παραπάνω οι προτάσεις οι δικές μας και των εμπόρων δεν εισακουστούν, τότε δεν σας μένει τίποτε άλλο από το να μετονομάσετε το Υπουργείο σας από Υπουργείο Ανάπτυξης σε Υπουργείο Πλανόδιου Εμπορίου».

(βλ. Δελτίο Τύπου 16.6.2009)

Το θέμα αφορούσε νομοθετική ρύθμιση λειτουργίας της υπαίθριας αγοράς του Σχιστού από το Υπουργείο Ανάπτυξης που ο Γιάννης Μίχας επιθυμεί να περάσει μάλλον στον έλεγχό του, ειδάλλως να καταργηθεί.

Αν δεν κάνουμε λάθος όμως και το παζάρι του Πειραιά ρυθμίζεται σήμερα με αποφασιστική αρμοδιότητα από την Αυτοδιοίκηση και τα αποτελέσματα τα βλέπουμε κάθε Κυριακή.

Ψάχνουμε να βρούμε ελεγκτές Υγείας του νομάρχη και δεν μπορούμε να τους εντοπίσουμε!

Τσάμπα, χαριστικά δηλαδή, πρέπει να πληρώνονται οι υπερωρίες στο δημόσιο κατάστημα της νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης.

Για το Σχιστό ο νομάρχης προτείνει να ξεκινήσει διάλογος με τους τοπικούς και αρμόδιους φορείς.

Μα πρόσφατα, ο Εμπορικός Σύλλογος Πειραιά κατηγόρησε εμμέσως πλην σαφώς και το Γιάννη Μίχα ότι ο διάλογος που ήδη έχει ξεκινήσει εδώ και πάρα πολύ καιρό, για το παζάρι του Πειραιά έχει αποδειχθεί "ατέρμων".

Ο νομάρχης απάντησε τότε ότι δεν έχει αρμοδιότητα....

Κατά τα γνωστά διοικητικά:

Εγώ δεν ξέρω, δεν καταλαβαίνω.

Για όλα έχει λόγο και άποψη ο Γιάννης Μίχας στον Πειραιά.

Επιστολές στέλνει και διαμαρτύρεται για μικρά και μεγάλα που δεν έχει αρμοδιότητα.

Όταν είναι όμως να σπάσουν αυγά τότε "δεν ξέρω, δεν καταλαβαίνω".

Για την κατάσταση αίσχους που επικρατεί γενικά στην Αυτοδιοίκηση κατηγορούμε ευθέως:

1. Τον εδώ και χρόνια αρμόδιο υπουργό κ. Προκόπη Παυλόπουλο, ο οποίος επηρεάζοντας με προσωπικές του απόψεις περί Δημοκρατίας έχει οδηγήσει την Αυτοδιοίκηση σε Κράτος εν Κράτει.

Παρά τον απεριόριστο σεβασμό που οφείλουμε πρώτα εμείς ωστόσο πρέπει να εκφράσουμε την άποψη ότι είναι ένας από τους αφανείς αδύναμους κρίκους της διακυβέρνησης της χώρας.

2. Τη Δικαιοσύνη και ιδιαίτερα τις Εισαγγελικές Αρχές οι οποίες δεν ασκούν το συνταγματικό τους καθήκον ελέγχου και καταλογισμού ευθυνών.

Πρέπει κάποιος συνειδητά να κλείνει τα αυτιά και τα μάτια του ώστε να μην ακούει και να μην βλέπει αυτά που γίνονται από τους εμπλεκόμενους στην Αυτοδιοίκηση.

Αρκούσε ένας μόνο επίορκος νομάρχης ή δήμαρχος να είχε μπει στη φυλακή, σύμφωνα με το νόμο, για να είχε επικρατήσει η ευλαβική τήρηση των αρχών του Κράτους Δικαίου από τους αυτοδιοικητικούς.

Από τον πρώτο αιρετό μέχρι τον τελευταίο υπάλληλο.

Ψηφιακή Εποχή: Μια Άνοιξη που δε λέει να έρθει

Με αφορμή τη δημοσίευση εχθές 16.6.2009 της έκθεσης για την "Ψηφιακή Βρετανία" που κοινοποιήθηκε πανηγυρικά στο κοινό συμπίπτοντας σκόπιμα με επίσκεψη του Βρετανού πρωθυπουργού Γκόρντον Μπράουν (Gordon Brown) στις εγκαταστάσεις της εταιρείας Arqiva έχουμε να σχολιάσουμε τα εξής:

Λίγο ως πολύ σοκ προκαλεί σε εμάς τους Έλληνες το γεγονός ότι οι Βρετανοί δεν ανακοινώνουν τα μελλοντικά οράματά τους στην προοπτική της "Πράσινης Ανάπτυξης" όπως κάνει εδώ και κάποια χρόνια η "κληρονομική" αντιπολίτευση στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες, αλλά βάζουν στόχους που θα ακούγονταν ριζοσπαστικοί στα δικά μας αυτιά ίσως την περασμένη δεκαετία.

