ΕΥΠ και πάσης Ελλάδος

Εικόνα τραγελαφική δείχνει η Ελλάδα προς όλες τις κατευθύνσεις, στο εσωτερικό και το εξωτερικό, και είναι φανερό ότι αποτυπώνει λίγο ως πολύ την πραγματικότητα της ποιότητας της διακυβέρνησης της χώρας.

Είμαστε Βαλκάνιοι, εντάξει. Πρέπει και να το δείχνουμε; Πέρασαν και οι Οθωμανοί από πάνω μας, εντάξει. Δεν το ξεπεράσαμε ακόμη;

Θα ήταν πραγματικά για γέλια η κατάσταση, αν δεν ήταν δυστυχώς για κλάματα...

Μιλάμε για την τελευταία "γκάφα" της κυβέρνησης που πρέπει να γραφτεί στο βιβλίο Γκίνες:

Μετά από μια ομολογούμενη από όλους επιτυχία της Ελληνικής Αστυνομίας που με ενέργειές της οδήγησε στη Δικαιοσύνη σπείρα κακοποιών, θύλακα εγκληματιών με μεγαλεπήβολα σχέδια αλλά και σημαντικό δίκτυο που φιλοδοξούσε να αναλάβει ακόμη μεγαλύτερη δράση, ήρθε το απρόσμενο, το ακατανόητο.

Με χειρισμούς που θα ζήλευε ο αστυνόμος Σαΐνης, η κυβέρνηση ανέτρεψε το θετικό γι' αυτήν σκηνικό της επικαιρότητας και πήρε τη θέση που της αξίζει.

Εκείνη του απολογούμενου για τις πράξεις του.

Το κερασάκι στην τούρτα;

Η αντικατάσταση του μέχρι πρότινος διοικητή της ΕΥΠ, κου Ιωάννη Κοραντή με τον τ. Αντεισαγγελέα Εφετών Αθηνών κου Δημήτρη Παπαγγελόπουλου.

Απ' ό,τι μάθαμε για το ιστορικό της υπόθεσης, όλα ξεκίνησαν με παρεμβάσεις κατευθείαν στον πρωθυπουργό τόσο από το υπουργείο Δικαιοσύνης όσο και από το υπουργείο Εξωτερικών αλλά και από γνωστό σύμβουλο του Κώστα Καραμανλή.

Αιτία οι ανεξέλεγκτες διαρροές που πρωταρχική πηγή είχαν, αυτή τη φορά, την ΕΥΠ.

Το φαινόμενο των διαρροών έχει επανειλημμένως απασχολήσει τα αρμόδια όργανα και έχει παρθεί απόφαση, με την πίεση των ξένων συμβούλων, να μην παρατηρηθεί ξανά κάτι τέτοιο, χωρίς να έχει προγραμματιστεί προηγουμένως σχετικό σενάριο (script), από τις ίδιες τις Aρχές, στο πλαίσιο τακτικής.

Ο πρωθυπουργός τότε, που μέχρι πρόσφατα εμφανιζόταν κουρασμένος αλλά όψιμα θέλει να δείχνει αποφασιστικός, επικοινώνησε με τον αρμόδιο υπουργό Προκόπη Παυλόπουλο, και λίγο ως πολύ του ζήτησε να πάρει κεφάλια.

Εκείνος με τη σειρά του κάλεσε τον πρώτο Γενικό Γραμματέα του υπουργείου και μετά από πολλά τηλεφωνήματα ένθεν κακείθεν τελικά αποφασίστηκε η μετακίνηση του κου Παπαγγελόπουλου στην ΕΥΠ, που έτσι κι αλλιώς ήταν στο πρόγραμμα.

Ο κος Παπαγγελόπουλος πέρα των άλλων προσόντων του, που είχαν αξιολογηθεί θετικά από τη Νέα Δημοκρατία, επιπλέον, κατανοούσε τη σημασία της νέας τεχνολογίας προϋπόθεση απαραίτητη για το νέο ρόλο που θα κληθεί να παίξει η ΕΥΠ.

Μέσα σε αυτή την ταχύτητα των εξελίξεων όμως, που τελικό σκοπό είχε να αποδείξει ότι η κυβέρνηση και θέλει και μπορεί παραβλέφθηκε ένα πολύ σημαντικό γεγονός.

Ο νόμος που ρύθμιζε τη λειτουργία της ΕΥΠ είχε αλλάξει. Σήμερα ισχύει ο Ν. 3649/2008 (αμέσως πιο κάτω) που αντικατέστησε το Ν. 1645/1986 (στη συνέχεια), όπως ίσχυε.

