Πάει, μπερδευτήκαμε εντελώς πατριώτη

Από το ιστολόγιο: http://ellinikiafipnisis.blogspot.com:

"Όλο αυτό το διάστημα παρακολουθούμε τον Πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, και όλο το ΠΑΣΟΚ, να μιλάει για φρέσκες ιδέες, για ανανέωση και πρόοδο του τόπου και γενικά να αναφέρεται σε κάτι καινούριο κάτι άφθαρτο, το οποίο προσπάθησε τόσο καιρό να μας πείσει ότι πρεσβεύει.

Έτσι τουλάχιστον καταλαβαίνουμε εμείς, με βάση τα όσα ακούμε από το ΠΑΣΟΚ τόσο καιρό.

Για να υπάρξει φυσικά ένα τέτοιο άφθαρτο και καινούριο ξεκίνημα, λογικά θα πρέπει να μην υπάρχουν στα πλάνα του Προέδρου άνθρωποι οι οποίοι...έρχονται από το παρελθόν!

Δεν συμβαδίζουν από την μία πλευρά οι φρέσκες ιδέες και η ανανέωση του κόμματος, για την οποία προσπάθησε το ΠΑΣΟΚ να πείσει όλο αυτό το διάστημα τον λαό και εν μέρη το πέτυχε, με την επαναφορά στο προσκήνιο παλαιών στελεχών προηγούμενων κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ."

Τη βάψαμε!

«Ήμουν τεσσάρων ή πέντε χρονών και σκίτσαρα μανιωδώς πιτσιρικάδες με κάτι τεράστια παπάρια. Τα ονόμαζα θυμάμαι "Το τρίτο Πόδι" (γέλια). Έφαγα όμως τόσο ξύλο που γρήγορα άλλαξα θέμα.»

(Από συνέντευξη του Γιάννη Καλαϊτζή στο «Περιοδικό» και στο Θανάση Λάλα, τεύχος 53, Αύγουστος 1991.)

Ένα άλλο τρίτο Πόδι, στην Ελληνική πολιτική σκηνή αυτή τη φορά, φαίνεται ότι θα στηρίξει την Κυβέρνηση συνεργασίας που θα προκύψει από τις επόμενες εκλογές.

Ο Γιάννης Καλαϊτζής είναι από τους καλούς Κοκκινιώτες, γέννημα του Πειραιά.

Η δουλειά του έχει ακόμη το πάθος και τη ζωντάνια του εφήβου, παρόλα τα... χρονάκια του.

Η φωτογραφία, πιο πάνω, είναι λεπτομέρεια από προφητικό σκίτσο που δημοσιεύτηκε πρόσφατα στην Ελευθεροτυπία.

Μετά τις εκλογές, ίσως (;) δείξουμε όλο το έργο.

Η παγίδα των εκλογών

Οι ελεύθερες βουλευτικές εκλογές είναι η ύψιστη μορφή έκφρασης της Λαϊκής Κυριαρχίας στο πλαίσιο του Κοινοβουλευτισμού.

Όσοι έχουν πολιτικά δικαιώματα, καλούνται να συμμετάσχουν σε αυτή τη διαδικασία, σε δεδομένο χρόνο. Η απόφαση που πρέπει να λάβουν είναι η εκδήλωση εμπιστοσύνης σε έναν κομματικό μηχανισμό που διεκδικεί, μαζί με άλλους, την επίσημη καταγραφή της δύναμής του στο πολιτικό περιβάλλον με ό,τι αυτή συνεπάγεται.

Οι προτάσεις των κομμάτων, που μπορεί να περιλαμβάνουν ο,τιδήποτε θέλη βάλη ο νους του ανθρώπου, εκθέτονται λίγο ως πολύ με τη δημοσίευσή τους στα ΜΜΕ αλλά και με την ενεργή δραστηριοποίηση των κομματικών στελεχών με σκοπό καταρχήν να πείσουν για το ορθό, αληθινό και δυνατό των θέσεών τους.

Από την άλλη πλευρά, η ορθολογική απόφαση για τον ψηφοφόρο προϋποθέτει κύρια και καίρια την πλήρη γνώση, πληροφόρηση και κατανόηση αυτών των θέσεων των κομμάτων πράγμα όμως που είναι αδύνατο να συμβεί λόγω των αντικειμενικών και ατομικών περιορισμών που υφίστανται.