Προσεγγίζοντας κοινωνιολογικά θα πρέπει να παρατηρήσουμε ότι επιβεβαιώνεται και πάλι ένα πολιτισμικό, πολιτικό χάσμα Δυτικής και Ανατολικής Ευρώπης που έχει καταγραφεί πολλές φορές στην ιστορία της Γηραιάς Ηπείρου.

Οι χώρες που γνώρισαν την Οθωμανική κυριαρχία παρουσιάζουν πολιτικές ηγετικές ομάδες με διαφορετικές αξίες και ιδανικά από εκείνες που είχαν άλλη ιστορική πορεία.

Οι διαφορές δηλαδή δεν οφείλονται τόσο σε διαφοροποιήσεις σε λαϊκό επίπεδο αλλά στον τρόπο με τον οποίο οι τοπικοί άρχοντες αντιλαμβάνονται το ρόλο τους και θέτουν τις προτεραιότητες.

Κατά τη γνώμη μας αυτό οφείλεται σε έλλειψη, για ιστορικούς λόγους στην ανατολική Ευρώπη, μιας ισχυρής πολιτιστικής και πολιτικής ελίτ που θα θέτει κοινωνικά όρια στην πολιτική, οικονομική και κοινωνική δράση.

Από καθαρά οικονομική σκοπιά, η Βρετανική αυτή προσέγγιση χρίζει ιδιαίτερης μελέτης.

Οι αγορές νέας τεχνολογίας, επικοινωνιών όπως και φαρμάκων θεωρούνταν κυκλικές και εναλλασσόμενες μεταξύ τους σε μια περίοδο δεκαετίας περίπου.

Τα επενδυτικά δηλαδή κεφάλαια έφευγαν από τις τηλεπικοινωνίες μόλις η αγορά έφτανε σε κάποιο κορεσμό και προωθούνταν στο φάρμακο χρηματοδοτώντας εκεί νέες ανακαλύψεις.

Θα πίστευε κανείς ότι λόγω και των επίκαιρων ιώσεων κάθε λογής είχε έρθει ο καιρός να γίνει πάλι το ίδιο σε βάρος των μικροτσίπς.

Φαίνεται ότι αυτό έχει αλλάξει και οι δύο χώροι δεν αποτελούν πλέον συγκοινωνούντα δοχεία αλλά στρατηγικές διπολικές αγορές:

Φάρμακο - Τρόφιμο και Τηλεπικοινωνίες - Πληροφορική.

Οι Βρετανοί επιμένουν λοιπόν στην ψηφιακή εποχή προσπαθώντας να εκμεταλλευτούν τις εξελίξεις στο χώρο φιλοδοξώντας να γίνουν η ηγέτιδα χώρα στην Ευρώπη ιδιαίτερα στο χώρο των υποδομών.

Από την άλλη μεριά επιθυμούν να αφομοιώσουν τη ψηφιακή τεχνολογία στην καθημερινή πρακτική.

Η μείωση του σχετικού κόστους σε απόδοση ενός μικροεπεξεργαστή είναι τέτοια ώστε αναλογικά αν είχε γίνει μια αντίστοιχη επανάσταση, στην αυτοκινητοβιομηχανία για παράδειγμα, θα μπορούσαμε να αγοράσουμε μια Ρόλς-Ρόις μόνο με 1 ευρώ.

Υπάρχουν δηλαδή απίστευτες δυνατότητες ενσωμάτωσης της ψηφιακής τεχνολογίας στην καθημερινότητά μας που θα ξεκινούν από κέντρα ελέγχου και κατανεμημένα συστήματα με πρόσβαση του πολίτη έως το καζανάκι του ιδιαίτερου δωματίου του σπιτιού μας.

Μια επενδυτική υπερ-αισιοδοξία όμως προκαλεί πάντα οικονομική κρίση.