N36492008A39



N16451986A132


Στον προηγούμενο νόμο προβλεπόταν ότι:

Άρθρο 5, παρ. 1

(... )

Καθήκοντα Διοικητή της Ε.Υ.Π. μπορεί να ανατεθούν και σε ανώτατο εν ενεργεία αξιωματικό των Ενόπλων Δυνάμεων, του Λιμενικού Σώματος ή της Ελληνικής Αστυνομίας, καθώς και σε δικαστικούς λειτουργούς, σε δημοσίους υπαλλήλους ή λειτουργούς του δημοσίου τομέα.

Στο σημερινό όμως νόμο περιορίστηκαν αδικαιολόγητα υπέρμετρα όσοι μπορούν να κατέχουν τη θέση Διοικητή της ΕΥΠ:

Άρθρο 9.

2. Ο Διοικητής είναι μετακλητός υπάλληλος της κατηγορίας των ειδικών θέσεων με βαθμό 1ο.
3. (...) Ως Διοικητής μπορεί να οριστεί και δημόσιος υπάλληλος ή υπάλληλος του δημόσιου τομέα

Όχι όμως πλέον δικαστικός λειτουργός καθώς ο νόμος επιφυλάσσει άλλο ρόλο ειδικά για εισαγγελικό λειτουργό (ενισχυτικός παράγοντας μη νομιμότητας της τοποθέτησης καθώς ο κος Παπαγγελόπουλος εκτός των άλλων έχει και κώλυμα αποδοχής της νέας του θέσης).

Συγκεκριμένα, στο άρθρο 5, παρ. 3 του νέου νόμου προβλέπεται ότι (Εποπτεία - Τρόπος άσκησης αρμοδιοτήτων):

«Στην ΕΥΠ αποσπάται ύστερα από απόφαση του Ανώτατου Δικαστικού Συμβουλίου ένας εισαγγελικός λειτουργός για χρονικό διάστημα που δεν μπορεί να υπερβεί την τριετία, ο οποίος ελέγχει την νομιμότητα των ειδικών επιχειρησιακών δράσεών της, που αφορούν θέματα δικαιωμάτων του ανθρώπου και ασκεί όσες άλλες αρμοδιότητες του ανατίθενται με διατάξεις του παρόντος νόμου»

Καμία σχέση όμως δεν έχει το άρθρο αυτό με την αυθαίρετη τοποθέτηση του κου Παπαγγελόπουλου στη θέση Διοικητή της ΕΥΠ.

Αυτό, το κατάλαβαν αμέσως στο ΠΑΣΟΚ (και το διάβασαν στα blogs. Εμείς το γράψαμε εχθές, βλ. Νόμιμη η τοποθέτηση Παπαγγελόπουλου στην ΕΥΠ;) και έσπευσαν σήμερα 16 βουλευτές του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης να καταθέσουν ερώτηση στη Βουλή ελέγχοντας τον Υπουργό Εσωτερικών Προκόπη Παυλόπουλο.

Βιάστηκαν όμως.

Έπρεπε τουλάχιστον να διαβάσουν το σημερινό μας άρθρο που εξηγούμε τα γεγονότα. Αλλά και τη συνέχεια.

Διότι κατά τη γνώμη μας, παράνομη είναι και η παύση του πρώην διοικητή της ΕΥΠ κου Ιωάννη Κοραντή, όπως έγινε, καθώς σύμφωνα με δηλώσεις του δεν παραιτήθηκε.

Η απόφαση λύσης της σχέσης του με την ΕΥΠ θα έπρεπε να φέρει και την υπογραφή του πρωθυπουργού, με την οποία τοποθετήθηκε στη θέση του, σύμφωνα με το προηγούμενο νομικό καθεστώς, και όχι μόνο εκείνη του κου Παυλόπουλου παρόλο που σήμερα αρκεί για μια τέτοια πράξη η υπογραφή του Υπουργού Εσωτερικών.


Σε ανύποπτο χρόνο, αν και με δισταγμό λόγω της θέσης μας, είχαμε γράψει ότι ο Προκόπης Παυλόπουλος είναι ένας από τους αδύνατους κρίκους της διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας με σοβαρές συνέπειες γενικά για τη χώρα.

Δεν περιμένουμε ο πρωθυπουργός να άρει αύριο την εμπιστοσύνη του στον πρώτο στην τάξη υπουργό του και να αντικαταστήσει τον κο Παυλόπουλο.

Άλλωστε τέτοιες χειρουργικές επεμβάσεις και ρήξεις γίνονται πιο εύκολα από τα έδρανα της αντιπολίτευσης

Νόμιμη η τοποθέτηση Παπαγγελόπουλου στην ΕΥΠ;

Στη θέση του πρέσβη κ. Ιωάννη Κοραντή αναλαμβάνει ως διοικητής της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών (ΕΥΠ) ο τ. Αντεισαγγελέας Εφετών Αθηνών κ. Δημήτρης Παπαγγελόπουλος.