Το κενό αυτό καλύπτεται σκόπιμα από τα κόμματα, με τη δημιουργία ενός συγκεκριμένου κλίματος εμπιστοσύνης μεταξύ των εκλογέων που εκπορεύεται με στρατηγικό τρόπο. Επιβεβαιωτικού και νικηφόρου χαρακτήρα για ένα ορισμένο κόμμα και αμφισβήτησης και καταδίκης για ένα άλλο. Οι δράσεις των κομμάτων με αυτό το περιεχόμενο αποδεικνύονται πολύ αποτελεσματικές και σε τελική ανάλυση πιο συμφέρουσες για τα ίδια τα κόμματα με τραγικές όμως μελλοντικές συνέπειες για την κοινωνία στο σύνολο.

Ακραίες μορφές τέτοιων τεχνικών έχουμε ζήσει στη χώρα μας. ( Η επιστήμη της επικοινωνίας σήμερα έχει αναλάβει την υποχρέωση, αυτή η διαδικασία να γίνεται με τέτοιον τρόπο που να διεγείρει τα αυτόματα ανακλαστικά του ψηφοφόρου, χωρίς όμως να προκαλεί.)

Η λογική είναι απλή ως πρόταση στον ψηφοφόρο. «Δεν ξέρεις ούτε καταλαβαίνεις πλήρως ποιες είναι οι θέσεις μας. Δεν έχει πολύ σημασία. Θέλουμε να μας εμπιστευθείς και να εμπιστευτείς τον αρχηγό μας. Να αυτός είναι. Ο άλλος δεν σου ταιριάζει. Ο δικός μας θα πάρει αποφάσεις που θα είναι προς το συμφέρον σου όποιες και αν είναι αυτές. Οι άλλοι σου λένε ψέματα. Θέλουν το κακό σου γιατί εξυπηρετούν δόλια συμφέροντα.»

Καταλαβαίνουμε λοιπόν ότι η εκλογική διαδικασία είναι ένας σύνθετος πολιτικός διαγωνισμός καταδικασμένος σε αποτυχία εάν η καθολικότητά του (το Εκλογικό Σώμα είναι δυνητικά ίσο με τον ενεργό πληθυσμό) δεν εξασφάλιζε ότι για κάθε ανορθόδοξη και στενά υποκειμενική ψήφο θα υπήρχε μια ανταγωνιστική της που θα είχε προτάξει το προσωπικό μεν συμφέρον αλλά στο πλαίσιο στήριξης της Κοινωνίας. Και ότι οι θετικές για το κοινό καλό ψήφοι θα ήταν τελικά πιο πολλές από τις αρνητικές.

Αυτός ο αυτοέλεγχος της Δημοκρατίας ωστόσο, είναι δυνατός σε πραγματική πολιτική αναμέτρηση τουλάχιστον δικομματισμού, στοιχείο που πρόσφατα σημειώθηκε από τον Ευάγγελο Βενιζέλο, ο οποίος προχώρησε περισσότερο επισημαίνοντας τους κινδύνους μιας απλής συγκυβέρνησης ΝΔ- ΠΑΣΟΚ με ανατροπή των ισορροπιών και εκδήλωση μαξιμαλιστικών φαινομένων από μικρούς σχηματισμούς.

Επιπρόσθετα όμως με αυτή ή όποια άλλη συλλογιστική, γεγονός είναι ότι και ο κώδικας διεξαγωγής των εκλογών και ανάδειξης βουλευτών, δηλαδή ο εκλογικός νόμος, αναγνωρίζει «λάθη» και για το λόγο αυτό έρχεται ουσιαστικά να σταθμίσει υπέρ του πρώτου κόμματος μη σαφώς εκφρασμένη πολιτική δύναμη. Είναι η πρόβλεψη της ενισχυμένης αναλογικής με τις παραλλαγές και εκδοχές της. Επίσης δέχεται ότι, σε τοπικό επίπεδο η κατάχρηση δύναμης των κομματικών στελεχών ενδεχομένως να οδηγήσει σε παραποίηση του εκλογικού αποτελέσματος αλλά και σε πιθανή αμφισβήτηση του κομματικού συστήματος εκπροσώπησης και για το λόγο αυτό προβλέπονται «λίστες». Κάποιοι υποψήφιοι δηλαδή θα καταλάβουν θέσεις στο Κοινοβούλιο παίρνοντας προβάδισμα παρά την, ενδεχομένως, αντίθετη άποψη των ψηφοφόρων.

Με τον εκλογικό δηλαδή νόμο καταρχήν αναγνωρίζονται πανηγυρικά αδυναμίες και στη συνέχεια γίνεται αυθαίρετη προσπάθεια σταθμικής διόρθωσης των αποτελεσμάτων της εκλογικής διαδικασίας, δηλαδή της «ύψιστης μορφής έκφρασης της Λαϊκής Κυριαρχίας στο πλαίσιο του Κοινοβουλευτισμού», όπως ήδη έχουμε αποδεχθεί.