Αυτή η κρίση που βιώνουμε σήμερα άλλωστε οφείλεται κατά τη γνώμη μας και στις αλόγιστες ιδιωτικές και δημόσιες επενδύσεις στην ψηφιακή τεχνολογία που δεν έχουν δημιουργήσει απτό θετικό πολλαπλασιαστικό αποτέλεσμα στην παραγωγή αλλά αντίθετα έχουν φορτώσει με αντι-οικονομικά βάρη τους τελικούς καταναλωτές, επιχειρήσεις και νοικοκυριά, χωρίς να υπολογίσει κανείς τη στέρηση πόρων από παραδοσιακούς κλάδους που εκδηλώνεται με αύξηση της τιμής των τελικών προϊόντων τους, τροφίμων, πρώτων υλών, κλπ.

Αυτή η στροφή προς κάτι νέο όταν ιδιαίτερα επηρεάζει τους συντελεστές της παραγωγής είναι αποτελεσματική όταν γίνεται από ανάγκη και αναγκαιότητα ιδιαίτερα για μείωση του κόστους και όχι μετά από κρατική ή άλλη παρέμβαση.

Το Κράτος λοιπόν θα πρέπει να περιορίζεται να παρέχει εγγυήσεις πρόσβασης σε όλους. Κυρίως πρόσβασης στην πληροφορία και ενημέρωση.

Η εμμονή αυτή των Βρετανών στην ψηφιακή τεχνολογία υπαγορεύεται όμως και από λόγους εθνικής ασφάλειας.

Βρετανία, Αυστραλία και Ηνωμένες Πολιτείες αποτελούν τα παγκόσμια ψηφιακά λιμάνια.

Κάθε ψηφιακή πληροφορία θα πρέπει αν είναι δυνατό να περνά από αυτά και να μπορεί να αξιολογηθεί και να ταυτοποιηθεί αυτόματα και άμεσα.

Το ερώτημα και πάλι όμως είναι:

Οικονομικά δικαιολογούνται αυτές οι επιλογές έστω και για λόγους εθνικής ασφάλειας;

Η απάντηση είναι όχι.

Το μάρμαρο θα το πληρώσουν τελικά οι λαοί στις χώρες που συμμετέχουν σε διεθνείς οργανισμούς κάθε μορφής οι οποίοι τελικά θα αναγκαστούν να νομοθετήσουν ανάλογα και να πληρώσουν με το παραπάνω όσα χρειάζονται για το κυνήγι αόρατων εχθρών και την αντιμετώπιση "ασύμμετρων απειλών".

Δύο ψαραετοί πάνω από την Αττική

Δύο αεροσκάφη μεταβλητών πτερύγων (tilt-rotor) V-22 Osprey εθεάθησαν να πετούν την περασμένη εβδομάδα πάνω από την Αττική με προορισμό το αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος.

Ανήκουν στο σμήνος που ταξιδεύει επί του αεροπλανοφόρου USS Bataan (;) το οποίο είχε φθάσει στη Θεσσαλονίκη στις 6.6.2009 για να συμμετάσχει σε ναυτική άσκηση στην περιοχή.

Το συγκεκριμένο αεροσκάφος με βασική κατασκευάστρια εταιρεία την Boeing είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακό καθώς εκτός των πολλών ειδικών επιχειρησιακών χαρακτηριστικών του έχει τη δυνατότητα να απογειώνεται και να προσγειώνεται σχεδόν κάθετα με σύγχρονη υδραυλική μετατόπιση του άξονα περιστροφής των στροφείων των δύο πανίσχυρων μηχανών του.

Μετά την απογείωση ως ελικόπτερο και τη σταδιακή περιστροφή των μηχανών σε οριζόντια θέση, το αεροσκάφος πετά πλέον σαν ελικοφόρο αεροπλάνο.

Δυνατότητα πάντως που προξενεί καταπονήσεις στα υλικά κάνοντάς το ασύμφορο στη λειτουργία και συντήρησή του.

Το 2006 είχε ακουστεί ότι η Ισραηλινή Αεροπορία θα προμηθευόταν τον Ψαραετό (Osprey) για να τον εντάξει σε σχέδια έρευνας και διάσωσης αλλά και για καθαρά στρατιωτικούς σκοπούς.

Τότε όμως δεν είχαν εγκριθεί τα σχετικά κονδύλια από το Υπουργείο Οικονομικών της χώρας.

Να λειτουργήσει ο ελεύθερος ανταγωνισμός στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη Περάματος ζητά ο νομάρχης Πειραιά Γιάννης Μίχας

Με σημερινή του (15.6.2009) ανακοίνωση ο νομάρχης Πειραιά Γιάννης Μίχας συντάσσεται με τις απόψεις που θεωρούν ότι και στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη Περάματος θα πρέπει να λειτουργήσει, επιτέλους, ο ελεύθερος ανταγωνισμός.

