Άρχισαν τα εξώδικα

Και λοιπόν;

Εξώδικο έστειλε στο Νομάρχη Αθηνών Γιάννη Σγουρό η "Κεντρική Κλινική Αθηνών", η οποία εδρεύει στην οδό Ασκληπιού, διαμαρτυρόμενη (σύμφωνα με στοιχεία που έχει το δημοσιογραφικό press-gr.blogspot.com) για την εξοντωτική άρνηση των υπηρεσιών υγείας της Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Αθηνών να χορηγήσει στην εν λόγω κλινική βεβαίωση ορθής λειτουργίας.

Η κλινική έκανε το "αποτρόπαιο έγκλημα" να τοποθετήσει καθιστικά απέναντι από το Φυσικοθεραπευτήριο!

Έχουν ξεπεράσει κάθε όριο καλοπροαίρετου πολίτη οι κομματικοί έτσι ώστε ακόμη και ο πιο αφελής να υποπτεύεται πλέον ότι δε γίνονται τυχαία όλα αυτά αλλά έχει στηθεί μια επιχείρηση έκδοσης αδειών αρμοδιότητας τοπικής αυτοδιοίκησης.

Την περασμένη βδομάδα ο Γενικός Επιθεωρητής Δημόσιας Διοίκησης Σωκράτης - Λέανδρος Ρακιντζής αναφέρθηκε και σε πεπραγμένα της Νομαρχίας Πειραιά.

Έμεινε όμως στις διαπιστώσεις ο κ. Γενικός ενώ άλλες είναι οι αποφασιστικές αρμοδιότητές του.

Τώρα τι προσπαθεί να καταφέρει με το εξώδικο η "Κεντρική Κλινική Αθηνών" δεν ξέρουμε καθώς εμείς για ανάλογες περιπτώσεις μέχρι και στον Εισαγγελέα Πειραιά φτάσαμε και πήραμε δις απάντηση ότι δεν συντρέχει λόγος... δίωξης.

Εν τω μεταξύ, είχε σκάσει η βόμβα στη Δ/νση Μεταφορών της Νομαρχίας Πειραιά, ενώ τα φιτίλια έχουν ανάψει και σε άλλες δύο Δ/νσεις στο λιμάνι, απ' όσο είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε.

Με μερικά ευρώ ίσως να είχε ξεμπερδέψει η "Κεντρική Κλινική Αθηνών". Ή όχι;

Είναι σε τέτοια κατάσταση διάλυσης και διαφθοράς η Δημόσια Διοίκηση που και πληρώνεις και η δουλειά σου δεν γίνεται.

Έχοντας την εμπειρία, μπορούμε να μαντέψουμε με ένα καλό ποσοστό επιτυχίας ότι κάτι τέτοιο έχει συμβεί και στη συγκεκριμένη περίπτωση.


Διαβάστε όμως το άρθρο του press-gr.blogspot.com (κάντε κλικ στον επόμενο δεσμό για να δείτε τα ντοκουμέντα):

Εξώδικο - κόλαφος για τον Νομάρχη Αθηνών!...

Σκληρές καταγγελίες και σοβαροί υπαινιγμοί για τον τρόπο που κάνουν τους ελέγχους στις επιχειρήσεις οι υπηρεσίες Υγείας της νομαρχίας.

Έκθετος ο νομάρχης Γ. Σγουρός
.
Από τον Αλκη Νίκα
.
Περίεργα πράγματα φαίνεται ότι συμβαίνουν στη Νομαρχία Αθηνών, τα οποία εκθέτουν τον ίδιο τον νομάρχη Γιάννη Σγουρό, κι έχουν σχέση με τον τρόπο που κάνουν τους ελέγχους οι αρμόδιες υπηρεσίες Δημόσιας Υγείας.

Η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο για κάποιους οι οποίοι αναγκάζονται πλέον να κινηθούν δικαστικά διατυπώνοντας σοβαρότατες καταγγελίες που πρέπει να ελεγχθούν. Μια τέτοια καταγγελία, που κοινοποιείται και στον κ. Σγουρό, στάλθηκε προ ημερών με εξώδικο από την "Κεντρική Κλινική Αθηνών, η οποία εδρεύει στην οδό Ασκληπιού.

Στο εξώδικο καταγγέλλεται η Διεύθυνση Δημόσιας Υγείας της Νομαρχίας ότι "παρά τα επανειλημμένα και πολύμηνα αιτήματά μας περί χορήγησης βεβαίωσης καλής λειτουργίας της Κλινικής μας αρνείσθε αδικαιολόγητα να προβείτε στην αιτούμενη χορήγηση, ως έχετε υποχρεώση από το νόμο".

Ποια είναι η δικαιολογία; Σύμφωνα με το εξώδικο, ότι "δεν έχουν δήθεν απομακρυνθεί τα καθιστικά που έχουν τοποθετηθεί στο χώρο απέναντι από το φυσικοθεραπευτήριο"!

Οι καταγγέλοντες προσθέτουν ότι "έχουν συμμορφωθεί προς τις παρατηρήσεις" αλλά παρά ταύτα δεν δίδεται η βεβαίωση "χωρίς την οποία αδυνατούμε να εισπράξουμε τα οφειλόμενα από τους ασφαλιστικούς Οργανισμούς με τους οποίους έχουμε συνάψει συμβάσεις".