Η τοποθέτηση αυτή εντάσσεται στη γενική αναδιάρθρωση των υπηρεσιών τάξης και ασφάλειας που γίνεται κάτω από την άτυπη ηγεσία του υπουργείου Δικαιοσύνης.

Από τις αρχές του χρόνου, αφού έγιναν οι πρώτες ουσιαστικές συναντήσεις με στελέχη ξένων υπηρεσιών, προϊσταμένους των αντίστοιχων Ελληνικών τμημάτων και εκπροσώπους της πολιτικής ηγεσίας, με αφορμή τα γεγονότα του περασμένου χρόνου που οδήγησαν σε επεισόδια στο κέντρο των πόλεων, αποφασίστηκε ότι έπρεπε να ληφθούν σοβαρά μέτρα αναδιοργάνωσης.

Οι ξένοι είχαν παρατηρήσει τότε ότι με τα ανεπαρκή τεχνικά μέσα που διαθέτει η Ελλάδα, το φιλελεύθερο νομικό πλαίσιο και την αμφισβητήσιμη ποιότητα των στελεχών της σε καίρια σημεία ήταν αδύνατο να αντιμετωπιστεί σοβαρά οποιοδήποτε φαινόμενο σαν εκείνα που παρουσιάστηκαν τον περασμένο χρόνο αλλά και άλλα που δεν έχουν εκδηλωθεί ακόμη.

Η ανησυχία στηρίζεται στο γεγονός ότι πιθανόν να υπάρχει διασύνδεση οργανωμένου εγκλήματος και της αποκαλούμενης "τρομοκρατίας" αλλά κυρίως στην πιθανότητα της σχέσης αυτών των δύο με σκοπούς που ανάγονται στη σφαίρα κινήσεων στη διεθνή πολιτική και οικονομική σκακιέρα.

Μεγάλο ενδιαφέρον επίσης προξενεί το γεγονός αμφισβήτησης του πολιτικού συστήματος και εν γένει της πολιτικής εξουσίας μέσα από σαφείς ιδεολογικές τάσεις που έχουν εκδηλωθεί στην Ελλάδα.

Αν εκδηλώσεις βίας αποκτήσουν ιδεολογικό περιεχόμενο και αν δεχθούν την υποστήριξη, έστω και μη φανερά εκφρασμένη, της κοινής γνώμης τότε πιθανόν να δημιουργηθεί ένα ισχυρό ρεύμα που με τη σύγχρονη τεχνολογία θα περάσει πολύ σύντομα και στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες όπου υπάρχει έτοιμο έδαφος να αναπτυχθεί.

Το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών έδωσε μια καλή ευκαιρία για γενικό ξεκαθάρισμα και λήψη σημαντικών αποφάσεων.

Κάτω από την πρόφαση και την κυβερνητική μετάφραση της λαϊκής εντολής υιοθετούνται μέτρα που δύσκολα θα έπαιρνε η κυβέρνηση ένα χρόνο νωρίτερα.

Η τοποθέτηση του κ. Παπαγγελόπουλου όμως ως διοικητή της ΕΥΠ σκοντάφτει, κατά τη γνώμη μας, από άποψη νομιμότητας.

(Δεν προβλέπεται καταρχήν από το Ν. 3649/2008 που ρυθμίζει τη λειτουργία της ΕΥΠ ενώ είναι αντίθετη και με γενικές και ειδικές διατάξεις σχετικές με τη Δικαιοσύνη.)

Ιδιαίτερα δε αν η ιδιότητά του ως εισαγγελικού λειτουργού δεν έχει διακοπεί με παραίτησή του από το δικαστικό σώμα, αλλά απλά έχει ανασταλεί, σύμφωνα με τις πληροφορίες μας, τότε μάλλον δεν είναι επιτρεπτή η ανάληψη καθηκόντων στη νέα του θέση και παράνομη κάθε σχετική απόφαση.

Τίθεται όμως και ένα θέμα ηθικής τάξης:

Ποιός είναι ο φυσικός χώρος του κου Παπαγγελόπουλου; Η ΕΥΠ ή η δικαστική εξουσία;

Αν είναι η ΕΥΠ, τότε τι έκανε τόσα χρόνια στη δικαστική εξουσία;

Αν είναι η δικαστική εξουσία, τότε τι θα κάνει τώρα στην ΕΥΠ;

Μεγάλη ανησυχία για το Βάσκο Γκλικόργιεβιτς

Στις 28 Ιανουαρίου 2009 o Vasil Gligorov γνωστός και ως Vasko Gligorijevic, 33 ετών, αρχαιολόγος, ιστορικός που κατοικεί στην περιοχή Povardarje, στα Σκόπια (ΠΓΔΜ) συνελήφθη μετά από επιδρομή στο διαμέρισμά του και οδηγήθηκε σε... ψυχιατρείο με αιτία δημοσιεύσεις στις οποίες ασκούσε δριμεία κριτική στη σκοπιανή κυβέρνηση για την πολιτική εθνογέννεσης που ακολουθεί.