(βλ. Δελτίο Τύπου 15.6.2009)

Αν και η κατάργηση των προνομίων που απολαμβάνουν χαριστικά κάποιες επιχειρήσεις σε βάρος άλλων οι οποίες λειτουργούν με οικονομικά κριτήρια στην αγορά είναι φιλελεύθερη άποψη, ωστόσο, εκφράστηκε ως αναγκαιότητα από το ΠΑΣΟΚ, με τον πιο επίσημο τρόπο, από το στόμα του Συντονιστή Ανασυγκρότησης του κόμματος, κ. Γιάννη Μίχα.

"Καταγγέλλουμε στους εργαζόμενους, στον επιχειρηματικό κόσμο και την κοινή γνώμη, τη νέα σκανδαλώδη κυβερνητική ενέργεια, που εκ νέου παγώνει οφειλές και κατ’ ουσία χαρίζει σε ορισμένους επιχειρηματίες, χρήματα των εργαζομένων στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη" δήλωσε ο Γιάννης Μίχας και συνέχισε:

"Η οικονομική κρίση και η κρίση στη ναυτιλία, δεν μπορεί να δικαιολογήσει τη χαριστική διάταξη, την επιβράβευση του αθέμιτου ανταγωνισμού, την υπόθαλψη παράνομων επιχειρηματικών πρακτικών, την καταλήστευση των ασφαλιστικών ταμείων."

Βέβαια, αυτή η παρατηρούμενη σύγκρουση ορίων νεο-σοσιαλισμού με νεο-φιλελευθερισμό έχει καταγραφεί πάλι πρόσφατα για το συγκεκριμένο θέμα με καταγγελτικό τρόπο όταν στις 3.4.2009 προωθήθηκε από την Κυβέρνηση στη Βουλή το νομοσχέδιο για ρύθμιση χρεών προς το ΙΚΑ και αφορούσε τη Ζώνη Περάματος.

Η Εύη Χριστοφιλοπούλου, Πολιτική Εκπρόσωπος Απασχόλησης του ΠΑΣΟΚ είχε ειδικά αναφερθεί τότε στις σχετικές διατάξεις που αφορούν επιχειρήσεις στη Ναυπηγοεπισκευαστική Ζώνη και είχε δηλώσει ότι το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης επιφυλάσσεται να τις μελετήσει, για να αποφανθεί εάν πρόκειται για φωτογραφική ρύθμιση ή όντως επιλύουν εξειδικευμένα προβλήματα του κλάδου.

Οι απόψεις αυτές είναι εκ διαμέτρου αντίθετες από εκείνες που εξέφραζαν στελέχη του ΠΑΣΟΚ παλαιότερα.

Μόλις το 2004, από τη θέση του υπουργού Ανάπτυξης ο Άκης Τσοχατζόπουλος απαντούσε στη Βουλή σε ερώτηση του βουλευτή του ΠΑΣΟΚ Γ. Διαμαντίδη:

"Η στήριξη των σχετικών Ναυπηγείων [ στην Επισκευαστική Ζώνη Περάματος ] από την πλευρά της Κυβέρνησης είναι επιβεβλημένη και προωθείται με παρεμβάσεις συστηματικά, τον τελευταίο καιρό, τόσο του Υπουργείου Εργασίας, όσο και του Υπουργείου Ανάπτυξης.

Τόσο ο κ. Τζιόλας, όσο και ο κ. Καλαφάτης είχαν το τελευταίο διάστημα συνομιλίες και με τους εργαζομένους και με την ιδιοκτησία, προκειμένου να υπάρξει διαδικασία ρύθμισης των υψηλών χρεών της επιχείρησης προς το ΙΚΑ και δεύτερον, από την πλευρά του ΥΠΑΝ, να υπάρξει παρέμβαση και διευθέτηση προς την κατεύθυνση ρύθμισης θεσμικών θεμάτων για τη λειτουργία της επιχείρησης, για να μπορέσουν να ξεπεραστούν τα προβλήματα που υπάρχουν αυτή τη στιγμή."

Και συνέχισε:

"Είναι απόλυτα κατανοητό και αποτελεί προτεραιότητα, όταν υπάρχει επίσχεση εργασίας σε μια μονάδα από την πλευρά των εργαζομένων, και κατά συνέπεια είναι αβέβαιη η μισθολογική τους κάλυψη, ότι αυτό είναι το πρώτο κοινωνικό πρόβλημα που πρέπει να αντιμετωπίσει κανείς.