Το πιο κρίσιμο απόσπασμα του εξωδίκου όμως είναι το εξής:

"Μάλιστα, θα πρέπει να επισημανθεί ότι κάθε χρόνο, για λόγους που αδυνατούμε να αντιληφθούμε και μας δημιουργούν εύλογα ερωτηματικά, δημιουργείτε αδικαιολόγητα προσκόμματα στη χορήγηση της εν λόγω βεβαίωσης".

Αυτός ο υπαινιγμός είναι πολύ σοβαρός όταν αποτελεί κοινό μυστικό πώς συμπεριφέρονται ορισμένοι υπάλληλοι των νομαρχιών που ασχολούνται με...
τα υγειονομικά θέματα. Και προφανώς για να αναγκαστούν να στείλουν εξώδικο οι αρμόδιοι της Κλινικής σημαίνει ότι η κατάσταση είναι σοβαρή και έχουν αποφασίσει να τραβήξουν στα άκρα τις καταγγελίες και τις αποκαλύψεις για τη Νομαρχία Αθηνών.

Το θέμα έχει και πολιτική διάσταση που εκθέτει τον κ. Σγουρό, επίλεκτο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ που θέλει αύριο να κυβερνήσει τη χώρα κιόλας.

Τι συμβαίνει στη Νομαρχία σας κύριε Σγουρέ; Λειτουργούν κάποιοι κατά τρόπο απαράδεκτο και ενδεχομένως επιλήψιμο; Δεν κάνουν σωστά τη δουλειά τους για άγνωστους -και ποιους άραγε- λόγους; Ποιος τους καλύπτει; Δεν πρέπει να κάνετε αμέσως έρευνα και να πάρετε κεφάλια για να μη θεωρηθείτε συνυπεύθυνος;

Η διαφθορά στην Αυτοδιοίκηση, στους δήμους και τις νομαρχίες, είναι παλιά ιστορία. Οσοι κινούνται στην αγορά γνωρίζουν τι πρέπει να ...πληρώνουν. Και το κάνουν συχνά, γιατί δεν έχουν άλλη λύση. Αυτό όμως δεν είναι δικαιολογία για να συνεχιστεί το φαινόμενο. Οσοι θέλουν να "λαδώνονται" για να εξυπηρετούν τον πολίτη, τον επαγγελματία, την ιδιωτική επιχείρηση πρέπει να τιμωρούνται με τον πιο αυστηρό τρόπο και και όχι να καλύπτονται. Έτσι δεν είναι;

Αυτό γενικά.

Η συγκεκριμένη υπόθεση πάντως φαίνεται ότι θα έχει πολύ ενδιαφέρουσα συνέχεια αφού το εξώδικο ήταν μόνο η αρχή των καταγγελιών καθώς γράφει ότι "θα ενεργήσουμε τα νόμιμα για τη διασφάλιση των συμφερόντων μας" και την "αποκατάσταση κάθε ζημίας που υφιστάμεθα καθημερινώς εξ υπαιτιότητας σας"!

ΕΠ: Μπράβο στην "Κεντρική Κλινική Αθηνών" που είχε το θάρρος να κοινοποιήσει αυτό το εξώδικο.

Ο Νικόλαος Μπόμπολας στον Πειραιά

Ένα άρθρο του δημοσιογράφου Βασίλη Κουτουζή (βλ. http://www.koutouzis.gr/vourla-pornes.htm) που αναφέρεται στην περιοχή Βούρλα της Δραπετσώνας.

(βλ. επίσης: Για τα Βούρλα.)

Ωστόσο, ενδιαφέρον προκαλούν τα ονόματα αλλά και το περιβάλλον της εποχής (γύρω στο 1870) που αναφέρονται παρεπιπτόντως:

Ο Δήμος Πειραιά είχε ζητήσει επίμονα να οικοδομηθεί οίκος ανοχής έξω από το παραδοσιακό κέντρο της πόλης με σκοπό να περιορίσει το φαινόμενο της ανεξέλεγκτης πορνείας που ανθεί σε κάθε λιμάνι.

Είχαν επικαλεστεί την ανάγκη προστασίας της δημόσιας υγείας και της ασφάλειας των πολιτών (όπως κάνουν και σήμερα ορισμένοι άρχοντες), για να εξασφαλίσουν τα απαραίτητα δημόσια κονδύλια, τα οποία στη συνέχεια θα καρπώνονταν συγκεκριμένοι επιφανείς πολίτες της εποχής.


Ήταν η εποχή που συγκεντρώνονταν αρκετό κεφάλαιο στη χώρα, αλλά και στον Πειραιά, αναδεικνύοντας γνωστά ευυπόληπτα στη συνέχεια ονόματα, που στη μια τσέπη εισέπρατταν κέρδη από δοσοληψίες με το Δημόσιο και από την άλλη προσέφεραν πολύ μικρό μέρος σε δωρεές και αγαθοεργίες.

Τον καιρό εκείνο οικοδομήθηκαν διάφορα κτήρια στην πόλη, από το ναό του Αγίου Σπυρίδωνα μέχρι το Δημοτικό Θέατρο, κάποια χρόνια αργότερα.

Ήταν και η εποχή που συνενώθηκαν (το έτος 1867) όλες οι μασονικές στοές της Ελλάδας που είχαν δημιουργηθεί από το 1782 πριν δηλαδή την ανεξαρτησία της χώρας αλλά και μετά και δραστηριοποιούνται μέχρι σήμερα στον Πειραιά.