Ο Βάσκο Γκλικόργιεβιτς είναι υπέρμαχος της φιλίας της ΠΓΔΜ με την Ελλάδα και τη Σερβία και κατηγορούσε ευθέως την "Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση" (VMRO), το πολιτικό κόμμα που κυβερνά τη χώρα, ως αναχρονιστικό καθεστώς.

Στις αρχές Ιουλίου ο κος Γκλικόργιεβιτς επικοινώνησε με άνθρωπο εμπιστοσύνης του και του εκμυστηρεύτηκε ότι είχε πληροφορίες σύμφωνα με τις οποίες θα συλλαμβανόταν εκ νέου.

Έκτοτε δεν είναι δυνατή η επικοινωνία μαζί του και εκφράζονται φόβοι ότι έχει οδηγηθεί σε φυλακή στο Τέτοβο.

Συμπεριφορές ευθείας κρατικής τρομοκρατίας σαν αυτές δεν μπορεί να είναι ανεκτές από μια χώρα που φιλοδοξεί να ενταχθεί στην ευρωπαϊκή οικογένεια.

Η σωματική ακεραιότητα του Βάσκο Γκλικόργιεβιτς αλλά και το δικαίωμά του να εκφράζει τις απόψεις του θα πρέπει να προστατευθεί με τη δημοσιοποίηση από όλους μας της περίπτωσής του.

ΟΜΛΑΝΤΙΝΑ (OMLADINA)

Επ΄ευκαιρία των συναντήσεων που πραγματοποιούνται στο Υπουργείο Εξωτερικών και των επισκέψεων που προγραμματίζονται για το λεγόμενο "Σκοπιανό" ή "Μακεδονικό" ζήτημα είναι σκόπιμο να σας παρουσιάσουμε ένα χάρτη που κυκλοφορούσε στην κεντρική Ευρώπη γύρω στο 1850 στα χέρια μελών μιας πανσλαβικής ουσιαστικά οργάνωσης νεολαίας με το όνομα ΟΜΛΑΝΤΙΝΑ (OMLADINA: ΝΕΟΛΑΙΑ).

Χωρίς να μπούμε σε περισσότερες λεπτομέρειες, ο χάρτης αυτός αποδεικνύει ότι υπήρχαν κινήσεις ενοποίησης όλων των Σλαβικής καταγωγής λαών από πολύ παλιά κάτι όμως που οι μεγάλες δυτικές δυνάμεις προσπαθούσαν να ελέγξουν με κάθε τρόπο με το φόβο της αύξησης της επιρροής της Ρωσίας στα Βαλκάνια με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Ο Τίτο, για παράδειγμα, ηγέτης της πρώην Γιουγκοσλαβίας (Γιουγκοσλαβία:Νότια Σλαβία) ήταν ένας από αυτούς που ενστερνιζόταν μια τέτοια ιδέα που έβρισκε όμως εμπόδια στις διαφορετικές θρησκευτικές πεποιθήσεις των σλαβόφωνων λαών.

Αυτοί, μετά τον 6ο αιώνα προχωρώντας νότια στα Βαλκάνια προσηλυτίζονταν κατά καιρούς ανάλογα με τις επιρροές που δέχονταν (ή αναγκαστικά) από τους κυρίαρχους λαούς της περιοχής, ως ορθόδοξοι χριστιανοί (του Πατριαρχείου), μουσουλμάνοι, ή εξαρχικοί χριστιανοί (σχισματικοί της Βουλγαρικής Εκκλησίας), ενώ όσοι βρίσκονταν πιο κοντά στην κεντρική Ευρώπη ακολουθούσαν τη Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία.

Αυτός ο θρησκευτικός διχασμός χρησιμοποιήθηκε για πολιτικούς λόγους από επίδοξους αυτοκράτορες, κυρίαρχους άρχοντες και τις μεγάλες δυνάμεις με αποτέλεσμα να αιματοκυλιστούν τα Βαλκάνια πάμπολλες φορές μέχρι σήμερα.

Ο θρησκευτικός διαχωρισμός έφτασε να προσδίδει και την εθνική πλέον ιδιότητα με αποτέλεσμα κάθε ορθόδοξος να θεωρείται Έλληνας, κάθε μουσουλμάνος Τούρκος και κάθε εξαρχικός Βούλγαρος άσχετα από την καταγωγή του ή τη γλώσσα που μιλούσε.

