EKT: Νέα μέτρα υπέρ της διαφάνειας στο Ευρωσύστημα

Σε θέσπιση νέων μέτρων με σκοπό να ενισχυθεί η διαφάνεια και στόχο να βοηθήσει τις αγορές στην πραγματική αποτύπωση των κινδύνων προχωρά η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα (ΕΚΤ).

ΚΙΝΔΥΝΟΙ ΠΤΩΧΕΥΣΗΣ

Μετά την αποτυχία στην Αμερική τραπεζικών οργανισμών που είχαν εμπλακεί στην αγορά ακινήτων, γεγονός που έδωσε την αφορμή ώστε να αυξηθεί η ανασφάλεια και η αβεβαιότητα και στις Ευρωπαϊκές αγορές με αποτέλεσμα να αξιολογούνται πλέον με πολύ υψηλά ποσοστά οι κίνδυνοι στις συναλλαγές, η ΕΚΤ (βλ. Γερμανία) αποφάσισε το 2008 να κινηθεί προς δύο κατευθύνσεις.

Πρώτον να ενισχύσει το οικονομικό σύστημα με την απαραίτητη ρευστότητα, τόση ώστε να μην μεταβληθούν οι προηγούμενοι συσχετισμοί στις αγορές και δεύτερον να εντείνει τον εποπτικό και θεσμικό της ρόλο με την προοπτική να υπάρχει μεγαλύτερη πληροφόρηση τόσο για τα προϊόντα όσο και για τους παράγοντες που παίρνουν θέση με τον ένα ή τον άλλο τρόπο στις αγορές.

Ο πρώτος στόχος μάλλον επιτεύχθηκε σχετικά εύκολα αφού οι κύριοι μακροοικονομικοί δείκτες δεν παρουσίασαν σημαντικές μεταπτώσεις και πολύ περισσότερο δεν υπήρξαν πολλά θύματα στο χρηματοοικονομικό τομέα ώστε να προκληθεί πανικός.

Ή τουλάχιστον έτσι φάνηκε.

Διότι τα χειρότερα σε αυτό το κομμάτι είναι μπροστά μας.

ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΤΟΥ ΕΞΑΡΤΗΜΕΝΟΥ

Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα με το φόβο να μην υπάρξουν αδυναμίες τέτοιες που να προξενήσουν γενική κατάρρευση στο σύστημα και φαινόμενο ντόμινο στις αγορές προχώρησε πολύ γρήγορα και σε μέτρα εποπτείας και θεσμικού ελέγχου με αποτέλεσμα ωστόσο να προκαλείται ασφυξία στους αδύναμους κρίκους του Ευρωσυστήματος.

Καθώς λοιπόν μια αλυσίδα είναι τόσο δυνατή όσο και ο πιο αδύναμος κρίκος της συμβαίνει το παράδοξο η ξαφνική αποκάλυψη των μαύρων προβάτων να δημιουργεί περισσότερα προβλήματα από εκείνα που θεωρητικά θα έλυνε.

Κάτω από αυτές τις συνθήκες αποκαλύφθηκαν και κάποιοι που εκμεταλλευόμενοι τις αδυναμίες του συστήματος μαγείρευαν τα βιβλία έτσι ώστε να επωφελούνται με υψηλές χρηματοδοτήσεις σε χαμηλό κόστος.

Έτσι αποκαλύφθηκε και η απατηλή κατάσταση στην Ελλάδα και κατά τον ίδιο περίπου τρόπο έσκασε και η φούσκα στο Ντουμπάι.

Και εξηγούμαστε.





Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ

Ήδη από το 2008 αλλά κυρίως το 2009 η ΕΚΤ επικοινωνούσε με την Τράπεζα της Ελλάδος ζητώντας δεδομένα σχετικά με θεμελιώδη στοιχεία που κάλυπταν τους τομείς του ελέγχου και της εποπτείας του Ελληνικού τραπεζικού συστήματος αλλά και σχετικά με το άνοιγμα των Ελληνικών τραπεζών στην ΕΚΤ με αντιστάθμιση τα ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου.

Από έναν πρόχειρο έλεγχο ήταν φανερό ότι τα νούμερα που εμφανίζονταν στην ΕΚΤ ως δανεισμός με εγγύηση ομόλογα του Ελληνικού Δημοσίου δεν ανταποκρίνονταν στα επίσημα στοιχεία που έδινε η χώρα για το έλλειμμα και το χρέος ως ποσοστό του ΑΕΠ αφού τα ήδη δεσμευμένα ομόλογα στην ΕΚΤ υπερέβαιναν κατά πολύ τα ποσά που ανακοίνωνε επίσημα η Ελλάδα και καλύπτονται με δανεισμό.

Επρόκειτο δηλαδή για μια πολύ απλή αριθμητική πράξη που απλά δεν έβγαινε.

Το ένα έφερε το άλλο και η αναγκαστική πλέον ρήξη μεταξύ Ελληνικού κράτους και Ελληνικών τραπεζών έριξε την κυβέρνηση Καραμανλή. Τα λοιπά περί... δημοσίου συμφέροντος, παγκόσμιας οικονομικής κρίσης, και άλλα πολλά, είναι στην ουσία για να γίνεται συζήτηση.

Τις αποφάσεις τώρα καλείται να πάρει η κυβέρνηση Παπανδρέου με πρωταρχικό σκοπό την εξασφάλιση ρευστότητας στη χώρα (στις τράπεζες). Το ΠΑΣΟΚ λόγω της κομματικής του διάρθρωσης και οργάνωσης αλλά και της επικοινωνιακής, σχεδόν επιστημονικής σε αυτόν τον τομέα, πολιτικής και τακτικής δίνει περισσότερο χρόνο στο σύστημα έτσι ώστε να προσαρμοστεί αλλά κυρίως να βρει πηγές εισροών επιβάλλοντας αν χρειαστεί αντιλαϊκά μέτρα που μια "δεξιά" και "συντηρητική" κυβέρνηση δεν είχε τη δύναμη να επιβάλλει.

ΤΑ ΑΚΙΝΗΤΑ ΣΤΟ ΦΑΚΟ

Από το 2010 η ΕΚΤ θα προχωρήσει επίσης στη δημιουργία ενός συστήματος αξιολόγησης και παρακολούθησης των στοιχείων ενεργητικού που χρησιμοποιούνται ως εγγύηση για την έκδοση κυρίως ομολόγων.

Η απόφαση αυτή είναι πολύ σημαντική διότι έτσι θα ελέγχεται η καθαρή παρούσα αξία κάθε στοιχείου ενεργητικού που χρησιμοποιείται ως αντιστάθμισμα κινδύνου με αποτέλεσμα να περιορίζεται ο "αέρας" και να γίνεται δυσκολότερη η υψηλή μόχλευση* ανυπόστατων αξιών που οδηγεί σε φαινόμενα φούσκας ιδίως στην αγορά παγίων στοιχείων ενεργητικού, δηλαδή κατά κύριο λόγο ακινήτων.

Σήμερα λοιπόν που οι αγορές έχουν την εμπειρία του πρόσφατου παρελθόντος οδηγούνται σε αξιολόγηση αυτών των κινδύνων και σε θέσπιση ή αλλαγή του κανονιστικού πλαισίου συναλλαγών στις κεντρικές αγορές.





Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΝΤΟΥΜΠΑΪ

Η απόφαση αυτή είναι και η αιτία που δημιούργησε και την αδυναμία εξυπηρέτησης των δανειακών υποχρεώσεων στο Ντουμπάι.