Ο ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΜΠΟΜΠΟΛΑΣ, Ο ΣΥΝΟΙΚΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΒΟΥΡΛΩΝ ΚΑΙ ΤΟ ΜΟΝΟΠΩΛΙΟ ΤΟΥ ΣΕΞ


"Ο Πειραιάς, σαν λιμάνι, από τα πρώτα κιόλας χρόνια της σύστασης της πόλης, είχε τις κοινωνικές πληγές του.

Στις από κάθε τόπο της Ελλάδας αφικνούμενες γυναίκες ήταν φυσικό, ανάμεσά τους, να βρίσκονται και εκείνες που ασχολούνταν με το πρώτο γυναικείο επάγγελ­μα, της πόρνης.

Βέβαια οι γυναίκες αυτές πάντοτε εξυπηρετούσαν μια κοινωνική ανάγκη, κι έτσι γλίτωναν από τις ενοχλήσεις των διαφόρων, στρατιωτών και μη, τα κορίτσια των καλών οικογενειών.

Παρ όλα αυτά η εμφάνιση των κοινών γυναικών στον Πειραιά, είχε σαν αποτέλεσμα τις διαμαρτυρίες του νοικοκυρεμένου κοσμάκη, ο οποίος με υπομνήματα ζητούσε από την τό­τε Αστυνομία την επέμβασή της, για την απομάκρυνση αυτών των αμαρτωλών υπάρξεων από τις συνοικίες.

Με τη βοήθεια μαστροπών, οι γυναίκες αυτές έστηναν τα στέκια τους όπου τις βόλευε, και λόγω της αμαρτωλής παρουσίας των, οι καυγάδες και τα επεισόδια ήταν συνηθισμένη κατάσταση.

Το πρώτο επίσημο «σπίτι», ο πρώτος με άδεια της Αστυνομίας οίκος ασωτίας, λειτούργησε κατά την Αγγλογαλλική Κατοχή το 1852 για την εξυπηρέτηση των στρατιωτών και των πληρωμάτων των ξένων στόλων.

Αλλά και μετά την Κατοχή δημιουργήθηκαν άλλοι δύο. Δηλαδή στα 1862 τρία ήταν τα « επίσημα» αμαρτωλά σπίτια στην πόλη του Πειραιά και σε περιοχές όπου ο κόσμος έκανε τον περίπατό του ή οι εργάτες και οι εργάτριες περνούσαν για να πάνε ή να γυρίσουν από τη δουλειά τους.

Οι διαμαρτυρίες των δημοτών γι αυτή την κατάσταση ανάγκασαν το τότε Δημοτικό Συμβούλιο να συζητήσει το θέμα της ανέγερσης οικήματος για τη συγκέντρωση όλων των κοινών γυναικών που συνεχώς αυξάνονταν.

Η άποψη του Δήμου βρήκε απήχηση στο Ιατροσυνέδριο που έδωσε την έγκρισή του, διότι δια του μέτρου αυτού θα ήταν δυνατή η παρακολούθηση και περιστολή των αφροδισίων ασθενειών.

Αυτά συνέβαιναν τα χρόνια 1867 – 1870.

Αλλά ο υπουργός Εσωτερικών Επαμ. Δεληγιώργης αντέκρουσε την άποψη του Δήμου με το δικαιολογητικό ότι ούτε ο Δήμος, ούτε η Κυβέρνηση, αρμόζει να αποδέχονται τέτοιου είδους έργα, τα οποία μπορεί να είναι κοινωνική ανάγκη, πρέπει όμως να εξασκούνται από ιδιώτες, ο δε Δήμος και η Κυβέρνηση να ασκούν την εποπτεία.

Στο μεταξύ όσο ο Πειραιάς μεγάλωνε, τόσο οι ιερόδουλες αυξάνονταν.

Το Μάιο του 1872 ο Δήμος Πειραιά ανέφερε με έγγραφό του στη Διεύθυνση Αστυνομίας Αθηνών - Πειραιώς, ότι «αποτραπείσης της υπό του Δήμου εξασκήσεως του επαγγέλματος της πορνείας, εξεύρομεν άλλον τρόπον συμβιβάζοντα την αποχήν του δήμου εκ των ανηθίκων επιχειρήσεων, αλλά και την περιστολήν του κακού δια του περιορισμού των κοινών γυναικών δια της ανεγέρσεως δι ιδιωτικής, αποκλειστικώς, δαπάνης των καταστημάτων των κοινών γυναικών».

Αλλά και πάλι η Κυβέρνηση αντέδρασε και συνέστησε απαγόρευση της λειτουργίας κακόφημων οίκων μέσα στην πόλη.

Μα τα ημίμετρα αυτά δεν μπόρεσαν να εξαλείψουν το κακό.

Έτσι το Μάρτιο του 1873, η Κυβέρνηση παραχώρησε τα υπ αριθ. 5-6 τεμάχια των εθνικών γαιών στη θέση που λεγόταν «Βούρλα», και που απείχε 80 μέτρα δυτικά του Αγίου Διονυσίου για την ανέγερση «καταστημάτων» κοινών γυναικών.