Μετά την κατάρρευση του ανατολικού μπλόκ οι δυτικοευρωπαϊκές χώρες και ιδιαίτερα η Γερμανία ήθελαν να αποτρέψουν κάθε ενδεχόμενο αναβίωσης σλαβικής συνείδησης.

[ Σλάβοι και Γερμανοί (Γερ-μανοί: Άνθρωποι του πολέμου) είχαν ιστορική αντιπαλότητα με βαθειές ρίζες ].

Για το λόγο αυτό έπρεπε η Γιουγκοσλαβία να διαλυθεί σε μέρη όπως και έγινε.

Με τη γνωστή συνταγή, δηλαδή την αναβίωση θρησκευτικών αντιπαραθέσεων που οδηγούν σε αλληλοεξόντωση, όπως έχει γίνει πολλές φορές στα Βαλκάνια, αλλά και με τη βοήθεια της πολεμικής μηχανής της αμερικανικής υπερδύναμης, ανεξαρτητοποιήθηκαν όλες οι περιοχές σλαβικής υπόστασης.

Οι ΗΠΑ έχουν σκοπό να παραμείνουν μόνιμα στο χώρο αυτό μεταφέροντας σχεδόν όλες τις στρατιωτικές τους δυνάμεις που δραστηριοποιούνταν στη Γερμανία στην περιοχή μας.

Για το λόγο αυτό εγκαθιστούν αντιαεροπορικά και πυραυλικά συστήματα στην Πολωνία, Τσεχία και αλλού αλλάζοντας εν μέρει το στρατιωτικό στρατηγικό σχεδιασμό τους.

Το κενό θα καλυφθεί εκεί από τη Γερμανική στρατιωτική μηχανή που αν και η πορεία ενίσχυσής της ανακόπηκε λόγω της οικονομικής κρίσης ωστόσο θα συνεχιστεί με αποτέλεσμα να περιμένουμε εξελίξεις σε αυτό το πεδίο.

Πρόβλημα όμως δημιουργήθηκε από το κρατίδιο της Πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας (ΠΓΔΜ).

Αυτό είχε κατασκευαστεί ως μόρφωμα χωρίς ισχυρό συνδετικό ιστό και είχε χρησιμοποιηθεί παλαιότερα ως όργανο πίεσης κατά της Ελλάδας αλλά και της Βουλγαρίας.

Η Βουλγαρία, αξίζει να σημειωθεί, είναι ένα αμάλγαμα που δημιουργήθηκε από νομαδικούς λαούς Μογγολικής προέλευσης που ήρθαν από την περιοχή του ποταμού Βόλγα (από εκεί ονομάστηκαν από τους Έλληνες ως Βόλγαροι, Ουλγάροι ή Βούλγαροι) και από σλαβικής κυρίως καταγωγής φυλές που είχαν εγκατασταθεί ήδη στην περιοχή.

Τα ιστορικά βιβλία καταγράφουν εκείνους τους Βούλγαρους κατακτητές ως βάρβαρους που με τα χρόνια έχασαν τη γλώσσα τους και αφομοιώθηκαν από τους κατακτημένους σλαβόφωνους.

Το ενδιαφέρον της Βουλγαρίας είναι αυτονόητο λοιπόν για την Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας επιπλέον καθώς τα εδάφη αυτά κατακτούνταν και χάνονταν διαδοχικά από τους Βούλγαρους Τσάρους περίπου χίλια χρόνια τώρα.

Το θέμα του ονόματος που αποτελεί τη διαμάχη Αθήνας και Σκοπίων θα κλείσει συμβιβαστικά σε βάρος της χώρας μας, με την αναγνώριση από την Ελλάδα της σύνθετης ονομασίας "Βόρεια Μακεδονία" (Δημοκρατία της Βόρειας Μακεδονίας).

Θα υπάρχει πλέον μια νέα γκρίζα ζώνη στα βόρεια της χώρας μαζί με εκείνη που επικαλείται η Τουρκία στο Αιγαίο.

Πρόκειται για ειλημμένη ήδη απόφαση και το μόνο πρόβλημα για να επέλθει και τυπικά η συμφωνία είναι η υπάρχουσα εσωτερική κατάσταση στη γείτονα χώρα και οι πολιτικές δεσμεύσεις που έχουν αναλάβει οι νεαροί θερμόαιμοι ηγέτες της.

Έχουν υποσχεθεί δημοψήφισμα για το όνομα και όλα δείχνουν ότι κάτι τέτοιο δεν μπορεί να γίνει διότι αφενός μεν το αποτέλεσμα ενός τέτοιου εγχειρήματος είναι αβέβαιο και αφετέρου δε, πως είναι δυνατό να δικαιολογηθεί το γεγονός ότι μια νεόκοπη δημοκρατία όπως η ΠΓΔΜ προχωρά σε δημοψήφισμα και η Ελλάδα, χώρος στον οποίο γεννήθηκε η Δημοκρατία απλώς θα κυρώσει τη συμφωνία στη Βουλή;

Αν γινόταν δημοψήφισμα στην Ελλάδα, το αρνητικό αποτέλεσμα του οποίου είναι βέβαιο, θα άλλαζε όλο το πολιτικό σκηνικό ήδη από τα προεόρτια της προετοιμασίας της έκφρασης της λαϊκής κρίσης.