Καταλήγουμε δηλαδή στο άτοπο, υπό το πρίσμα των δημοκρατικών αρχών, ότι οι εκλογές δε λειτουργούν σωστά. Γιατί δε θα ήταν απαραίτητη οποιαδήποτε διόρθωση της βούλησης των ψηφοφόρων ακόμη και αν δεχθούμε ότι αυτό γίνεται καλοπροαίρετα ως ορθή πολιτική αντιμετώπιση του εκλογικού αποτελέσματος, μέσα από μια εκ των προτέρων γνωστή στους ψηφοφόρους μέθοδο, στοιχείο και αυτό επιδοκιμασίας ή αποδοκιμασίας ενός κόμματος ή μιας πολιτικής μέσω της ίδιας της εκλογικής διαδικασίας.

Όλα δηλαδή είναι γνωστά εκ των προτέρων και για το λόγο αυτό δεν υπάρχει θέμα δημοκρατικής εκτροπής;

Υποστηρίζεται δηλαδή, με απλά λόγια, ότι καθώς ο Έλληνας είναι ελεύθερος να επιλέξει να φάει γενικά και αόριστα κοτόπουλο, χοιρινό ή μοσχάρι η επιλογή του είναι και σεβαστή και δημοκρατική.

Τι γίνεται αν κάποιος θέλει να φάει ψάρι; «Ψάρι δεν έχουμε!». Είναι η απάντηση της Ελληνικής Δημοκρατίας.

«- Και το κοτόπουλο πως το σερβίρετε;»

« - Θα δεις όταν θα έρθει!», είναι η απάντηση που δέχεται αδιαμαρτύρητα ο Έλληνας.

Δεν ακούγεται πολύ δημοκρατικό αυτό…

Μήπως τελικά οι εκλογές δεν είναι πολύ ελεύθερες;

Μήπως δηλαδή η βούληση του Έλληνα, σε κάποιο στάδιο της εκλογικής διαδικασίας, υπονομεύεται από απάτη, πλάνη ή απειλή;

The Mall: "10 χρόνια σκάνδαλο"

Κλείνουν κοντά 10 ολόκληρα χρόνια από τότε που ξεκίνησε το λεγόμενο σκάνδαλο του The Mall και η υπόθεση είναι πολύ επίκαιρη.

Όχι μόνο γιατί δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από τον ορυμαγδό σχεδόν αντίστοιχων φερόμενων σκανδάλων και αποκαλύψεων για μαύρα ταμεία, μίζες και κυκλώματα διαφθοράς πολλών δις ευρώ, που καλούμαστε τώρα να πληρώσουμε οι φορολογούμενοι από την τσέπη μας.

Διότι ως γνωστό, η κλεψιά, η διαφθορά και η αυθαιρεσία δημιουργεί έλλειμα. (Και οικονομικό και δημοκρατίας.)

Παρόλο όμως που η υπόθεση έχει αποκαλυφθεί, χωρίς ευτυχώς για μερικούς ουσιαστικές συνέπειες, κάποιοι άλλοι θέλουν να δοκιμάσουν τις αντοχές τους νομίζοντας ότι βρισκόμαστε στο 2000 και κάτι.

Όταν δηλαδή δεν υπήρχαν ακόμη τα blogs.

Η υπόθεση The Mall έχει φτάσει βέβαια στα δικαστήρια με αποτέλεσμα τη διπλή καταδίκη του πρώην δημάρχου Αμαρουσίου Παναγιώτη Τζανίκου, όμως οι αθεόφοβοι, προγραμματίζουν νέα σκάνδαλα (;) τύπου The Mall τόσο στην Αθήνα όσο και στον Πειραιά.

Στην Αθήνα η υπόθεση έχει ήδη δει αρκετά το φως της δημοσιότητας. Στον Πειραιά, όχι ακόμη.

Να σημειώσουμε ότι ο Παναγιώτης Τζανίκος καταδικάστηκε σχετικά με κατηγορίες συκοφαντικής δυσφήμισης και όχι βέβαια για συμμετοχή σε πολεοδομικές ή άλλες παραβάσεις διότι η συνταγή είναι γνωστή.

Περνάμε από τη Βουλή νόμους και όλοι βγαίνουν λάδι.

Η αιώνια στρατηγική της "νομιμοποίησης".