Μετά την υπογραφή του παραχω­ρητηρίου, ο Δήμος προέβη σε διακήρυξη για την ανέγερση, σε έκταση οκτώ στρεμμάτων, συνοικισμού κοινών γυναικών, που θα περιλάμβανε τέσσερα κτίσματα, χωριστά μεταξύ τους, τα οποία θα βρίσκονταν μέσα σε μάντρα, με του ακόλουθους όρους:

« Ο ανεγείρων ιδίαις δαπάναις τα βάσει εγκεκριμένου σχεδίου οικήματα, θα καταβάλλη εις τον Δήμον μετά τριετίαν από της ιδρύσεως δρχ. 500 ετησίως δι' έκαστον τμήμα, μετά 5ετίαν δρχ 1.000 και μετά εικοσαετίαν δρχ. 2.500 δι' έκαστον τμήμα ετησίως. Μετά δε πεντηκονταετίαν η περιοχή του κτήματος μετά των εν αυτώ κτηρίων, θα περιέρχεται εις τον Δήμον».

Και ενώ αρχικά παρουσιάστηκαν πολλοί εργολάβοι, τελικά έμεινε μόνο ο εργολάβος Ν. Μπόμπολας, ο οποίος αξίωσε ότι

ο χώρος και τα κτίρια που θα ανεγερθούν θα είναι υπό την πλήρη και τέλεια ιδιοκτησία αυτού και των απογόνων του.

Φαίνεται πως είχε λαδώσει τους άλλους εργολάβους και αποχώρησαν.

Ο Δήμος αναγκάστηκε να δεχτεί τον όρο αυτό με την προϋπόθεση ότι εάν τα κτίρια αυτά χρησιμοποιηθούν κάποτε για άλλο σκοπό, τότε θα περιέρχονται στην κυριότητα του Δήμου.

Και υπογράφτηκε το συμβόλαιο.

Σύμφωνα με το συμβόλαιο, θα έπρεπε να μην επιτρέπεται από τις τότε αστυνομικές αρχές, εκτός των Βούρλων, να λειτουργεί, εντός της πόλης, άλλος οίκος ανοχής, και σε καμιά γυναίκα του συνοικισμού να μην εργάζεται εκτός αυτού.

Φαίνεται όμως ότι το συμμάζεμα ήταν δύσκολο, αν λάβουμε υπ όψη μας τις κατά καιρούς έγγραφες διαμαρτυρίες του Μπόμπολα, προς το Δήμο και την Αστυνομία. Διότι τα αστυνομικά όργανα δεν ενεργούσαν παράλληλα να συγκεντρώσουν εντός των «Βούρλων» όλες τις ιερόδουλες και να εκλείψει ο ανταγωνισμός.

Παρά τις δυσχέρειες η «επιχείρηση» είχε μπει σε καλό δρόμο, αφού το «κατάστημα «δεν εστερείτο πελατείας και λειτούργησε αδιάλειπτα για 60 χρόνια.

Γυναίκες κάθε μορφής και κάθε ηλικίας, από 16 μέχρι 60, μέσα στα δωματιάκια που μύριζαν μούχλα ανακατεμένη με «πατσουλί», στο λιγοστό φως μιας λάμπας πετρελαίου, πρόσφεραν…. τις πρώτες βοήθειες στους πάσης φύσεως άντρες, στα πληρώματα της κάθε εθνικότητας των πλοίων που κατέπλεαν στον Πειραιά.

Οι ίδιες αυτές γυναίκες, όπως έγραψε ο χρονογράφος Θεόδωρος Βλάσσης στη «ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΠΕΙΡΑΙΩΣ» το 1969, τις ώρες της κάλμας, στην αυλή ή στον καφενέ του κτιρίου, με το τσιγάρο στο στόμα και υπό τους ήχους ενός γραμμοφώνου με χωνί, ψαρεύανε τον πελάτη ή είχανε πάρε-δώσε με τον αγαπητικό.

Καμιά δεν ήταν χωρίς αγαπητικό, νταβατζή. Χωρίς συνεταίρο στις εισπράξεις.

Ο παλιός ρεμπέτης Νίκος Μάθεσης, από τη Σαλαμίνα, αφηγήθηκε σχετικά:

«Χαμαιτυπεία ο Πειραιάς είχε μόνο στα Βούρλα που τώρα είναι φυλακές. Εκεί οι γυναίκες δεν βγαίνανε έξω, απαγορευότανε αυστηρώς. Αλλά οι αγαπητικοί είχαν τον τρόπο τους και πηδάγανε τα μεσάνυχτα μέσα παρ' όλο που φυλάγανε άγριοι εύζωνοι!

Αλλά καμία δεν μαρτυρούσε. Φόνοι γινόντουσαν κάθε τόσο, αιτία βέβαια οι γυναίκες αλλά όσοι εγκληματούσαν για την γυναίκα, αυτή ήταν υποχρεωμένη μέχρι να βγει απ' την φυλακή να τον συντηρεί. Δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς, θα σκοτωνότανε απ' τους φίλους του. Αλλά και όταν έβγαινε, η πρώτη του δουλειά ήταν να την στεφανωθεί.

Απαραίτητος κανών!!!

Για πελατεία, δεν υπήρχε λόγος επιλογής. Στη διάθεση του μπεκρή, του άρρωστου, του μόρτη, του χασισωμένου, του σαμα­τατζή…...