Οι κυρίως Αγγλικές τράπεζες που χρηματοδοτούν την ανάπτυξη του εμιράτου έχουν κεφαλαιοποιήσει το χρέος της ανοικοδόμησης των εκατοντάδων υπερ-κτηρίων και υπερ-κατασκευών σε τίτλους που στη συνέχεια έχουν προωθήσει στις κεντρικές τράπεζες για να αντλήσουν χρηματοδότηση.

Οι τίτλοι αυτοί έχουν πολύ ισχυρή μόχλευση καθώς στηρίζονται στην θεωρητική αξία των ακινήτων που βρίσκονται σε εξέλιξη ανάπτυξης και στην ανοδική ξέφρενη πορεία των σχετικών τιμών στην περιοχή του Κόλπου.

Με τη νέα πολιτική της ΕΚΤ που θα πάρει τελική μορφή στις αρχές του επομένου χρόνου (ήδη υπάρχει δημόσια διαβούλευση για τις οριστικές ρυθμίσεις) θα παρακολουθείται κάθε δάνειο που υποστηρίζεται από εξασφαλίσεις ενεργητικού (Asset Backed Security - ABS) ξεχωριστά σύμφωνα με συγκεκριμένες απαιτήσεις που θα θεσπιστούν.

Για να καλυφθούν λοιπόν τα σχετικά δάνεια που είχε συνάψει το Ντουμπάι και τα οποία θα πρέπει να αποπληρωθούν σε σύντομο χρόνο χρειάζεται να δανειστεί ξανά αλλά, κάτω από τις νέες ρυθμίσεις, με όρους εξοντωτικούς.

Προϋπόθεση που οι αρχές εκεί δεν έκαναν αποδεκτή και προχώρησαν σε αναστολή των πληρωμών τους για έξη μήνες με την προοπτική να αναδιαρθρώσουν τις εγγυήσεις τους.

(Πριν τη σχετική ανακοίνωση της 25.11.2009 που πάγωσε τους επενδυτές ο Σεΐχης του Ντουμπάι Μωχάμετ Μπιν Ρασίντ Αλ Μακτούμ ήταν στο Ηνωμένο Βασίλειο όπου είχε συναντήσεις σε πολύ υψηλό επίπεδο προφανώς ενημερώνοντας ο ίδιος για τις αποφάσεις του)

Υπάρχει πάντα το ενδεχόμενο, το χειρότερο για την ισορροπία των αγορών (αλλά υγιές φαινόμενο του καπιταλισμού), οι αρμόδιοι του Ντουμπάι να λάβουν απόφαση εκκαθάρισης καταγράφοντας τις ζημίες και οδηγώντας στην πτώχευση τα κομμάτια εκείνα των επιχειρήσεων που δεν είναι πραγματικά βιώσιμα.

Χαρακτηριστικό είναι ότι το Ντουμπάι βρίσκεται σε επαφές με το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (όπως άλλωστε και η Ελλάδα) κάτι που θα ήταν αδιανόητο πριν μερικά χρόνια.

Δεν είναι άτοπη λοιπόν η πρόβλεψη ότι η δεκαετία που ξεκινά θα χαρακτηριστεί από τον επαναπροσδιορισμό των αξιών τόσο σε οικονομικό αλλά ως συνέπεια και σε κοινωνικό επίπεδο.




* ΜΟΧΛΕΥΣΗ

Η μόχλευση (leverage) είναι το κύριο συστατικό της κάθε σύγχρονης συνταγής οικονομικής ανάπτυξης που βασίζεται σε μεταμοντέρνες οικονομικές θεωρίες περί οικονομικής μεγένθυσης.

Δεν πρόκειται για τίποτε άλλο από προεξόφληση μελλοντικών αποδόσεων που γίνεται με εκτίμηση ενός ποσοστού αποτυχίας, μη επίτευξης δηλαδή του επιθυμητού αποτελέσματος.

Η μόχλευση προϋποθέτει τη δυνατότητα εκτίμησης. Δεν είναι δηλαδή εργαλείο σε συνθήκες αβεβαιότητας όπως λανθασμένα υποστηρίζεται.

Οι σχετικές θεωρίες οικονομικής μεγένθυσης βασίζονται στον Ολοκληρωτικό Λογισμό και στα μαθηματικά του, ενώ συνδυάζουν τα οικονομικά της νεοκλασσικής θεωρίας με εκείνα της νεοκεϋνσιανής προχωρώντας σε μια αντίθετη λογική από αυτή που δίδαξαν οι δάσκαλοι του Διαφορικού Λογισμού.

Οι Διαφοριστές προσπάθησαν να ανακαλύψουν τις βασικές δυνάμεις που κινούν το οικονομικό σύστημα απομονώνοντας τους βασικότερους και κύριους παράγοντές του φέρνοντας σε δεύτερη μοίρα τους δορυφόρους οι άλλους που κινούνται γύρω από τους πρώτους.

Αντίθετα οι Ολοκληρωτιστές δίνουν αξία στο τελικό αποτέλεσμα υποστηρίζοντας λίγο ως πολύ ότι μια εξίσωση παραγωγής (εισοδήματος δηλαδή και ανάπτυξης) υπάρχει από τη στιγμή που θα καταγραφεί μια αξία (έστω ως προσδοκία) στην αγορά.

Αυτή η αντίληψη όμως οδηγεί στο αδιέξοδο από κερδοσκοπικούς σκοπούς ή λάθος εκτιμήσεις να δεσμεύονται και να απασχολούνται παραγωγικοί πόροι για ενέργειες που δεν οδηγούν στην κοινωνική ευημερία.

Υπάρχει δηλαδή ανάπτυξη γρήγορη και εντυπωσιακή αλλά με βάσιμο κίνδυνο δημιουργίας φούσκας.

Εικόνα παρακμής στον Πειραιά

Επαρχιακή πόλη που ζει στο δικό της ιδιόμορφο ρυθμό θυμίζει ο Πειραιάς, και τις γιορτές.

Όσοι επιθυμούν να πάρουν άρωμα Χριστουγέννων ανεβαίνουν στην Αθήνα ή στις άλλες κεντρικές αγορές αφού στο κέντρο του λιμανιού η ατμόσφαιρα μυρίζει σκουπίδι και πολιτική φορμόλη.

Οι μόνοι που θεωρούν ότι όλα είναι τέλεια στον Πειραιά είναι οι αργόμισθοι και οι μάλλον περιορισμένης ικανότητας αλλά αυξημένης ευθύνης κατά καιρούς πρόεδροι των τοπικών οργάνων και φορέων εξουσίας που δεν χάνουν ευκαιρία να γυρνούν από συγκέντρωση σε συγκέντρωση και να χαμογελούν στο φακό ή να κάνουν ανούσιες δηλώσεις προσπαθώντας να πείσουν τους κομματικούς σχηματισμούς που τους στηρίζουν ότι ελέγχουν λίγο ως πολύ την πόλη.






Ειδικά ο δήμαρχος Παναγιώτης Φασούλας πέτυχε το ακατόρθωτο.

Να γεμίσει η πόλη του Πειραιά σκουπίδια τις ημέρες της κορύφωσης της όποιας αγοραστικής κίνησης εξαιτίας της απεργίας των υπαλλήλων καθαριότητας με αφορμή θέμα αναδιάρθρωσης των δημοτικών υπηρεσιών που οι εργαζόμενοι θεώρησαν ότι θα προκαλέσει "οδοσάρωση" στα δικαιώματά τους και θα ανοίξει την πόρτα για τις ιδιωτικές εταιρείες.





Ή οι εργαζόμενοι δεν έχουν καταλάβει ότι ο δήμαρχός μας είναι βέρος Έλληνας κομματικός πολιτικός και κατά συνέπεια, σύμφωνα με την παράδοση, υπέρμαχος των κάθε είδους προνομιακών συντεχνιών που λυμαίνονται τα δημόσια ταμεία ή γνωρίζουν καλύτερα πρόσωπα και πράγματα τα οποία εμείς οι απλοί πολίτες δεν μπορούμε να μάθουμε.