Για αυτό ακριβώς, το Υπουργείο Εργασίας προσπαθεί να βρει ρυθμίσεις στο θέμα των χρεών της επιχείρησης προς το ΙΚΑ, που είναι μια από τις βασικές προϋποθέσεις για να δοθεί η νέα άδεια λειτουργίας της επιχείρησης, την οποία επίσης χρειάζεται, για να

μπορέσουν να καταλήξουν σε επιτυχία οι οποιεσδήποτε διαπραγματεύσεις κάνει αυτή τη στιγμή με οποιονδήποτε επενδυτή."

Ίσως γι' αυτό τελικά να μαλώνουν οι πέριξ πολιτικοί και οι κομματικοί της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ σε ... ξένο αχυρώνα.

Το ζήτημα δηλαδή της εμπορικής εκμετάλλευσης της Ναυπηγοεπισκευαστικής Ζώνης είναι ιδιαίτερα επίκαιρο μετά και την τελική ψήφιση του σχετικού νόμου για την παραχώρηση δικαιωμάτων στο Σταθμό Εμπορευματοκιβωτίων (ΣΕΜΠΟ) από τον Οργανισμό Λιμένος Πειραιώς (ΟΛΠ) στην κινεζική COSCO.

Αναζητείται (ή βρέθηκε) επενδυτής για τη Ζώνη;

Όπως μας διδάσκει και το σκάνδαλο Siemens οι εταιρείες που επιθυμούν να κλείσουν μεγάλες δουλειές φαίνεται να είναι αναγκασμένες να πληρώνουν πλαγίως τα δύο κόμματα εξουσίας (αν όχι αναλογικά όλα τα κόμματα).

Αυτός όμως που ελέγχει την εξουσία όταν κλείνει η συμφωνία, όπως τουλάχιστον φαίνεται, παίρνει και τη μερίδα του Λέοντος.

Δικαιολογημένα λοιπόν φωνάζουν και διαμαρτύρονται μερικοί αφού τα κονδύλια είναι πάρα πολύ μεγάλα και σπανίζουν τις περιόδους κρίσης.

Οι δικαιολογίες και οι αφορμές ανάσχεσης είναι γνωστές:

1. Η προστασία του Περιβάλλοντος
2. Τα δικαιώματα των εργαζομένων
3. Ο αθέμιτος ανταγωνισμός
4. Παραβίαση του Κοινοτικού Δικαίου
5. Το Δημόσιο Συμφέρον

Καταλάβατε λοιπόν γιατί εξεγείρονται ορισμένοι;

(Για να μην υπάρχουν παρεξηγήσεις, δεν εννοούμε κανέναν Έλληνα πολιτικό ή κομματικό και ιδιαίτερα τον κ. Μίχα).

Είναι ένα ερώτημα πάντως αν η λειτουργία του ελεύθερου ανταγωνισμού και η εξάλειψη των προνομίων, ιδιαίτερα σε ό,τι αφορά "την καταλήστευση των ασφαλιστικών ταμείων" απευθύνεται και στους εργαζόμενους στη Ζώνη Περάματος μαζί με τις επιχειρήσεις.

Διότι, πάνω από δέκα χρόνια όλες οι Κυβερνήσεις, κατά παρέκκλιση του νόμου, έδιναν το δικαίωμα με Υπουργική απόφαση (!), της δυνατότητας θεώρησης του βιβλιαρίου ασθενείας στους εργαζόμενους που είχαν συμπληρώσει μόλις 25 ένσημα είτε κατά το προηγούμενο ημερολογιακό έτος είτε κατά το τελευταίο δεκαπεντάμηνο.

Εμείς ωστόσο θέλουμε να συγχαρούμε όλους όσους αντιλήφθηκαν, έστω και αργά, ότι δεν είναι αποδεκτό πλέον να υπάρχουν Έλληνες πολλών κατηγοριών και ότι οι Ευρωπαϊκές αρχές του Δίκαιου και Αποτελεσματικού Κράτους πρέπει να λειτουργήσουν και στη χώρα μας.

Πέτυχε η Αποχή το στόχο της;

Λάβαμε την ακόλουθη επιστολή από τον Τραϊανού Παναγιώτη, που υπογράφει ως πρόεδρος του ΕΑΜ β’ (www.eamb.gr).

Προειδοποιούμε ότι οι απόψεις του συγγραφέα μπορεί να θεωρηθούν ιδιαίτερα προκλητικές από κάποιους αναγνώστες.