Υποχρεωτική για τις γυναίκες η παραμονή στα «Βούρλα», από τις εν­νέα το βράδυ μέχρι τις εννέα το πρωί. Και η έξοδος μετά την πρωινή επιθεώρηση του γιατρού, που γινόταν στις 8 το πρωί. Τότε ακουγόταν το σύνθημα « π…. κορίτσια στα κρεβάτια σας…» και ακολουθούσε η εξέταση από το γιατρό.

Τα μεσάνυχτα ασφαλιζόταν η κεντρική πόρτα από την αστυνομική φρουρά που διέμενε εκεί. Η παρου­σία της ήταν αναγκαία, λόγω των συχνών και όχι σπάνια αιματηρών συμπλοκών.

Υπήρχαν κατηγορίες γυναικών, με ανάλογες τιμές, σε ξεχωριστά διαμερίσματα.

Τρία ήταν τα φτηνά, τα λαϊκά, και ένα το αριστοκρατικό με το καλό «εμπόρευμα». Σ αυτό φιλοξενούνταν και γυναίκες των αθηναϊκών σπιτιών που λόγω….κακής διαγωγής τις είχαν διώξει από την Αθήνα. Τις έβαζαν τιμωρία 15 μέρες ή ένα μήνα: « Κάτσε καλά γιατί θα σε στείλω στα «Βούρλα».

Σχετικά με τα Βούρλα ο Μάρκος Βαμβακάρης αφηγείται:

«…Δεκαεννιά χρονών (το 1924) έγινα αγαπητικός στο μπορντέλο μιας Ειρήνης από τη Σύμη. Ήτανε στο δεύτερο διαμέρισμα των Βούρλων, η πρώτη μου ερωτική επαφή. Μεγαλύτερη είκοσι εφτά, είκοσι οκτώ χρονών, μου ’δινε και λεφτά και κουστούμια. Αγάπησα την άλλη, τη Μανιάτισσα, τη Ζιγκοάλα,(τη γυναίκα που παντρεύτηκε) και την απαράτησα…».

Όταν δημιουργήθηκαν τα «Βούρλα» το 1875 η περιοχή ήταν ακατοίκητη. Όμως μετά 60 χρόνια, το 1932, και αφού είχαν έρθει και οι πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία, ήταν κέντρο πυκνοκατοικημένης περιοχής και οι κάτοικοι δεν ανέχονταν πια τα κακόφημα σπίτια. Γι αυτό και έκαναν συνεχείς διαμαρτυρίες προς την Κυβέρνηση.

Τελικά το 1937 τα κακόφημα σπίτια διαλύθηκαν και στο χώρο εκείνο λειτούργησαν φυλακές. Και να δημιουργηθεί στη συνέχεια η Τρούμπα."



ΒΑΣΙΛΗΣ Π. ΚΟΥΤΟΥΖΗΣ

Δημοσιογράφος ερευνητής

25 - 11 -05



Οι φυλακές των Βούρλων ή Δικαστικές Φυλακές Πειραιώς, όπως ονομάζονταν, έγιναν γνωστές στο πανελλήνιο από τις εφημερίδες της εποχής όταν την Παρασκευή 17 Iουλίου 1955, μέρα-μεσημέρι, κατάφεραν να αποδράσουν 27 πολιτικοί κρατούμενοι από την Γ' Πτέρυγα των κελιών σκάβοντας υπόγεια στοά προς παραπλήσιο εργοστάσιο.

(βλ.: Απόδραση από τα Βούρλα, Η ΠΙΟ ΜΕΓΑΛΗ ΑΠΟΔΡΑΣΗ)

Για τα Βούρλα

Ξεφυλλίζοντας το πρώτο τεύχος της εξαμηνιαίας επιθεώρησης που εκδίδει η Λώρη Κέζα (www.keza.gr) με τίτλο «Να ένα μήλο», συναντήσαμε ένα τρισέλιδο με τον τίτλο:

"Επίμετρο του Δημήτρη Γ. Στεφανάκη για το μυθιστόρημά του «Λέγε με Καΐρα»".

Ο Δημήτρης Στεφανάκης γεννήθηκε το 1961 στην Κέα (Τζιά) και σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Έχει εκδώσει τέσσερα μυθιστορήματα, κατά σειρά: Φρούτα Εποχής (2000), Λέγε με Καΐρα (2002), Το Μάτι της επανάστασης έχει αχρωματοψία (2005) - Εκδόσεις Ωκεανίδα και Μέρες Αλεξάνδρειας (2007) - Εκδόσεις Πατάκη.

Έχει μεταφράσει επίσης έργα των Σωλ Μπέλοου, Γιόζεφ Μπρόντσκι Ε.Μ. Φόρστερ, Προσπέρ Μεριμέ, Τζον Απντάικ, Τρούμαν Καπότε, Μάργκαρετ Άτγουντ, καθώς και ιστορικές δοκιμές των Τομ Χόλλαντ, Ρόμπιν Λέιν Φοξ, Τσαρλς Φρήμαν και Μάικλ Χάαγκ.

Το έργο του «Λέγε με Καΐρα» αναφέρεται στην περίοδο της δικτατορίας μέσα από τα μάτια ενός παιδιού που ζει στην Αθήνα, στις παρυφές μιας ιδανικής πολιτείας του αγοραίου έρωτα, την οποία διευθύνει η μυθική Καΐρα.

«Διασώζεται μέσα στο μυθιστόρημα η ατμόσφαιρα που έζησα ως παιδί, όμως τα βιώματα δεν είναι απόλυτα δικά μου», γράφει ο συγγραφέας.