Ακούγοντας όμως τις ειδήσεις στο δημοτικό ραδιόφωνο (Κανάλι 1) νομίζεις ότι οι εκφωνητές μιλούν για κάποια άλλη πόλη αφού τα επίθετα που χρησιμοποιούν πριν από κάθε περιγραφή είναι τόσο υπερβολικά ώστε φαίνεται ότι οι τσαβίστες αρχισυντάκτες νομίζουν ότι απευθύνονται είτε σε κατοίκους της Βενεζουέλας είτε σε ακροατές με άι-κιού ραδικιού.

Υπέροχες εκδηλώσεις στις πλατείες, ξεχωριστές στιγμές συγκίνησης από τα εορταστικά δρώμενα, διατακτικές στους έχοντες ανάγκη από το δήμαρχο...





Όπως και να έχει το πράγμα μέρα με την ημέρα η πόλη μας μετατρέπεται σε κωμόπολη αφού οι επαρχιώτικοι χειρισμοί αλλά και η απραξία των ηγετών της τσακίζουν κάθε ουσιαστική παραγωγική πρωτοβουλία που θα μπορούσε να στηρίξει την ύπαρξη μια ευδοκιμούσας μεσαίας τάξης.





Ακόμη και το άνοιγμα ενός πολυκαταστήματος όπως το Public έγινε με τυμπανοκρουσίες και πανηγύρια σαν να είναι ένα μοναδικό γεγονός. Και πράγματι είναι αφού ακόμη και τα μεγάλα ονόματα που τόλμησαν να κατέβουν στην πόλη έκλεισαν ή είναι έτοιμα να βάλουν λουκέτο.

Ο νομάρχης Γιάννης Μίχας βέβαια προτιμά να κατευθύνει τους πόρους των νομαρχιακών κονδυλίων εκεί που θα μετατραπούν πιο εύκολα σε πολιτικές δυνάμεις στήριξής του.

Το Πέραμα με τον φιλικά προσκείμενο Γιάννη Γλύκα έχει λάβει πάνω από 15 εκατομμύρια ευρώ με τη μορφή έργων ενώ και άλλες περιοχές διεκδικούν την έντονη συναλλαγή με το νομάρχη όπως είναι η Δραπετσώνα και τα Μέθανα.

Η στήριξη στους λιμενεργάτες της περιοχής των 100.000 ευρώ είναι ασφαλώς επιτακτική αφού τα μαύρα συμφέροντα (με την καλή έννοια) του ΟΛΠ ψηφίζουν Μίχα δαγκωτό.

Επίσης ο νομάρχης μας έχει επενδύσει πολλά στη συγκυβέρνηση (χατηράκια και ρουσφέτια κάθε είδους) με πρωταγωνιστές άλλων πολιτικών παρατάξεων και έπειθε μια χαρά τόσα χρόνια μέχρι βέβαια να αποκαλυφθεί μέρος μόνο της πραγματικότητας όταν αποδεδειγμένα δημοσιεύτηκε ότι δεν αρκείται στο θρόνο του νομάρχη αλλά εισπράττει και αργομισθία από τα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά.

Ακόμη να καταθέσει μήνυση ή αγωγή για την προστασία της αξιοπρέπειάς του ο διακριτικά ευαίσθητος κατά τα άλλα νομάρχης Γιάννης Μίχας. Εμείς τον έχουμε χαρακτηρίσει εκτός από παράνομο νομάρχη και πολύ μεγάλο λαμόγιο της πολιτικής και τα πιστεύουμε 100%.

Το πόσο πραγματικά έχουν στοιχίσει όλοι αυτοί οι κομματικοί σε αυτή την πόλη είναι άγνωστο αν και τα αποτελέσματα είναι ορατά.

Ακόμη και οι χιλιάδες τουρίστες υψηλού βαλαντίου που έρχονται με τα κρουαζιερόπλοια κάθε χρόνο που δένουν στο τέλος της ακτής Μιαούλη και στην ακτή Ξηραβερίου, κυρίως το καλοκαίρι αλλά και αυτή τη στιγμή λόγω γιορτών επιβιβάζονται σε πούλμαν και ταξί και κατευθύνονται προς άλλες κατευθύνσεις χωρίς να ωφελείται η πόλη εκείνα που της αξίζουν.

Μόνο όταν καταλάβουν οι γνήσιοι παραγωγικοί φορείς του Πειραιά τι χάνουν χαϊδεύοντας τους κομματικούς που επιπλέον τους πληρώνουν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο πάρα πολύ (μα πάρα πολύ) ακριβά τότε ίσως να πάρει μπροστά το λιμάνι και να δημιουργηθούν υπεραξίες επ΄ωφελεία όλων.

Μακάρι του χρόνου πιο καθαρά από κάθε άποψη. Άλλωστε το σύνθημά μας δεν είναι άλλο από το:

Καθαρή νομαρχία, καθαρός Πειραιάς, καθαρή Ελλάδα.

Αμήν!

Ο νόμος του Μέρφυ στα Ελληνικά οικονομικά

Πολλοί αναρωτιόντουσαν τόσα χρόνια πως είναι δυνατό η Ελλάδα να φτάνει πάντα στα όρια της κρίσης και ωστόσο να ξεπερνά τα χειρότερα. «Όλοι οι θεοί έχουν συμμαχήσει υπέρ της Ελλάδος» είχε πει κάποιος κάποτε. Πράγματι, υπήρχαν τόσα γεγονότα που θα μπορούσαν να είχαν αποδειχθεί απολύτως καταστροφικά στο παρελθόν. Όχι ότι δεν ζήσαμε εθνικές, κοινωνικές ή πολιτικές τραγωδίες ή δε θα ζήσουμε και άλλες. Οι απορίες έχουν να κάνουν με το γεγονός ότι κρατάμε εκατοντάδες αφοπλισμένες χειροβομβίδες στα χέρια μας και αν κάποιες σκάνε, όπως άλλωστε θα προέβλεπε ο Μέρφυ, εκείνο που ξαφνιάζει είναι ότι παραμένουμε ζωντανοί.

Στα οικονομικά, η χώρα μας ακόμη και σήμερα συνεχίζει να αποκρύπτει τα πραγματικά δεδομένα αναφορικά με το δημόσιο χρέος αλλά και το έλλειμμα του προϋπολογισμού και χρησιμοποιεί όλα τα λογιστικά τερτίπια έτσι ώστε αυτά να εμφανίζονται δυσανάλογα μικρά ακόμη και στο ύψος που ανακοινώνονται για το 2009 (πάνω από 12% του ΑΕΠ έλλειμμα και πάνω από 113 % του ΑΕΠ χρέος) και προβλέπονται για το 2010, χωρίς να αποτυπώνεται έτσι η πραγματική κατάσταση της Ελληνικής οικονομίας.

Κάτι τέτοιο δεν θα είχε ιδιαίτερη παγκόσμια σημασία στο παρελθόν αφού η Ελλάδα θα μπορούσε να περιορίσει τα προβλήματά της στο εσωτερικό ακολουθώντας ως λύση την τακτική της διολίσθησης της δραχμής ενώ σε ακραίες περιπτώσεις που οι διεθνείς ή άλλες συνθήκες το επέβαλαν θα μπορούσε να επιλέξει την υποτίμηση του εθνικού νομίσματος.