Τη γνώμη μας την έχουμε εκφράσει ήδη πολύ νωρίς όταν το θέμα δεν ήταν ιδιαιτέρως επίκαιρο:

( βλ. Φάκελος ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ )

Τέλος, πρέπει να σημειώσουμε ότι οι δηλώσεις της Υπουργού Εξωτερικών Ντόρας Μπακογιάννη σε διεθνή μέσα για το θέμα, πέρα από το ότι προσβάλλουν τη νοημοσύνη μας, δημιουργούν πολύ κακό προηγούμενο για όλα τα εθνικά μας θέματα, ιδιαίτερα για το Κυπριακό που είναι ακόμη ανοικτό αν και έχει δρομολογηθεί και για αυτό μια μεσοβέζικη λύση.

Απόφαση κεραυνός από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο

Δημοσιεύτηκε την Πέμπτη 9.7.2009 η απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου που δικαιώνει Ελληνίδα πολίτη μουσουλμανικής πίστης σχετικά με προσφυγή που είχε καταθέσει κατά της Ελλάδας και αφορούσε παραβίαση από τη χώρα μας των άρθρων 1 του Πρωτοκόλλου με αριθμό 1 και άρθρου 14 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.

Με το διατακτικό της απόφασης, η Ελλάδα, δηλαδή όλοι εμείς, υποχρεωνόμαστε σε αποζημίωση υπέρ της κας Ζεϊμπέκ για τα όσα υπέστη στην προσπάθειά της να διεκδικήσει σύνταξη ως πολύτεκνη μητέρα.

ΖΕΪΜΠΕΚ ΚΑΤΑ ΕΛΛΑΔΑΣ - ΕΣΔΑ


Πιο ενδιαφέρον όμως είναι το σκεπτικό της απόφασης:

1. Αποδεικνύεται πανηγυρικά ότι η Ελλάδα παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα και ιδιαίτερα το άρθρο 14 της Σύμβασης που ορίζει ότι:

"Η απόλαυση των δικαιωμάτων και ελευθεριών που αναγνωρίζονται στη Σύμβαση (...) θα πρέπει να διασφαλίζονται, χωρίς διακρίσεις για οποιοδήποτε λόγο όπως το φύλο, τη φυλή, το χρώμα, τη γλώσσα, τη θρησκεία, τις πολιτικές ή άλλες απόψεις, εθνικής ή κοινωνικής καταγωγής, σύνδεσης με μια εθνική μειονότητα, περιουσίας, γέννησης ή άλλης κατάστασης. "

Αυτό βέβαια δεν χρειάζεται να το διαπιστώσει το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο καθώς την παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων τη ζει καθημερινά ο Έλληνας πολίτης σε κάθε έκφανση της κοινωνικής και οικονομικής του ζωής.

Αυτές οι παραβιάσεις εμφανίζονται συνήθως στις εφημερίδες με μεγάλους τίτλους ως σκάνδαλα, διαφθορά, ανεπάρκεια και κομματισμός, σε ολόκληρο το δημόσιο βίο και επιβεβαιώνονται με τη μη τιμωρία των υπευθύνων.

"Κόρακας κοράκου μάτι δε βγάζει" λέει ο λαός μας...

Θεωρητικά 11 εκατομμύρια Έλληνες θα μπορούσαμε να είχαμε προσφύγει στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο ζητώντας δικαίωση.

Ανασχετικός παράγοντας όμως στην απόδοση πραγματικής δικαιοσύνης έστω σε Ευρωπαϊκό επίπεδο είναι αυτοί οι ίδιοι οι θεσμοί καθώς για να δικαιούται ο Ευρωπαίος πολίτης να προσφύγει στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο θα πρέπει να έχει εξαντλήσει όλα τα εγχώρια ένδικα μέσα και βοηθήματα.

Το Ελληνικό Κράτος βέβαια κάνει ό,τι είναι δυνατό για να γίνει η ζωή δύσκολη σε όποιον διεκδικεί το δίκιο του (χωρίς να έχει χρησιμοποιήσει πλάγια μέσα, ύποπτες μεθόδους και τεχνικές που αποδίδουν).

Η πλειονότητα των Ελλήνων όμως ούτε καν γνωρίζουν τα δικαιώματά τους αλλά και εκείνοι που γνωρίζουν δεν έχουν οι περισσότεροι την οικονομική ή ψυχική δύναμη να αντέξουν το κόστος και τα βάρη της διαδικασίας υπεράσπισής τους.