Αντιγράφουμε το τρισέλιδο κείμενο από το πρώτο τεύχος «Να ένα μήλο»:

Επίμετρο του Δημήτρη Γ. Στεφανάκη για το μυθιστόρημά του «Λέγε με Καΐρα»

«Από το 1876 έως το 1940 στην περιοχή της Δραπετσώνας, στον Πειραιά, λειτούργησε ένα κτηριακό συγκρότημα που αποτελούνταν από 70 περίπου, οίκους ανοχής. Λόγω του μεγέθους του το συγκρότημα χαρακτηρίστηκε ως «Μέκκα του Εταιρισμού».

Πρόκειται καθαρά για ένα μοντέλο οργάνωσης της πορνείας σε γκέτο, με την εποπτεία του κράτους και με την ονομασία «Βούρλα».

Τα «Βούρλα» απετέλεσαν και κέντρο τιμωρητικού σωφρονισμού ανυπάκουων ή ατίθασων γυναικών. Κάθε τόσο, μετέφεραν εκεί γυναίκες επειδή είχαν διαπράξει κάποια παράβαση και τις ενέτασσαν σε «σπίτια» με ολιγάριθμους τροφίμους, για να «υπηρετήσουν» λίγες μέρες και να σωφρονιστούν.

Το Σεπτέμβριο του 1929 φαίνεται πως «υπηρέτησε» εκεί η δεκαεννιάχρονη προσφυγοπούλα Γαλάτεια Παρησιάδου.

Σύμφωνα με στοιχεία της Αστυνομικής Διεύθυνσης Αθηνών «… Η Γαλάτεια Παρησιάδου, 19 ετών, εκ Μικράς Ασίας ορμώμενη, προσήχθη σήμερον, την 13^ην Σεπτεμβρίου 1929, ενώπιον του αξιωματικού υπηρεσίας, κατηγορούμενη δια βαρείαν παράβασιν κατά την ενάσκησιν των καθηκόντων της στην οικία του σιτεμπόρου Αναστασίου Μαρμαλιά, όπου ηργάζετο ως παιδαγωγός των τέκνων του. Μετά από την προβλεπόμενην εξέτασιν, εκρίθη ένοχος και απεφασίσθη η ολιγοήμερος ένταξίς της εις τα «Βούρλα», προς σωφρονισμόν. Σημειώνεται πως προέρχεται από πλουσιωτάτην οικογένεια της Σμύρνης, κατέχει σπάνιον κάλλος και εξαιρετικήν μόρφωσιν. Ο εγκλεισμός της να μην υπερβεί την μιαν εβδομάδα και να ενταχθεί σε «σπίτι» με ολιγάριθμες τροφίμους…

Α. Κουτσουμάρης

Αστυνομικός Διευθυντής.

Δέκα μέρες μετά η μικρή Γαλάτεια γράφει στην εξαδέρφη της Μαρία Παρησιάδου:

«Είναι σαν να γύρισα από την κόλαση του Δάντη, αγαπημένη μου Μαρία. Είναι απίστευτο το πώς ημπορεί να αλλάξει η ζωή ενός ανθρώπου μέσα σε μια και μόνον εβδομάδα. Και να φανταστείς πως, όταν άκουσα τον εγκλεισμό μου στα «Βούρλα» του Πειραιά, νόμισα πως επρόκειτο για γυναικείες φυλακές.

Μαζί με εμένα έστελναν άλλες τέσσερις κοπέλες. Η μόνη μπακιρού ήμουν εγώ, οι άλλες ήταν κουλαντρισμένες. Οι δύο ήταν καλά κορίτσια, οι άλλες δύο μου φάνηκαν καλτάκες [από το τουρκικό «καλτάκ» που σημαίνει δηλωμένη πόρνη].

Δεν θα λησμονήσω ποτέ τι επακολούθησε στο άκουσμα της απόφασης για τον εγκλεισμό μας. Κάθε μια με τη σειρά τους κι όλες μαζί ξεσπούσαν σε οιμωγές [από το οιμώζω= θρηνώ] και θρήνους. Αρχαίες ικέτισσες. Εκείνες ήξευραν, γι' αυτό τραβούσαν τα μαλλιά τους και έσκιζαν τα ιμάτιά τους και εκλιπαρούσαν να τις λυπηθούν και να μην τις κλείσουν στα «Βούρλα».

Μάταια όμως. Μείναμε μια νύχτα στο κρατητήριο. Η μία εξ αυτών αποπειράθηκε να αυτοκτονήσει κόβοντας τις φλέβες της πάνω σε μια σκουριασμένη καριόλα [=κρεβάτι]. Αυτή γλίτωσε τουλάχιστον. Το άλλο πρωί μας μετέφεραν στον προορισμό μας.

Τα «Βούρλα» είναι ένας τόπος 12 μπάρεμου [=τουλάχιστον] στρεμμάτων στον Άγιο Διονύση, κοντά στο νεκροταφείο, το μετζαρλίκ, που λέμε εμείς. Ούτε που έχεις φανταστεί τέτοιους μαχαλάδες.