Σήμερα όμως που η χώρα μας είναι κομμάτι της Ευρωζώνης, δηλαδή των Ευρωπαϊκών Κρατών που έχουν υιοθετήσει το ευρώ ως εθνικό τους νόμισμα, μια οξεία ασθένεια στα οικονομικά της Ελλάδας προκαλεί πυρετό στις διεθνείς αγορές καθώς επηρεάζονται όλες οι αξίες που συνδέονται με το Ευρωπαϊκό νόμισμα. Έτσι μια πίεση στις τιμές συναλλάγματος του ευρώ δοκιμάζει τις αντοχές των μακροοικονομικών μεγεθών ειδικά σε χώρες όπως η Γερμανία για τις οποίες το σταθερό ευρωπαϊκό νόμισμα είναι ο ακρογωνιαίος λίθος τόσο της οικονομικής όσο και της εξωτερικής τους πολιτικής.

Έχουν κάθε δικαιολογία λοιπόν σήμερα οι Ευρωπαίοι να είναι δυσαρεστημένοι.

Τα προβλήματα ήταν γενικώς γνωστά αλλά το μέγεθος της απάτης άρχισε να αποκαλύπτεται όταν η Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα αλλά και άλλα Ευρωπαϊκά όργανα στο πλαίσιο εντατικοποίησης του εποπτικού τους ρόλου ζήτησαν αναλυτικά στοιχεία από την Τράπεζα της Ελλάδος ώστε να διαπιστώσουν την κατάσταση που επικρατεί στο Ελληνικό τραπεζικό σύστημα.

Υπήρχε ο φόβος ότι όπως στην Αμερική κάποιες τράπεζες δρούσαν ανεξέλεγκτα και εκτίθονταν σε αδικαιολόγητους κινδύνους με αποτέλεσμα να πτωχεύσουν έτσι και στην Ευρώπη κάποιες άλλες πολύ πιθανόν να ασκούσαν αθέμιτες και ανορθολογικές πρακτικές.

Αποκαλύφθηκε λοιπόν ότι η δημοσιονομική επέκταση της χώρας ήταν πέρα από τις παραγωγικές δυνατότητές της.

Η δημοσιοποίηση των αναθεωρημένων μακροοικονομικών στοιχείων για την Ελλάδα προκαλεί κλίμα δυσπιστίας που αποτυπώνεται σε υπερπροσφορά των ομολόγων του Ελληνικού Δημοσίου με συνέπεια το άνοιγμα της ψαλίδας του επιτοκίου των τίτλων μεταξύ του Ελληνικού δεκαετούς ομολόγου και του αντίστοιχου Γερμανικού (Bundes) να βρίσκεται σε διαφορά που κινείται επικίνδυνα τις τελευταίες ημέρες γύρω από τις 250 μονάδες με τάση για άνοδο.

Επιπλέον, οι διεθνείς οίκοι αξιολογήσεων ο ένας μετά τον άλλον υποβαθμίζουν την πιστοληπτική ικανότητα της Ελλάδας προβλέποντας νέα υποβάθμιση. Πρώτη η Fitch, μετά η Moody's και τελευταία η Standard & Poors προχωρούν σε ένα πρώτο βήμα υποβάθμισης ενώ μέσα στο πρώτο τρίμηνο το 2010 αν δεν συμβεί κάτι το πολύ θεαματικό θα υπάρξει και νέος κύκλος υποβαθμίσεων.

Αυτό τυπικά σημαίνει ότι η χώρα δεν θα μπορεί να δανειστεί στις ξένες ανοικτές αγορές παρά μόνο με πολύ εξοντωτικούς όρους. Ακόμη και η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα αν και πρόσφατα μείωσε τα κριτήρια αντιστάθμισης και δέχεται ως ασφάλειες για τη χρηματοδότηση ιδιωτικών τραπεζών ομόλογα δημοσίου που έχουν ελάχιστη αξιολόγηση BBB-, τον επόμενο χρόνο πιθανόν να μην κάνει δεκτά τα ομόλογα του Ελληνικού δημοσίου πράγμα που σημαίνει ότι οι Ελληνικές τράπεζες δεν θα μπορούν να δανείζονται με το προνομιακό για τη χώρα μας επιτόκιο του 1%.

Η Ελληνική κοινωνία και ιδιαίτερα ο πολιτικός κόσμος δεν έχει ακόμη συνειδητοποιήσει τη σοβαρότητα της κατάστασης.

Είναι πλέον φανερό ότι η χώρα δε θα μπορεί να απευθύνεται στην ελεύθερη αγορά για δανεισμό καθώς οι όροι δανεισμού χωρίς πρόσθετες εγγυήσεις θα είναι τέτοιοι που θα αυξάνουν τα πραγματικά επιτόκια με ρυθμό λογαρίθμου. Οι αρμόδιοι έχουν αποδείξει δυστυχώς ότι δεν μπορούν ή δεν γνωρίζουν να στραφούν σε μεγάλα αναπτυξιακά έργα αλλά και σε βραχυχρόνια μέτρα που θα αναστρέψουν την τάση.

Με αυτά τα δεδομένα η προσφυγή στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο δεν μπορεί παρά να είναι η μόνη αναγκαστική επιλογή.

Ενώ ακόμη είναι προς διερεύνηση το ποια είναι τα πραγματικά ποσοτικά δεδομένα που αφορούν την οικονομία μας, έχουν αρχίσει να παρουσιάζονται κάποια πολύ δυσάρεστα στοιχεία αναφορικά με τα ποιοτικά χαρακτηριστικά του Ελληνικού δανεισμού.

Είναι προς διερεύνηση λοιπόν εάν τα ομόλογα του Ελληνικού δημοσίου που παρουσίαζαν οι Ελληνικές τράπεζες στην Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα είχαν πράγματι αποτυπωθεί με χρέωση του Ενεργητικού τους ή αν υπήρξε μια άτυπη μαύρη συναλλαγή μεταξύ τραπεζών και κράτους.

Είναι λοιπόν πολύ πιθανό, αν όχι μέχρι στιγμής βέβαιο, ότι το Ελληνικό Δημόσιο διέθετε εικονικούς τίτλους στις Ελληνικές τράπεζες χωρίς αντάλλαγμα και μετά εκείνες τους διέθεταν στην Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα απ' όπου δανείζονταν αντίστοιχα κάποια δις ευρώ με το ελάχιστο επιτόκιο δανεισμού.

Στη συνέχεια διέθεταν τα κεφάλαια στο κράτος ενώ με την ωρίμανση των τίτλων απολάμβαναν τη διαφορά του επιτοκίου, δηλαδή τόκους εκατομμυρίων ευρώ.

Πρόκειται για μεγαλοκομπίνα με τη συνεργασία κράτους και τραπεζών όπου το μεν κράτος χρησιμοποιεί τις τράπεζες για να δανείζεται ενώ οι τράπεζες επιδίδονται σε αχρεία τοκογλυφία χειρίστου είδους.

Περιττό να πούμε ότι όλα αυτά βέβαια απαγορεύονται και είναι ενάντια τόσο στο γράμμα όσο και στο πνεύμα των σχετικών διατάξεων λειτουργίας των πιστωτικών ιδρυμάτων.

Μια άλλη αποδεδειγμένη απάτη είναι η παρουσίαση από το Ελληνικό δημόσιο ως τίτλων σταθερού επιτοκίου των τιμαριθμοποιημένων ομολόγων έκδοσής του.

Τα τιμαριθμοποιημένα ομόλογα είναι τίτλοι που έχουν ένα σταθερό ονομαστικό επιτόκιο αλλά το δανειακό κεφάλαιο αναπροσαρμόζεται σύμφωνα με τον Εναρμονισμένο Δείκτη Τιμών Καταναλωτή για την Ευρωζώνη εξαιρουμένου του καπνού (HICP).