Η "ματιά" του ΕΑΜ β’στα αποτελέσματα των Ευρωεκλογών του 2009.

Όταν το ΕΑΜ β’ πρότεινε την αποχή, ως "επιλογή" των πολιτών, γνώριζε τι ακριβώς επεδίωκε.

"Ακροβατούσε" μεταξύ σωστού και λάθους σ' ό,τι αφορά τη γενικότερη δημοκρατική και εκλογική λειτουργία, αλλά αυτό το έκανε, έχοντας γνώση κάποιων ιδιομορφιών του ελληνικού πολιτικού συστήματος, τις οποίες αγνοεί ο μέσος πολίτης.

Ένα ψευδοδημοκρατικό δικομματικό πολιτικό σύστημα, όπως είναι το ελληνικό, δεν μπορεί να "νικηθεί" ή ν' "αποκαλύψει" τις αδυναμίες του με συμβατικές τακτικές αντίδρασης.

Ακριβώς, επειδή δεν μπορεί να συμβεί αυτό, επιλέξαμε αντισυμβατικές μεθόδους.

Επιλέξαμε να προτείνουμε κάτι, το οποίο θεωρητικά είναι λάθος, για ν' αποκαλυφθεί το σωστό.

Με "λάθος" επιλογή μπορείς να παράγεις το "σωστό" αποτέλεσμα, αν γνωρίζεις τι επιδιώκεις.

Το εσκεμμένο λάθος μέσα σε ένα σύστημα-"παγίδα" μπορεί να "εξουδετερώσει" τον σχεδιασμό του.

Τον έξυπνο φασιστικό σχεδιασμό του.

Αυτό το οποίο λέμε δεν είναι παράλογο.

Είναι σαν να είσαι παγιδευμένος μέσα σε ένα virtual σύστημα, το οποίο σε κάνει να νομίζεις ότι είσαι μέσα σε ένα "τούνελ" με μία και μοναδική διέξοδο.

Είναι προφανώς λάθος, όταν βρίσκεσαι μέσα σε ένα τούνελ, να πάρεις φόρα και να πέσεις στον τοίχο.

Δεν είναι λάθος όμως, όταν γνωρίζεις ότι το περιβάλλον είναι virtual και το λάθος αποκαλύπτει αυτό το οποίο δεν φαίνεται.

Αποκαλύπτει απλά ότι δεν υπάρχει "τούνελ" και τα πάντα είναι μια οφθαλμαπάτη.

Μια κοινή απάτη, την οποία έστησαν οι φασίστες, για να παγιδεύουν τον κόσμο στα "μαγαζιά" τους.

Θεωρητικά η αποχή, σ' ό,τι αφορά τη συμμετοχή στις δημοκρατικές διαδικασίες, είναι μια λάθος επιλογή των πολιτών.

Λάθος, γιατί απεμπολούν το θεμελιώδες δικαίωμα που δίνει η Δημοκρατία στον απλό πολίτη, προκειμένου αυτός να συμμετάσχει στους σχεδιασμούς που αφορούν τον ίδιο.

Λάθος, το οποίο μπορεί να πάρει τις μέγιστες διαστάσεις του, αγγίζοντας την "αυτοκτονική" απόπειρα, όταν στην εκλογική διαδικασία το διακύβευμα είναι το πολίτευμα και άρα η ίδια η Δημοκρατία.

Η συμμετοχή είναι αυτή η οποία διασφαλίζει την επιβίωση της Δημοκρατίας και η συμμετοχή είναι αυτή η οποία εξασφαλίζει την ομαλή λειτουργία της.

Το λάθος δηλαδή της αποχής κινείται σε ένα τεράστιο εύρος συνεπειών.

Αρνητικών συνεπειών στο σύνολό τους οι οποίες ξεκινάν από την απλή πρόκληση μεγάλων και ανεπανόρθωτων ζημιών μέχρι την απόλυτη καταστροφή.

Η ελάχιστη ζημιά, που μπορεί να προκαλέσει η αποχή, είναι η υπολειτουργία της Δημοκρατίας μέχρι του σημείου να μιλάμε για σήψη της.

Γιατί;

Γιατί καταστρέφονται τα "φίλτρα" της αξιοκρατίας της.

Σταδιακά "ερημοποιείται" ο πολιτικός χώρος, ο οποίος είναι ένας από τους πλέον ζωτικούς χώρους για τη λειτουργία της κοινωνίας και αυτό απωθεί τους ικανούς και τους άξιους.