Σχετικά με την ιστορία του The Mall έχει δημιουργηθεί ο ιστοχώρος,

http://www.blogal.gr/facthemall,

που πέρα από την λεπτομερειακή έκθεση της υπόθεσης έχει να επιδείξει και μια αξιοπρόσεκτη ιδιαιτερότητα.

Η παρουσίαση της υπόθεσης γίνεται με τη λογική των κόμβων, μια δικτυακή δηλαδή διευθέτηση των στοιχείων και ιστορικών αναφορών που δανείζεται απλές μεθόδους από την τεχνολογία των δομών δεδομένων (για όσους ασχολούνται με την Πληροφορική).



Ο ιστοχώρος δίνει κατ΄αρχήν το στίγμα του:

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ FACTHEMALL

Το facthemall είναι ένα πείραμα και ένα υβρίδιο.

Πείραμα:

Μπορεί μια υπόθεση που επί χρόνια αποκρύπτεται από όλα τα μεγάλα ΜΜΕ να βρει τον δρόμο της προς τον αναγνώστη / πολίτη;

Υβρίδιο:

Το facthemall είναι ένα δημοσιογραφικό εγχείρημα ανάμεσα στην τεκμηρίωση και τον ακτιβισμό.

Από το FuckThemAll στο Facthemall

Το 2006 και για τρία διαδοχικά τεύχη το περιοδικό ΓΑΛΕΡΑ περιέγραψε και ανέδειξε την υπόθεση του Mall.

Η ανταπόκριση του κοινού ήταν ανέλπιστη. Το ρεπορτάζ διακινήθηκε μέσω ίντερνετ, και παρά το επίμονο εμπάργκο των μεγάλων ΜΜΕ, διαβάστηκε δεκάδες χιλιάδες φορές. Αλλά στο σάιτ αυτό θέλουμε να κάνουμε κάτι διαφορετικό από ένα ρεπορτάζ.

Το 2006 από τη ΓΑΛΕΡΑ φωνάζαμε FuckThemAll, τώρα λέμε facthemall, εμμένοντας στα facts, στα γεγονότα.

Η τεκμηρίωση

Επιμένουμε πολύ στην τεκμηρίωση της υπόθεσης. Έτσι σε αυτές τις ιστοσελίδες, πέρα από τα κλασικά ρεπορτάζ, θα βρείτε:

Ένα αναλυτικό χρονολόγιο.

Τους πρωταγωνιστές της υπόθεσης (ή, αν προτιμάτε, τους δράστες του εγκλήματος).

Βίντεο από τη Βουλή, που δεν μεταδόθηκαν ποτέ από την TV, λόγω της σιωπής των ΜΜΕ.

Χάρτες της περιοχής και αρχιτεκτονικά σχέδια, προερχόμενα μάλιστα από την ίδια τη Lamda, που εξηγούν καλύτερα την υπόθεση.

Τις τοποθετήσεις (και τις μη τοποθετήσεις) των πολιτικών κομμάτων.

Έγγραφα από τη δικογραφία της υπόθεσης, όπως ιστορικές αποφάσεις του ΣτΕ.

Μια ποσοτική και ποιοτική ανάλυση της συμπεριφοράς (διάβαζε: απόκρυψης) των ΜΜΕ.

Και ο ακτιβισμός;

Πρόκειται περισσότερο για ευσεβή πόθο…

Κάναμε την αρχή με δύο μικρά βήματα με τη δημιουργία ενός γκρουπ στο facebook και τη συνεχή ενημέρωση γύρω από την υπόθεση μέσω του twitter.

Αν το πράγμα πάει καλά, θα κάνουμε και άλλα…

«Μα πού το θυμηθήκατε το Mall;»

Θα μπορούσε να αντιτάξει κανείς ότι ασχολούμαστε με μια παλιά, περασμένη ιστορία την ώρα που άλλες δημόσιες υποθέσεις φαίνονται πολύ πιο επίκαιρες.

Αλλά αυτό είναι λάθος, για δύο λόγους:

Πρώτον, αν το Mall είναι μια παλιά ιστορία, γι αυτό ακριβώς ασχολούμαστε με αυτή.

Παρά την αντίσταση ελαχίστων (πολιτών και δικαστών), το σκάνδαλο οργανώθηκε και ολοκληρώθηκε χωρίς να ακουστεί κιχ.

Ως συνήθως, πολιτικοί και επιχειρηματίες, οι συναυτουργοί αυτής της απίστευτης ιστορίας παρανομιών, μπορούν να κοιμούνται ήσυχα.