Κάθε χρόνο δηλαδή ένα δανειακό κεφάλαιο τιμαριθμοποιημένου ομολόγου 1 δις με επιτόκιο 2% ανά έτος απολαμβάνει τον τόκο βάσει του επιτοκίου (2%) αλλά επί του αναπροσπαρμοσμένου κεφαλαίου που μπορεί να γίνει βάσει πληθωρισμού 1,1 δις. Άρα το πραγματικό επιτόκιο όχι μόνο δεν είναι σταθερό αλλά κυμαίνεται με την πρόσθετη εξασφάλιση για το δανειστή ότι το ποσοστό πληθωρισμού κεφαλαιοποιείται κάθε χρόνο και ακόμη και αν κάποια χρονιά ο πληθωρισμός είναι μικρότερος ή ίσος με το μηδέν ο κεφαλαιούχος θα λάβει το σταθερό επιτόκιο ως ελάχιστη αποζημίωση για τη δέσμευση του κεφαλαίου του ακόμη και αν οι τράπεζες δανείζουν χρήματα εκείνο το έτος με μηδενικό επιτόκιο.

Επί παραδείγματι τα ομόλογα του Ελληνικού δημοσίου συνολικού δανειακού κεφαλαίου 16,3 δις ευρώ:

1. ISIN XS 02 92467 775, λήξης 25.7.2057, σταθερού επιτοκίου 2,085% (έκδοση 2007, επανέκδοση 2008, κεφάλαιο 1,6 δις)
   
2. ISIN GR 03 38002 547, λήξης 25.7.2030, σταθερού επιτοκίου 2,30% (έκδοση 2007, κεφάλαιο 7,5 δις)
   
3. ISIN GR 03 38001 531, λήξης 25.7.2025, σταθερού επιτοκίου 2,90% (έκδοση 2006, κεφάλαιο 7,2 δις)
   

Έχουν αναπροσαρμοστεί ήδη σε 17,8 δις περίπου, (καπέλο πάνω από 1,5 δις ευρώ) χωρίς να υπολογιστούν οι τόκοι που θα καταβληθούν κατά το χρόνο ωρίμανσης του τίτλου σύμφωνα με το αντίστοιχο ποσοστιαίο επιτόκιο. Είναι λοιπόν ξεκάθαρο το μέγεθος του βρόγχου που μας έχουν οδηγήσει οι κομματικοί υπουργοί με τις υπογραφές τους χωρίς να ρωτήσουν κανέναν.

Αυτά τα χρήματα και μόνο να είχαν προστεθεί στην Ελληνική παραγωγή θα μπορούσαν να κάνουν τη διαφορά.

Στις 3.5.2007 όμως το Χρηματιστήριο Αξιών Αθηνών (ΧΑΑ) ανακοίνωνε:

Ανακοίνωση

- Το Χρηματιστήριο Αθηνών ανακοινώνει ότι κατόπιν της από 26/4/2007 έγκρισής του, από την 4/5/2007 ξεκινά η διαπραγμάτευση των ακόλουθων Ομολόγων του Ελληνικού Δημοσίου:

- 500.000 τεμάχια του Ομολόγου του Ελληνικού Δημοσίου, έκδοσης 4/4/2005, με κωδικό ISIN GR0528002315, 12-ετούς διάρκειας, κυμαινόμενου επιτοκίου και ονομαστικής αξίας Euro 1.000.

- 1.232.001 τεμάχια του Ομολόγου του Ελληνικού Δημοσίου, έκδοσης 17/3/2006, με κωδικό ISIN GR0110018208, 3-ετούς διάρκειας, σταθερού επιτοκίου 3,40% και ονομαστικής αξίας Euro 1.000.

- 3.500.000 τεμάχια του Ομολόγου του Ελληνικού Δημοσίου, έκδοσης 16/4/2007, με κωδικό ISIN GR0338002547, 23-ετούς διάρκειας, σταθερού επιτοκίου 2,30% και ονομαστικής αξίας Euro 1.000.

- 70.000 Έντοκα Γραμμάτια του Ελληνικού Δημοσίου, έκδοσης 6/10/2006, με κωδικό ISIN GR0004096229, ετήσιας διάρκειας, σταθερού επιτοκίου 3,53% και ονομαστικής αξίας Euro 1.000.

- 112.000 Έντοκα Γραμμάτια του Ελληνικού Δημοσίου, έκδοσης 12/1/2007, με κωδικό ISIN GR0002061241, εξάμηνης διάρκειας, σταθερού επιτοκίου 3,54% και ονομαστικής αξίας Euro 1.000.

- 112.000 Έντοκα Γραμμάτια του Ελληνικού Δημοσίου, έκδοσης 12/1/2007, με κωδικό ISIN GR0004097235, ετήσιας διάρκειας, σταθερού επιτοκίου 3,66% και ονομαστικής αξίας Euro 1.000.

Παρατηρούμε δηλαδή ότι στην αγορά προωθήθηκαν μόνο 3,5 δις ευρώ από τα 7,5 δις του τιμαριθμοποιημένου ομολόγου ISIN GR0338002547 ενώ επιπλέον το ομόλογο αναφέρεται στην ανακοίνωση του ΧΑΑ αναληθώς ως σταθερού επιτοκίου. Που βρίσκονται όμως τα υπόλοιπα 4 δις αν δεν έχουν δεσμευτεί στην Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα;

Ένα άλλο στοιχείο που σχεδόν επιβεβαιώνει ότι στο άμεσο μέλλον αν δεν οδηγηθεί στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο η Ελλάδα θα υπάρξει γενικευμένη αδυναμία πληρωμών είναι το γεγονός ότι δεν παρουσιάζεται ομαλή κατανομή του δημοσίου χρέους στο χρόνο με αποτέλεσμα τα εκδομένα στο παρελθόν ομόλογα να ωριμάζουν μαζικά τα αμέσως επόμενα χρόνια με το 2010 να πρέπει να αποπληρωθούν σύμφωνα με τα στοιχεία του Υπουργείου Οικονομικών περίπου 25 δις ευρώ. Το 2009, που σχεδόν κοντέψαμε να κηρύξουμε στάση πληρωμών, έπρεπε να επιστρέψουμε σχεδόν 12 δις (πιο κάτω από τα μισά).

Αν και τα στοιχεία είναι αναξιόπιστα ωστόσο δείχνουν ότι τον επόμενο χρόνο έχουμε να αποπληρώσουμε πάνω από το διπλάσιο ποσό των δανειακών υποχρεώσεων που είχαμε φέτος. Αυτό το γνωρίζουν οι αγορές και θα κερδοσκοπήσουν σε βάρος μας λόγω της ανικανότητάς μας καθώς αυτό είναι και το αντικείμενο των επιχειρήσεων.

Οι επιχειρήσεις είναι κερδοσκοπικοί μηχανισμοί, είτε αυτό αρέσει σε μερικούς είτε όχι.

Με αυτά και με άλλα προβλήματα η Ελληνική Κυβέρνηση προσπαθεί να πείσει για τις αγαθές προθέσεις της ενώ οδηγείται σε κινήσεις απελπισίας όπως είναι η σκέψη για την έκδοση ομολόγων με ρήτρα γιέν ή δολαρίου, μια επιλογή αυξημένου ρίσκου υπό τις παρούσες συνθήκες.

Φαίνεται ότι θα πάμε ακόμη χειρότερα σύμφωνα με το νόμο του Μέρφυ μέχρι να συνειδητοποιήσουμε τις άμεσες και δραστικές αποφάσεις που πρέπει να πάρουμε χωρίς βέβαια να πεθάνουμε τον ασθενή.