Μπαίνοντας στο κτήμα, βρίσκεσαι σε έναν ακάλυπτο χώρο. Μπροστά σου έχεις τρεις μπασιές χωρίς πόρτες. Προχωρώντας σε οποιαδήποτε από αυτές, το σκηνικό είναι παρόμοιο: μια στενόμακρη αυλή με σαράντα μέτρα βάθος. Δεξιά και αριστερά τα καμαράκια που δουλεύουν οι γυναίκες, σαν κελιά μοναστηριού. Μου θυμίζουν λιγάκι τα δικά μας αντρεσόλια. Εμένα με έβαλαν, ευτυχώς, στο δεξί κτίριο, στις μικρές, μέχρι δεκαοχτώ χρονών. Μπορώ να πω πως «έπεσα σε καλά χέρια».

Οι πόρτες ανοίγαν στις 9 το πρωί και κλείναν τα μεσάνυχτα. Τις καθημερινές η κίνηση είναι λιγοστή. Την Κυριακή όμως νόμιζες πως πέρασαν όλοι οι ασίκηδες [=λεβέντηδες, «γαμπροί», από το αραβικό ασίκης που σημαίνει ερωτευμένος, εραστής] Αθηνών – Πειραιώς.

Ο έρωτας εδώ είναι πολύ πιο φθηνός απ' όσο μαθαίναμε στα όνειρά μας.

Ένα εικοσιπεντάρι το γάμιστρο, ενώ οι πιο άσχημες και ηλικιωμένες κατεβαίνουν και στο δεκάρικο. Στο ισόγειο υπάρχει το καφενεδάκι για τους νταβατζήδες. Αυτοί όλη μέρα μπεκρουλιάζουν και δέρνουν τις γυναίκες τους. Στο πάνω πάτωμα στεγάζεται η Αστυνομία. Μια ομάδα αστυφυλάκων με υπαστυνόμο. Υποτίθεται πως προστατεύουν τις γυναίκες από πελάτες και προαγωγούς.

Δεν βαριέσαι.

Πεζεβεγκήδες Μαρία μου, ρουφιάνοι.

Μια εβδομάδα εγκλεισμού έφτασε για να καταλάβω το δράμα αυτών των γυναικών, να τις πονέσω και να τις νιώσω. Μια εβδομάδα σε αυτήν εδώ την κόλαση είναι αρκετή για να μισήσει κανείς τον κόσμο και τους άντρες. Την τελευταία ημέρα ήρθε και επέθανε στα χέρια μου η Σπεράντζα, μια γριά κούρβα [συνώνυμο της πόρνης, μεταφορικά από το λατινικό curvus, curva = καμπυλωτός]. Την είχαν μαχαιρώσει τα παλικάρια του ισογείου γιατί «δεν κατέβαζε πια γάλα» όπως είπαν.

Την ώρα που αγγελομαχούσε, φώναζε:

«Κάνε κάτι και για μας Θεέ μου. Κάνε κάτι και για μας τις γριές πουτάνες».

Αν υπάρχει Θεός, δεν μπορεί θα την άκουσε, Μαρία μου. Καταλαβαίνεις πως μετά από όλα αυτά δεν μπορώ να γυρίσω πια εκεί. Θα ακολουθήσω τη μοίρα που μου όρισε ο Θεός της Σπεράντζας. Έχω κάτι στο νου μου. Τα «Βούρλα» μου έδωσαν μια ιδέα. Αν τα καταφέρω θα σώσω πολλές ψυχές από τούτο δω το κολαστήριο».

Λίγους μήνες μετά, σ' έναν ερημότοπο της Αθήνας, μακριά από κατοικημένη περιοχή, ήρθε και έστησε την παράγκα της μια νεαρή Σμυρνιά προσφυγοπούλα. Επειδή κανείς δεν ήξερε το όνομά της την ονόμαζαν «Η Σμυρνιά».

Μέσα στη δεκαετία του '30 η διαβολεμένη αυτή γυναίκα κατάφερε να οικοδομήσει έναν ολόκληρο συνοικισμό πορνείας, που στα επόμενα χρόνια έμεινε γνωστός με το όνομα «Πουτανάδικα». Για όσους ήξεραν, εδώ ήταν η πραγματική «Μέκκα του Εταιρισμού».

Επρόκειτο για έναν πολυ-οίκο ανοχής, που με τολμηρές ανθρωπινοδικαιωματικές προσαρμογές, αποτέλεσε την αντίστιξη στη φρίκη των «Βούρλων».

Οι υψηλές υπηρεσίες που πρόσφερε απευθύνονταν σε παχιά βαλάντια. Τα κορίτσια δούλευαν εδώ για περιορισμένο χρόνο, σε συνθήκες απόλυτης ασφάλειας και αξιοπρέπειας, γνωρίζοντας πως μετά τα τριάντα είχαν εξασφαλίσει ένα σημαντικό αποταμίευμα και τη βάσιμη ελπίδα για μια καλύτερη ζωή.

Η διεύθυνση αυτού του ιδιότυπου γκέτο δεν έφυγε ποτέ από τα ικανά χέρια της εταίρας, που κάποιος νεορομαντικός ποιητής, σαγηνεμένος από τη λάμψη της, της έδωσε το προσωνύμιο «Καΐρα», με το οποίο έμεινε έκτοτε γνωστή.

Τα «Πουτανάδικα» έλαμψαν σαν άστρο πάνω από σαράντα χρόνια και έσβησαν μόλις στο λυκαυγές της μεταπολίτευσης, λίγο μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου. Τα «Βούρλα», αντίθετα, αυτή η εφιαλτική εκδοχή της πορνείας, σταμάτησαν να λειτουργούν το 1940, οπότε και μετατράπηκαν σε δικαστικές φυλακές.