Κανένας δεν θέλει ν' αγωνίζεται σε "έρημους" και οι ικανοί τις εγκαταλείπουν.

Όταν οι ικανοί εγκαταλείπουν την πολιτική ελλείψει "ακροατηρίου", απορροφώνται από άλλους χώρους με μεγαλύτερο κοινωνικό ενδιαφέρον.

Χώρους όπως είναι η οικονομία ή η επιστήμη ή η τέχνη.

Το αποτέλεσμα γίνεται τραγικό και γι' αυτό μιλάμε για την καταστροφή των "φίλτρων" της αξιοκρατίας.

Στην πολιτική παραμένουν τα "ρέστα" της κοινωνίας.

Αυτοί οι οποίοι δεν θα μπορούσαν να διακριθούν πουθενά αλλού, εφόσον παντού υπάρχουν "φίλτρα" που τους εμποδίζουν.

Οι ανίκανοι και οι βλάκες.

Αυτοί, ως γνωστόν, είναι πιο μεθοδικοί, πιο επίμονοι και πιο ομαδικοί από τους ικανούς και συνήθως "βιαστικούς" ανταγωνιστές τους.

Έχουν χαμηλότερες φιλοδοξίες και προχωράνε αργά αλλά σταθερά, με μικρά και σίγουρα "βήματα".

Ό,τι καταλαμβάνουν δεν το αφήνουν και ως εκ τούτου, αν "αλώσουν" έναν χώρο, δεν τον χάνουν.

Η "βλάβη" δηλαδή στα "φίλτρα" είναι μόνιμη, εφόσον δεν μπορούν οι ικανοί να τον ανακαταλάβουν, ακόμα κι αν το θέλουν.

Η αποχή μέσα σε μια δημοκρατική κοινωνία την παραδίδει στα χέρια των ανίκανων και αυτό από μόνο του είναι τεράστια καταστροφή, εφόσον την οδηγεί στην παρακμή.

Αυτό το πρόβλημα της Δημοκρατίας το είχαν εντοπίσει και οι αρχαίοι πρόγονοί μας.

Γι' αυτόν τον λόγο και ο πιο διάσημος από τους πραγματικούς πατέρες της Δημοκρατίας, ο Περικλής, έλεγε με τον πιο απόλυτο και κατηγορηματικό τρόπο ότι, όποιος πολίτης δεν ασχολείται με τα κοινά, είναι ελεεινός, άχρηστος και άθλιος.

Γιατί;

Γιατί παραδίδει την κοινωνία στους ελεεινούς, στους άχρηστους και στους άθλιους.

Αυτό μετατρέπει την ίδια την κοινωνία σε κοινωνία ελεεινών, άχρηστων και άθλιων πολιτών και μια τέτοια κοινωνία δεν μπορεί να είναι υγιής και άρα και δημοκρατική.

Μια τέτοια κοινωνία αργά αλλά σταθερά οδηγείται μέσω της διαφθοράς στη σήψη και στη διάλυση.

Η αποχή από τα κοινά και άρα η ιδιώτευση του πολίτη είναι πηγή κακών για την κοινωνία.

Από τις λέξεις ιδιώτης και ιδιώτευση προέρχεται και η αγγλική έννοια idiot, που σημαίνει ηλίθιος.

Είναι ηλίθιος αυτός ο οποίος δεν ασχολείται με τα κοινά.

Η ίδια συμπεριφορά όμως μπορεί να γίνει άμεσα και απόλυτα καταστροφική, όταν εκτός από τους ανίκανους υπάρχουν και οι φασίστες, οι οποίοι έχουν οργανωμένα παρεισφρήσει στις δημοκρατικές διαδικασίες και η αποχή των δημοκρατών τούς επιτρέπει να κάνουν "πάρτυ".

Γιατί;

Γιατί, αν σε μια αδιάφορη κοινωνία "ηλιθίων" ιδιωτών στη θέση των παραπάνω εκλεγμένων δημοκρατών βλακών μπουν οι φασίστες, τα πράγματα γίνονται επικίνδυνα.

Σε μια τέτοια περίπτωση δεν πάμε απλά σε μια αργή αλλά σταθερή παρακμή μιας δημοκρατικής κοινωνίας, αλλά στην άμεση και ταχύτατη ανατροπή της ίδιας της Δημοκρατίας.

Αυτό εκμεταλλεύονται οι φασίστες, προκειμένου να την ανατρέψουν.

Εκμεταλλεύονται την "ηλιθιότητά" τους.