Επίκαιρη εκδήλωση των Δημοκρατικών

Το Σάββατο 19 Δεκεμβρίου 2009 (14:00-16:00), στα πλαίσια του ΜΟΝΕΥ SHOW, στο ξενοδοχείο HILTON και στην αίθουσα "ΕΡΑΤΩ Α", οι Δημοκρατικοί παρουσιάζουν τις θέσεις τους για την οικονομία και την ανάπτυξη με προτάσεις για την άμεση και αποτελεσματική αντιμετώπιση της κρίσεως.


Το αναλυτικό πρόγραμμα της εκδηλώσεως έχει ως εξής:

1. Μελέτης Η. Μελετόπουλος, Πρόεδρος: Εισαγωγή - Παρουσίαση των ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΩΝ.

2. Αντώνης Παπαγιαννίδης, Δημοσιογράφος - Νομικός: Αρχές Οικονομικής Πολιτικής των ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΩΝ.

3. Κωνσταντίνος Ζιάβρας, Μέλος Πολιτικού Συμβουλίου: Οι παθογένειες και τα προβληματα της ελληνικής οικονομίας.

4. Ιπποκράτης Χατζηαγγελίδης, Γραμματέας Πολιτικού Συμβουλίου: Δημοσιονομική Πολιτική - Ασφαλιστικό.

5. Θεόδωρος Πολυζωϊδης, Μέλος Πολιτικού Συμβουλίου: Αναπτυξιακή Πολιτική.

6. Ιωάννης Γιαννούτσικος, Μέλος Πολιτικού Συμβουλίου: Αντιμετώπιση της Ανεργίας.

7. Ιπποκράτης Χατζηαγγελίδης, Γραμματέας Πολιτικού Συμβουλίου: Πολιτική Στρατηγικών Τομέων & Αγροτική Πολιτική.

Συντονιστής: Βαρβάρα Τζέρμπου, Μέλος Πολιτικού Συμβουλίου


Θα επακολουθήσει συζήτηση με το κοινό.

Ελπίδες με το μέτρο

Η ΑΠΑΤΗ ΤΗΣ ΔΡΑΧΜΗΣ

Μετά την ένταξη της Ελλάδας στην οικονομική ζώνη του ευρώ η πολιτική εξουσία έχασε το προνόμιο εφαρμογής νομισματικής πολιτικής.

Δεν είναι δυνατό πλέον να υπάρξει διολίσθηση ή ακόμη και υποτίμηση του εθνικού νομίσματος (της δραχμής) για την αντιμετώπιση των ελλειμμάτων του κρατικού προϋπολογισμού με την έκδοση νέου χρήματος.

Στο παρελθόν, όταν οι κρατικοί φορείς δεν έβρισκαν τίποτα άλλο στα συρτάρια του Δημόσιου Ταμείου εκτός από το καμινέτο και τα σύνεργα του καφέ του ταμία απευθύνονταν στο Εθνικό Τυπογραφείο του Χολαργού και ζητούσαν εσπευσμένα την εκτύπωση μερικών δισεκατομμυρίων δραχμών σε δεκαχίλιαρα που λόγω ίσως της βιασύνης και της γενικότερης κατάντιας της χώρας μας τα τελευταία χρόνια έβγαιναν κακοτυπωμένα και κακοκομμένα έτσι ώστε αν και γνήσια να ορκίζεται κάποιος ότι ήταν πλαστά.

Περί ουσιαστικής απάτης πάντως επρόκειτο έτσι κι αλλιώς καθώς με κάθε τσάφ της εκτυπωτικής μηχανής τσουφ έκανε και η αξία της δραχμής προς τα κάτω.

Έτσι κάθε δεκαχίλιαρο την επομένη στην αγορά είχε αξία 9.999 δραχμές και αργότερα 9.998 δραχμές μέχρι να ανακαλυφθεί η απάτη και οι παραγωγικοί φορείς να ζητούν ή να επιβάλλουν με τους νόμους της αγοράς αύξηση των τιμών στα αγαθά, προϊόντα και υπηρεσίες και οι εργαζόμενοι να απαιτούν αυξήσεις στις αποδοχές τους.

Τις πραγματικές αποδοχές.

Διότι είχε γίνει γνωστό πλέον ότι άλλο πράγμα είναι η ονομαστική αξία και άλλο πράγμα η πραγματική ιδίως με ρυθμούς πληθωρισμού δεκάδων ποσοστιαίων μονάδων.

Το πόσο μεγάλη ήταν η κοροϊδία των παρακρατικών αρχών τόσα χρόνια φάνηκε λίγο πριν το 2002 όταν με την προοπτική της ένταξής μας στην Ευρωζώνη περιορίστηκε το "εκτυπωτικό" προνόμιο των πολιτικών και η δραχμή σχεδόν κόντευε να ξεπεράσει σε αξία το... δολάριο.

Παράλληλα όμως τα κρατικά ελλείμματα διογκώνονταν και το δημόσιο χρέος χτύπαγε κόκκινο καθώς το κράτος είχε μπει υποχρεωτικά στη λογική της ανάληψης και έκδοσης χρέους μέσω κρατικών ομολόγων για να πληρώσει τις υποχρεώσεις του.

Δεν είχε μπει όμως στη λογική του νοικοκυρέματος.

Το αντίθετο μάλιστα.

Ο άλλος, δημοσιονομικός αυτή τη φορά πόλος στήριξης της παρακρατικής μηχανής μέσω της βοήθειας από την Ευρωπαϊκή Ένωση συνεχιζόταν (είχε ξεκινήσει με τα Μεσογειακά Ολοκληρωμένα Προγράμματα) και πακτωλός δισεκατομμυρίων ευρώ σε πακέτα (Ντελόρ, δεύτερο, τρίτο, κλπ) έφθανε από τις Βρυξέλλες και με μια ταπεινή συμμετοχή αρχικά 25 και μετά 20% της χώρας μας μοιράζονταν σύμφωνα με τις ορέξεις της εκάστοτε κομματικής εξουσίας υποτίθεται για έργα αλλά στην πραγματικότητα για να συντηρήσει το δημοκρατικό σύστημα της πολιτικής δικτατορίας στο οποίο πολύ έχουμε εθιστεί εμείς οι Έλληνες.

Παρουσιάστηκαν όμως και σε αυτό το πεδίο προβλήματα.

Η διεύρυνση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και η ένταξη στο Ευρωπαϊκό Οικονομικό Σύστημα νέων φτωχότερων κρατών έριξε το μέσο όρο σε σχέση με το κατά κεφαλήν εισόδημα των κατοίκων της μέχρι τότε Ευρώπης και έφερε την Ελλάδα πιο ψηλά στη λίστα των οικονομικά ισχυρών έτσι ώστε να συγκαταλλέγεται στις πλούσιες χώρες και σαν αποτέλεσμα να πρέπει να συνδράμει και εκείνη στο κοινό Ευρωπαϊκό Ταμείο Συνοχής.

Από εκεί δηλαδή που η χώρα μας εισέπραττε τώρα πρέπει να πληρώνει.

Οι εισροές που θα μπορούσαν να υπάρξουν από τα στοχευμένα Περιφερειακά Προγράμματα της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν μπορούν να απορροφηθούν καθώς ο Δημόσιος Τομέας δεν διαφέρει πολύ από το παραδοσιακό Ελληνικό Καφενείο.

Φανταστείτε ό,τι χειρότερο μπορείτε από άποψη ανοργανωσιάς, ανικανότητας, προχειρότητας και αναβλητικότητας και πάλι λάθος κάνετε.

Η πραγματικότητα είναι ακόμη χειρότερη. Πολύ χειρότερη.