Η κα Ζεϊμπέκ λέγει χαρακτηριστικά στη προσφυγή της:

"Η προσφυγή στο Συμβούλιο της Επικρατείας ήταν πολυτέλεια μη διαθέσιμη στους αγρότες της Θράκης που δεν έχουν επαρκείς πόρους για να την εκμεταλλευτούν.

Ορισμένες προσφυγές ενώπιον αυτού του δικαστηρίου είχαν απορριφθεί ως απαράδεκτες λόγω χρόνου, διότι παρήλθε η περίοδος των εξήντα ημερών από τη δημοσίευση της απόφασης."


2. Εξευτελίζεται δημόσια και διεθνώς το Συμβούλιο της Επικρατείας, ανώτατο δικαστήριο της χώρας και ελπίδα για τον αδικημένο πολίτη.

Αναφέρει συγκεκριμένα το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο:

"...με έκπληξη το Δικαστήριο διαπιστώνει ότι το Συμβούλιο της Επικρατείας συσχετίζει τη χορήγηση αυτής της θεσπιζόμενης προστασίας από το Σύνταγμα με την «ανάγκη διατήρησης και προαγωγής του Ελληνικού Έθνους», ένα κριτήριο που στηρίζεται όχι στην Ελληνική υπηκοότητα αλλά στην Ελληνική εθνότητα."

Απομυθοποιείται με τον πιο επίσημο τρόπο και το κύρος της Διοικητικής Δικαστικής Εξουσίας όπως εκφράζεται και αποδίδεται από το Συμβούλιο της Επικρατείας.

Αυτό το όργανο δεν είναι που πραγματοποιεί προέλεγχο νομιμότητας στους νόμους του Ελληνικού Κράτους;

Δεν έχουμε καταλάβει ήδη ότι κάπου δεν κάνει καλά τη δουλειά του;

Ας σημειώσουμε εδώ ότι αν καταρριφθούν όλα τα ιερά σύμβολα της δημοκρατίας μας όπως είναι η δικαστική εξουσία (η άριστη Δημόσια Διοίκηση και Νομοθετική Εξουσία είναι ανέκδοτο για τη χώρα) τότε οδηγούμαστε σε πολιτική οστεοπόρωση, ο σκελετός του πολιτικού συστήματος κινδυνεύει και ως αποτέλεσμα υιοθετούνται πρακτικές μη δημοκρατικές για τη στήριξη και διάσωσή του.

Ήδη πολιτικές φωνές απευθύνονται ακόμη και στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και ελέγχουν το θεσμικό του ρόλο.

Ο θεσμός είχε διατηρηθεί στο απυρόβλητο.

Μεθοδεύσεις όμως υπέρ του αγώνα για κατάκτηση της εξουσίας θα οδηγήσουν αναπόφευκτα και το ανώτατο σύμβολο Δημοκρατίας της χώρας σε αμφισβήτηση.

Αυτό όμως θα είναι η αφορμή.

Το λαϊκό πλέον αίτημα για Μεταπολίτευση είναι η πραγματική αιτία.

Ας επιστρέψουμε όμως στην απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου:

3. Επαναλαμβάνεται προηγούμενη αιτίαση με την οποία αν και το δικαίωμα στη σύνταξη δεν προστατεύεται άμεσα από τη Σύμβαση, ωστόσο, θεωρείται υπό προϋποθέσεις δικαίωμα ιδιοκτησίας.

Εδώ το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο ανοίγει τους ασκούς του Αιόλου καθώς εάν το δικαίωμα στη σύνταξη είναι και δικαίωμα ιδιοκτησίας τότε κάθε υφιστάμενη ή επερχόμενη ρύθμιση για το ασφαλιστικό που θίγει το δικαίωμα αυτό μπορεί να ελεγχθεί δικαστικά και κάτω από αυτό το πρίσμα δικαιώνοντας όσους έχουν καταβάλλει εισφορές για σύνταξη η οποία περικόπτεται.

Συγκεκριμένα το Δικαστήριο αναφέρει:

"Το Δικαστήριο επισημαίνει ότι το δικαίωμα σε σύνταξη δεν είναι εγγυημένο από τη Σύμβαση.

Ωστόσο, υπενθυμίζει επίσης ότι σύμφωνα με τη νομολογία του, το δικαίωμα σε σύνταξη με βάση την απασχόληση, μπορεί, υπό ορισμένες συνθήκες, να θεωρηθεί ως δικαίωμα ιδιοκτησίας.

Αυτό μπορεί να συμβεί στην περίπτωση που έχουν καταβληθεί εισφορές (Gaygusuz κατά Αυστρίας, 16 Σεπτεμβρίου 1996, Συλλογή Αποφάσεων 1996-IV, § § 39-41).