Τα λάθη των δημοκρατών είναι "ευκαιρίες" για τους φασίστες.

Τέτοιο λάθος είναι η αποχή.

Η αποχή των δημοκρατών είναι ευκαιρία για τους "στρατευμένους" στην αντιδημοκρατική ιδεολογία των φασιστών.

Αυτές οι μάζες δηλαδή κινούνται με αντίθετες φορές.

Όσο πιο μεγάλη η αποχή των δημοκρατών, τόσο μεγαλύτερη η "στράτευση" των φασιστών, εφόσον τόσο μεγαλύτερη είναι η ευκαιρία τους για την επίτευξη των αντιδημοκρατικών τους στόχων.

Όταν οι Δημοκράτες συμμετέχουν στο σύνολό τους, οι φασίστες δεν "στρατεύονται" εύκολα, γιατί δεν υπάρχει ευκαιρία για να επιτύχουν τους στόχους τους.

Η αποχή, δηλαδή, είναι μια δράση των δημοκρατών, η οποία προκαλεί μια ανάλογη αντίδραση των εχθρών της Δημοκρατίας.

Το ΕΑΜ β’ πήρε την ευθύνη, για να προτείνει την αποχή, για έναν πολύ απλό λόγο. Η Δημοκρατία πλέον δεν κινδυνεύει από κανέναν κι από τίποτε.

Κινδυνεύει μόνον από τον κακό της εαυτό.

Οι λαοί έχουν φτάσει σε τέτοιο σημείο ωρίμανσης, που κανένας φασίστας δεν μπορεί να τους απειλήσει.

Οι βασιλείες έχουν εξευτελιστεί σε σημείο τέτοιο, που οι "γαλαζοαίματοι" εκφραστές τους να αφορούν μόνον τα κουτσομπολίστικα έντυπα και οι δικτατορίες των προλεταριάτων —όταν δεν σέρνονται στα διεθνή δικαστήρια με κατηγορίες για εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας ή πλιάτσικο— δεν αφορούν παραπάνω από κάποιες μικρές μειοψηφίες αγράμματων και αστοιχείωτων φασιστών.

Οι "Κοκοί" και οι "Αλέκες" έχουν ελάχιστο ακροατήριο.

Ακροατήριο, το οποίο με πολύ κόπο και πολύ κρατικό χρήμα το διατηρούν ενεργό, απλά και μόνον γιατί βολεύει κάποιους να γίνεται "παιχνίδι".

Όλα αυτά οφείλονται στη γενικότερη ανθρώπινη πρόοδο.

Μια πρόοδο μορφωτική, η οποία στερεί από τους φασίστες το βασικό τους "πελατολόγιο", που είναι οι αγράμματοι και οι αστοιχείωτοι της κοινωνίας.

Οι άνθρωποι, οι οποίοι συνθέτουν τα άβουλα "ποίμνια" των "ποιμένων" όλων των ειδών.

Οι άνθρωποι, οι οποίοι δίνουν τη δυνατότητα σε "εκλεκτούς" του Θεού ή σε σταλινικούς τενεκέδες να εμφανίζονται σαν "πατερούληδες" των αγράμματων και των αδυνάμων.

Αυτή η πρόοδος της ανθρωπότητας ευνόητο είναι ότι έχει "περάσει" και στην Ελλάδα.

Ο τελευταίος πολίτης πλέον της χώρας είναι αρκετά μορφωμένος και αρκετά χειραφετημένος, ώστε να μην βλέπει ως "εκλεκτό" το κάθε ξενόφερτο "λαμόγιο", το οποίο με μερικά φτερά και πούπουλα παριστάνει τον άνακτα.

Ο τελευταίος πολίτης πλέον της χώρας αισθάνεται αρκετά δυνατός, ώστε να διεκδικεί μόνος του το δίκιο του και να μην εναποθέτει το μέλλον του στα χέρια της κάθε Παπαρήγα, που του υπόσχεται "αγώνες" απέναντι στο σύστημα.

Στο ίδιο σύστημα στο οποίο φροντίζει και για το δικό της πλούσιο μεροκάματο.

Η ανθρώπινη ιστορία έχει φτάσει πλέον σε ένα απόλυτα "κομβικό" σημείο.

Οι μάχες των ιδεολογιών έχουν διεξαχθεί στο σύνολό τους και το αποτέλεσμά τους έχει οριστικοποιηθεί.

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ νίκησε.

...

[ Η συνέχεια στην ιστοσελίδα: http://www.eamb.gr/new_text/apochianalysi.htm ]