Είναι χαρακτηριστικό ότι καθώς οι δικαιούχοι φορείς των Ευρωπαϊκών Ενισχύσεων δεν μπορούν ή δεν ενδιαφέρονται να υποβάλλουν αυτοβούλως σχεδόν ούτε μια πρόταση για συμμετοχή στα Ευρωπαϊκά Προγράμματα έχουν συσταθεί κεντρικοί διοικητικοί και οργανωτικοί σχηματισμοί που συντάσσουν τα έγγραφα μαζικά για τις νομαρχίες, τους δήμους και λοιπούς παρακρατικούς οργανισμούς τα στέλνουν στις αρμόδιες διευθύνσεις και εκείνες τα προσαρμόζουν βάζοντας τις περισσότερες φορές σχεδόν απλά το όνομά τους στην πρώτη σελίδα.

Τοπικά βέβαια οι κομματικοί "πουλάνε" το όλο εγχείρημα ως πολιτικό έργο της θητείας τους.

Ακόμη όμως και αυτό το πολύ απλό οι περισσότεροι δεν μπορούν να το κάνουν χωρίς καθυστέρηση καθώς, δεν είναι βέβαια καθυστερημένοι, αλλά πρέπει να κλείσει με τον καλύτερο τρόπο ο κύκλος των διευθετήσεων και ο χορός του χρήματος.

Όταν ορισμένα έργα κυριολεκτικά "εκτελούνται" πραγματική κωμωδία παίζεται καθημερινά σε ορισμένες διευθύνσεις του Δημοσίου όπου κάποιες υπάλληλοι έχουν διακοσμήσει τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές με σεμέν καθώς ήρθαν ουρανοκατέβατοι στο γραφείο τους χωρίς να γνωρίζουν να τους χρησιμοποιούν.

Με τα μάτια μας έχουμε δει να ανοίγει το συρταράκι του CD του υπολογιστή και να τοποθετείται στο άνοιγμα που υπάρχει χάρτινο ποτήρι καφέ καθώς ο υποτιθέμενος χρήστης θεωρούσε ότι αυτή είναι η σκοπιμότητα του εξαρτήματος.

Σε άλλες υπηρεσίες κάθε εργολάβος που αναλάμβανε έργο πληροφορικής περνούσε και τα δικά του καλώδια δικτύου γιατί αυτό προέβλεπε η σύμβαση. Πηγαίνετε στη Νομαρχία Πειραιά του Γιάννη Μίχα να τα δείτε.

Φανταστείτε για παράδειγμα στο σπίτι σας να έχετε τρεις διακόπτες φωτισμού και τρεις πρίζες η μια δίπλα στην άλλη για την ίδια ακριβώς δουλειά.

Υπήρχε ποτέ περίπτωση να γλιτώσετε το ψυχιατρείο;

Ειδικά για τους Ευρωπαίους που διαβάζουν και δεν έχουν πειστεί ακόμη για το Hellenic Chaos (όπως λέμε Greek Statistics) τους πληροφορούμε, έτσι για παράδειγμα, το εξής:

Στην Εθνική Οδό Αθηνών Κορίνθου δημιουργήθηκαν οι σήραγγες της Κακιάς Σκάλας χρονικά λίγο πριν τους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Ο ανάδοχος κατά τη διάρκεια του έργου κατασκευής μιας εξ' αυτών διαπίστωσε ότι κάτι τέτοιο, η σήραγγα δηλαδή, δεν ήταν απαραίτητη. Έτσι προχώρησε σε διάνοιξη του δρόμου αφαιρώντας όλο τον όγκο πέτρας που αποτελούσε το τελευταίο τμήμα μιας πλαγιάς του βουνού.

Καθώς όμως θα πληρωνόταν για σήραγγα καλούπωσε και τσιμέντωσε τη στοά - σκελετό της σήραγγας και στη συνέχεια επανέφερε την πλαγιά του βουνού στην αρχική της μορφή.

Η μια δηλαδή σήραγγα στην Κακιά Σκάλα κατασκευάστηκε τεχνητά μόνο και μόνο καθώς κάτι τέτοιο προέβλεπε η σχετική προκήρυξη και η αντίστοιχη σύμβαση.

Κάθε φορά λοιπόν που περνούν οι Ευρωπαίοι από το συγκεκριμένο σημείο ας μάθουν να κάνουν το σταυρό τους αλά Ελληνικά.

ΜΕΡΙΚΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Άρα για τη συντήρηση του κομματικού κράτους:

1. Έκδοση νέου χρήματος. Γιοκ.

2. Εισροές από Ευρωπαϊκή Ένωση. Γιοκ.

Πώς λοιπόν θα συντηρηθεί το σπάταλο και συνεχώς ελλειμματικότερο και παλαβό σύμφωνα με τα παραπάνω κομματικό κράτος καθώς στερεύουν όλο και περισσότερο οι πηγές χρηματοδότησής του;

Μην κάνετε το λάθος να πιστέψετε ότι αυτοί που δωροδοκούν, συντηρούν το διεφθαρμένο κράτος. Στην ουσία αυτοί οι ίδιοι συντηρούνται εξίσου από αυτό καθώς τα δώρα προς τους κομματικούς και διοικητικούς φορείς δεν είναι παρά μέρος των εισπράξεων από το προϊόν της διαφθοράς. Πρόκειται για μαύρη συναλλαγή στην πλάτη των πολλών που οι περισσότεροι έχουν μάθει να ανέχονται και να ελπίζουν ότι ίσως θα έρθει και η δική τους σειρά για να εξυπηρετηθούν κάποια στιγμή στο μέλλον.

Κάτω από αυτή τη λογική και ο ιδιωτικός τομέας είτε έπρεπε να οδηγηθεί στην ασφυξία είτε στην παρανομία. Τα πλαστά και εικονικά τιμολόγια για τις μεγάλες επιχειρήσεις και η κλοπή του ΦΠΑ για τις μικρές αποτελούν προϋπόθεση ύπαρξης και επιβίωσης. Αν επιπλέον επιθυμείς να προοδεύσεις η συναλλαγή με το Δημόσιο ή το λαθρεμπόριο αποτελούν τη μόνη ορθολογική επιλογή.

Αναγκαστικά λοιπόν, σύμφωνα με τη δική τους λογική και εμπειρία, λόγω των αυξανόμενων αναγκών συντήρησης και αναπαραγωγής του πολιτικού συστήματος αλλά και λόγω των υποχρεώσεων από το ευρώ οι κυβερνητικοί κατέφευγαν σε όλο και περισσότερο δανεισμό κυρίως με την έκδοση ομολόγων.

Επιπρόσθετα όμως προσέφυγαν σε ρευστοποίηση δημόσιων περιουσιακών στοιχείων, σε αύξηση των τιμολογίων των ΔΕΚΟ και σε όλο και βαρύτερα φοροεισπρακτικά μέτρα αλλά και σε περίεργες μορφές ρουσφετιού χωρίς άμεσο κόστος όπως τα STAGE, οι αναγκαστικές προσλήψεις ημετέρων σε μεγάλες ιδιωτικές εταιρείες, παραδικαστικά κυκλώματα, νομοθετικές ρυθμίσεις, σκάνδαλα, κλπ.

Από την άλλη μεριά, οι διοικήσεις αναλάμβαναν χρέη για σκοπούς που δεν μπορούσαν να σταθούν παρά σε μυαλό επαρχιώτη πολιτευτή που επιθυμούσε να κάνει την Κοζάνη, Λωζάνη.

Εκτός δηλαδή από αποφάσεις που είχαν κινητήρια δύναμη τη μίζα και τη διαφθορά υπήρχαν και άλλες που πήγαζαν από έμμονες ιδέες και ανικανότητα που τελικά μόνο βάρη κληρονομούσαν στους επόμενους.