Αυτόν τον απαράδεκτο φαύλο κύκλο της λήθης προσπαθούμε να σπάσουμε με το facthemall.

Ό,τι και να γίνει στη δίκη της 8^ης Μαΐου, τα έργα και οι ημέρες του Mall θα υπάρχουν κατατεθειμένα εδώ.

Δεύτερον, πέρα από το «παλιό» σκάνδαλο, το Mall είναι ένα σκάνδαλο εν τω γίγνεσθαι.

Το ανώτατο δικαστήριο της χώρας μπορεί ακόμα και τώρα (3 χρόνια μετά τα εγκαίνια του Mall) να αποφασίσει αν θα εφαρμοστεί ο νόμος ή όχι.

Εκεί όπου απέτυχαν οι δήθεν «προοδευτικοί» πολιτικοί και οι δημοσιογράφοι, ίσως πετύχουν οι δήθεν «συντηρητικοί» δικαστές.

Δεν θέλουμε ούτε να τους πιέσουμε, ούτε να τους επηρεάσουμε.

Απλώς να δείξουμε ότι απέναντι σε αυτόν τον απίστευτο και φαινομενικά ανίκητο συνασπισμό συμφερόντων, δεν είναι μόνοι.

Και ένα παράδειγμα αναφοράς σε έναν από τους ενεργούς δρώντες:

Προκόπης Παυλόπουλος, ως υπουργός Εσωτερικών, 2005

Συγγραφέας admin στο June 1, 2005 – 2:52 pmΕνα σχόλιο

ΙΔΙΟΤΗΤΑ ΤΟΤΕ

Υπουργός Εσωτερικών

ΔΡΑΣΗ

2005 ως σήμερα

ΡΟΛΟΣ

Τον Ιούνιο 2005, ως υπουργός Εσωτερικών, αλλάζει το νόμο σχετικά με την παραχώρηση των 43 στρεμμάτων του ΟΕΚ στη Lamda.

Βάσει του νέου νόμου ο ΟΕΚ παραχωρεί τελικά την έκταση των 43 στρεμμάτων στη Lamda για να χτιστεί το Mall.

Ο νόμος είναι ολόιδιος με τον προϋφιστάμενο, με μία λεπτή διαφορά στη διατύπωση, με την οποία απαλλάσσεται από την ευθύνη ο υπουργός Απασχόλησης (τότε ο Πάνος Παναγιωτόπουλος).

Το 2006 “επιβραβεύει” τον εμπνευστή του Mall και πρώην δήμαρχο Αμαρουσίου, Παναγιώτη Τζανίκο (και ας είναι πολιτικός αντίπαλος της παράταξης του) διορίζοντάς τον εκπρόσωπο της Ελλάδας στις Βρυξέλλες για την Τοπική Αυτοδιοίκηση.

Όμως, ο κ. Παυλόπουλος έχει παρελθόν στις υποθέσεις τύπου Mall.

Ενώ είναι ακόμα στην αντιπολίτευση η ΝΔ, αλλά ο ίδιος ενεργός βουλευτής της, υπογράφει ως καθηγητής Πανεπιστημίου γνωμοδοτήσεις και παρίσταται ως νομικός εκπρόσωπος για λογαριασμό επιχειρηματιών όπως ο Μπάμπης Βωβός στο Συμβούλιο της Επικρατείας.

ΙΔΙΟΤΗΤΑ ΤΩΡΑ

Υπουργός Εσωτερικών

Ας μελετήσουμε το http://www.blogal.gr/facthemall με προσοχή.

Σε λίγο καιρό θα μιλάμε για τα ίδια πράγματα.


(Το blog ΕΔΩ ΠΕΙΡΑΙΑΣ παρακολουθεί το θέμα των Malls και των λοιπών παρόμοιων "επενδύσεων".

Θα επανέλθουμε αποκαλύπτοντας τον πραγματικό στόχο αυτών των επιχειρηματικών σχεδίων που λίγη σχέση έχουν με το Εμπόριο. Υπομονή.)

No news again

Εμφανίστηκε και πάλι το ιστολόγιο http://nonews-news.blogspot.com που είχε φιμωθεί από το διαχειριστή του blogspot.

(βλ No news today)

Η πρόσβαση όμως των επισκεπτών γινόταν αρχικά κατόπιν αποδοχής της σχετικής προειδοποίησης στην αντίστοιχη ιστοσελίδα (σε δουλειά να βρισκόμαστε).

Τελικά ο διαχειριστής κατάλαβε ότι δεν έχει νόημα η όλη αντιμετώπιση και απέσυρε τη σελίδα προειδοποίησης.