Αυτό μπορεί επίσης να συμβεί στην περίπτωση που η ευρύτερη δέσμευση για την πληρωμή με όρους μπορεί να θεωρηθεί ως μέρος της σύμβασης εργασίας, όπως στην περίπτωση των συντάξεων των δημοσίων υπαλλήλων.

4. Αναγνωρίζεται εμμέσως ότι υπήρχε σχέδιο από την Ελληνική κυβέρνηση ώστε με ατομικές διοικητικές πράξεις να θιγούν δικαιώματα πολιτών μουσουλμανικής πίστης:

"Είχε ληφθεί βάσει του άρθρου 19 του κώδικα υπηκοότητας, η οποία αφορούσε "κάθε πρόσωπο αλλοδαπής προέλευσης", που εφαρμοζόταν συστηματικά και επί μακρό χρονικό διάστημα σε Έλληνες πολίτες της μουσουλμανικής πίστης, όπως της οικογένειας της προσφεύγουσας ."

Καμπανάκι χτυπά με αυτή τη φράση το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο και προειδοποιεί για τα όσα θα ακολουθήσουν στο μέλλον:

"Εν τούτοις, μόνο μία πολύ ισχυρή εκτίμηση μπορεί να οδηγήσει το Δικαστήριο να αξιολογήσει τη συμμόρφωση με τις διατάξεις της Σύμβασης μιας διαφορετικής μεταχείρισης που βασίζεται αποκλειστικά στην εθνικότητα (Gaygusuz κατά Αυστρίας ανωτέρω, § 42)."

Αν όμως εκδικαστούν στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο και άλλες υποθέσεις που αφορούν πολίτες μουσουλμανικής πίστης με αποτέλεσμα την καταδίκη της Ελλάδας, τότε το δικαστήριο θα αποκτήσει εκείνη τη νομική και πραγματική βάση που χρειάζεται ώστε να εκτιμήσει ισχυρά κάθε προσφυγή για διακριτική μεταχείριση που βασίζεται στην εθνικότητα ή στην εθνότητα.

Παρατηρούμε τέλος ότι παρόλο που όλοι οι Έλληνες αιώνια τραυματιζόμαστε και ορισμένοι πεθαίνουμε από την κατάρα της φυλής μας (αλληλοεκμετάλλευση και αδικία σε καιρό ειρήνης και εμφύλιο σπαραγμό σε καιρό πολέμου) οι διακρίσεις και διώξεις αυτές που υφιστάμεθα, σε τελική ανάλυση όλοι ανεξαιρέτως λιγότερο ή περισσότερο, αναγορεύονται σε εθνικά ζητήματα από όσους επιθυμούν να χρησιμοποιήσουν συγκεκριμένα γεγονότα για ιδιοτελείς σκοπούς επεκτατικής πολιτικής.

Δεν είναι τυχαίο ότι διακρίσεις που αποδεικνύονται ή τεκμαίρονται αληθείς κατά Ελλήνων πολιτών παίρνουν ξεχωριστή διάσταση όταν αυτές συντελούνται σε βάρος όσων έχουν ή υιοθετούν και άλλες ιδιότητες.

Η κα Ζεϊμπέκ αναφέρει στην προσφυγή της στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων:

"... ότι οι αρχές αρνήθηκαν να της χορηγήσουν το ευεργέτημα της συντάξεως με την πρόφαση της απώλειας της Ελληνικής υπηκοότητας από την κόρη της, αλλά ο πραγματικός λόγος της άρνησης είναι ότι είναι και οι δύο μουσουλμάνες στην πίστη."

Δεν θα πρέπει να παραλείψουμε να σημειώσουμε επίσης ότι η Ελλάδα δεν έχει την καλύτερη δυνατή εκπροσώπηση που θα μπορούσε να έχει στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.

Για παράδειγμα, δεν εξετάστηκε από την Ελληνική Κυβέρνηση αν η κα Ζεϊμπέκ και η οικογένειά της, ατομικά ή ομαδικά απολαμβάνει προνόμια από το Τουρκικό Κράτος ή άλλο Οργανισμό λόγω της μουσουλμανικής της πίστης ή άλλης σχετικής ιδιότητας.

Αν συμβαίνει αυτό θα έπρεπε η προσφυγή της αλλά και κάθε άλλο αίτημά της ενδεχομένως να κριθεί απαράδεκτο ως καταχρηστικό.

Ζητούμενο όμως δεν είναι η δημιουργία ενός ανίκητου κράτους αλλά ενός δίκαιου, πολιτισμένου, αποτελεσματικού, δημοκρατικού, προηγμένου Κράτους - Ηγέτη στη διεθνή κοινότητα.