Οι παρακρατικοί, όλες αυτές τις γενιές, συντήρησαν στην πιο ακραία της μορφή τη διαδικασία απαραίτητης διαμεσολάβησής τους έτσι ώστε να μην μπορεί ο μέσος πολίτης να απολαμβάνει αυτό που τις περισσότερες φορές δικαιούται.

Άρχισαν όμως να κινούνται τις τελευταίες δεκαετίες όλο και περισσότερο ευρύτερα και συνθετότερα στα όρια του νόμου και της αυθαιρεσίας και για να μην υπάρξουν αντιδράσεις από κόμματα εξουσίας αλλά και τη Δικαιοσύνη δημιουργήθηκε ένα ιδιόμορφο σύστημα βολέματος, τακτοποιήσεων και νομιμοποιήσεων με τη βούλα ακόμη και της νομοθετικής και δικαστικής εξουσίας αλλά και της αυτοδιοίκησης, αυτόνομων φορέων όπως τα Πανεπιστήμια, των (μη) Ανεξάρτητων Αρχών και άλλων οργανισμών και οργάνων πιθανώς αντίθετων χρωματικών αποχρώσεων έτσι ώστε όλοι οι κομματικοί δεξιοί, κεντρώοι και αριστεροί να ωφελούνται ή να προσδοκούν από τη διαφθορά και την αυθαιρεσία με βέβαιη ασφαλώς την ατιμωρησία.

Στην Ελλάδα παραδοσιακά εξάλλου η παρανομία εκλαμβάνει πανηγυρικό χαρακτήρα και αναγγέλλεται ακόμη και δημόσια.

Νομιμοποιήσεις αυθαιρέτων, περαιώσεις εκκρεμών φορολογικών και ασφαλιστικών υποθέσεων, αγροτικές ενισχύσεις δήθεν για καταστροφές, κλπ, αλλά και κλείσιμο των δρόμων, των σχολείων και ... της Βουλής.

Η κατάσταση όμως του παρακρατισμού της πολιτικής δικτατορίας έχει ξεφύγει πλέον σήμερα εντελώς από κάθε όριο έτσι ώστε όποιος έχει και την παραμικρή εξουσία είτε κλητήρας είτε δήμαρχος την ασκεί και τη δοκιμάζει όπως επιθυμεί αφού ούτε εποπτεία ούτε τιμωρία μπορεί να υπάρξει καθώς οι περισσότεροι με δικαίωμα υπογραφής έχουν λερωμένη τη φωλιά τους και είναι γνωστό άλλωστε ότι κόρακας κοράκου μάτι (δε συμφέρει να) βγάζει.

Μόνο όσοι τολμούν να καταγγέλλουν και να αποκαλύπτουν το χάρτινο υπόβαθρο της Δημοκρατίας μας με μεθόδους νόμιμες ή ακόμη και παράνομες βαφτίζονται αντιεξουσιαστές, τρομοκράτες, ακροδεξιοί ή κομμουνιστές και διώκονται όπως όπως.

Ως ξένο σώμα δηλαδή του κορμού της κοινωνίας μας, απόκληροι και γραφικοί επαναστάτες.

Κάποιοι επαναστάτες ωστόσο παίρνουν τα όπλα και αντιμετωπίζονται κατά συνέπεια ως κοινοί εγκληματίες. Στη συνείδηση του απλού πολίτη όμως πιθανώς να αρχίσουν να νομιμοποιούνται.

Υπολογίζοντας το πραγματικό κόστος σε ευρώ των πράξεων των συμπολιτών μας καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι πολύ περισσότερο έβλαψαν όσοι για παράδειγμα τζόγαραν τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων στα τοξικά ομόλογα και το Χρηματιστήριο παρά ίσως ακόμη και αυτός ο Σάββας Ξηρός.

Ποιός όμως φανταζόταν ότι θα έφταναν οι παρακρατικοί να μαγειρεύουν και τα στοιχεία που έστελναν στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή;

Εντάξει, τα λόγια και τα έγγραφα του Ελληνικού δημοσίου έχουν τόση αξία όση το πληθωριστικό δεκαχίλιαρο και οι πλαστοί τίτλοι σπουδών χιλιάδων υπαλλήλων και λειτουργών που υπηρετούν νόμιμα στη Ελληνική Δημόσια Διοίκηση.

Η απάτη και η πλαστογραφία είναι το αγαπημένο σπορ που μαθαίνεις με το που πρωτομπαίνεις στην κρατική μηχανή.

Οι κουτόφραγκοι αυτό το ήξεραν ή εν πάση περιπτώσει το υποψιάζονταν. Πολλή σημασία δεν έδιναν βέβαια καθώς λίγο επηρέαζε τις Βρυξέλλες το τι γίνεται στην Ελλάδα που για την Ευρώπη δεν είναι τίποτε άλλο από παραθεριστικός προορισμός, θαλάσσιος και εναέριος διάδρομος και προειδοποιητικό ανάχωμα ενδεχόμενων κινδύνων για την ασφάλεια και σταθερότητα.

Όταν όμως λόγω της χρηματοπιστωτικής αβεβαιότητας και της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης πήραν οι Ευρωπαίοι μέτρα ελέγχου της ρευστότητας του τραπεζικού συστήματος, μέτρα που αφορούσαν και την Ελλάδα ιδιαίτερα λόγω της συμμετοχής μας στην Ευρωζώνη, κλονίστηκε ένα σημαντικό φρούριο στήριξης της πολιτικής μας αδιαφάνειας και διαφθοράς και φανερώθηκε ο πραγματικός κίνδυνος να κλονιστεί η παγκόσμια εμπιστοσύνη στο Ευρωπαϊκό νόμισμα εξαιτίας μιας ιογενούς μορφής δυσπιστίας και ανασφάλειας.

Στην Ελλάδα επίσης ράγισε, χωρίς ακόμη να φαίνεται, ο σημαντικότερος ίσως κρίκος της αλυσίδας στήριξης του πολιτικού συστήματος που είναι η διαπλοκή κράτους και τραπεζών.


ΤΕΛΙΚΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

Άρα η αναθεώρηση των στοιχείων που αφορούν το έλλειμμα και το χρέος δεν έγινε οικειοθελώς επειδή αποφάσισαν ξαφνικά οι πολιτικοί να μετανοήσουν και να μας πουν την αλήθεια αλλά διότι τα όλο και πιο αναλυτικά στοιχεία που ζητούνται από την Τράπεζα της Ελλάδος, που διασταυρώνονται με στοιχεία που ζητούνται κατευθείαν από τα υπουργεία, δεν μπορούν να δικαιολογήσουν περαιτέρω τα ψέματα ούτε του Ελληνικού Κράτους ούτε και των τραπεζών.

Τον επόμενο χρόνο λοιπόν θα έχουμε και την αποκάλυψη και αποδοχή της απάτης όσον αφορά την πραγματική παρούσα θέση και οικονομική κατάσταση των μεγαλύτερων παραδοσιακών Ελληνικών τραπεζών με αριθμούς που αν δημοσιοποιηθούν πλήρως θα πάρουν διαστάσεις τσουνάμι.

Σχετικά με τις κινήσεις του πρωθυπουργού Γιώργου Παπανδρέου για τα λεγόμενα σκληρά μέτρα και τις συναντήσεις για την καταπολέμηση της διαφθοράς αυτά δεν έχουν κανένα άλλο σκοπό από το να κερδιθεί χρόνος και ανοχή ειδικά των ξένων ώστε έτσι να καλυφθούν οι μαύρες τρύπες με περισσότερο δανεισμό και με ελπίδα όπως στο μεταξύ αναστραφεί η παγκόσμια οικονομική κατάσταση προς το θετικότερο.


* Φωτογραφία Financial Times (11.12.2009)