Σημείωση Συγγραφέα: Πολύτιμα στοιχεία για τη σύνταξη αυτού του κειμένου αντλήθηκαν απευθείας από την έρευνα του Γρηγόρη Λάζου με τίτλο ΠΟΡΝΕΙΑ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΙΚΗ ΣΩΜΑΤΕΜΠΟΡΙΑ ΣΤΗ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΛΛΑΔΑ (Εκδ. Καστανιώτη).

Να (κι άλλο) ένα μήλο

Το νέο εκδοτικό μήλο της Λώρης Κέζα (http://www.keza.gr/), το ενδέκατο στη σειρά, τυπώθηκε σε 187.534 αριθμημένα αντίτυπα από τις εκδόσεις Πατάκη.

[ Σχόλιο από Ανώνυμο:

Λώρη Κέζα.

Το “Λώρη” προέρχεται από το αγγλικό “Laurie”, που παραπέμπει στο ιταλικό “Laura” και σημαίνει “Δάφνη”, και για την ακρίβεια “Δαφνούλα”, μιας και πρόκειται για υποκοριστικό.

Το επώνυμο “Κέζα” προέρχεται από το ιταλικό “Chiesa”, και σημαίνει την “Εκκλησία” / “Ναό” ].


«Το «Μήλο» δεν έχει μανιφέστο.

Δεν υπάρχει ούτε ομάδα ούτε Λουμίδης ούτε κίνημα.

Ίσως να μην υπάρχει καν κοινό γούστο.

Δε συναντηθήκαμε ποτέ, δεν ψηφίσαμε τα καλύτερα κείμενα και δεν είναι βέβαιο πως εκτιμάμε ο ένας τη δουλειά του άλλου.

Όμως, από την αλληλογραφία μας (επικοινωνούμε μεταξύ μας ηλεκτρονικά) και από τηλεφωνικές συζητήσεις, καταλήξαμε σε ορισμένες διαπιστώσεις.




Έχοντας ενηλικιωθεί ή γεννηθεί στα χρόνια της μεταπολίτευσης, δεν έχουμε ενοχές ούτε της αριστεράς ούτε της δεξιάς.

Λέγοντας "πολιτική", αναφερόμαστε κυρίως στα διεθνή γεγονότα.

Είχαμε πάντα CNN στο σπίτι και ξένα έντυπα στο περίπτερο.

Ο πλανήτης μας αφορά και εν πολλοίς τον έχουμε περπατήσει.

Εκτός από CNN είχαμε πάντα και MTV.

Καθώς οι κυκλοφορίες των cd ορίζονται παγκοσμίως στην ίδια ημερομηνία, ακούμε την ίδια μουσική στην Αθήνα, στη Μόσχα, στο Σιάτλ.

Βλέπουμε τις ίδιες ταινίες σχεδόν ταυτόχρονα και τις ίδιες παραστάσεις με το delay κάποιων μηνών.

Είχαμε πάντα πρόσβαση στην πληροφορία.

Η τεχνολογία έφερε την ενημέρωση.

Όσο περισσότερες πληροφορίες. τόσο λιγότερη γνώση, λένε μερικοί.

Ίσως να έχουν άδικο.

Το «Μήλο» έχει συνεργάτες που, ει μη τι άλλο, αγαπούν την ανάγνωση.

Την ανάγνωση και τη γραφή.

Αυτήν θέλουμε να ανιχνεύσουμε, με την υποψία πως έχουμε πολλά κοινά με την Μπανάνα Γιοσιμότο, το Ρέι Λορίγα και το Νικολό Αμανίτι.

Προς το παρόν, δε βρέθηκε στην παρέα μας κάποιος αντάξιος του Φλομπέρ, αλλά δε θα το βάλουμε κάτω.

Το «Μήλο» θα δημοσιεύει ιστορίες, ποιήματα, σύντομα μελετήματα, κριτικά σημειώματα, δοκιμές μετάφρασης.

Οι συνεργασίες είναι ευπρόσδεκτες, κυρίως όταν προέρχονται από συγγραφείς που είναι στα πρώτα τους βήματα ή δεν έχουν δημοσιεύσει ποτέ.

Το «Μήλο» θα λειτουργήσει ως καθρέφτης.

Τίποτε περισσότερο, τίποτε λιγότερο».

(Στην πρώτη φωτογραφία το εικαστικό του τίτλου από το πρώτο τεύχος, απ' όπου και το κείμενο: "Ένα σημείωμα της Λώρης Κέζα".)


Σημείωση του blog ΕΔΩ ΠΕΙΡΑΙΑΣ:

Κάθε άνθρωπος βλέπει διαφορετικές εικόνες ανάλογα με τη γωνία που κοιτά έναν καθρέφτη.

Να χρησιμοποιούμε τους καθρέφτες ως εργαλείο που μας οδηγεί στη γνώση μέσα από την περισυλλογή, κοιτάζοντας πρώτα απ' όλα τον εαυτό μας.

Οι καθρέπτες όμως δημιουργούν είδωλα και αντικατοπτρισμούς.

Την αλήθεια πρέπει τελικά να τη νιώσεις με όλες σου τις αισθήσεις ώστε να χαραχτούν βαθιές γραμμές στη συνείδησή σου ακόμη και αν ματώσεις στη διαδρομή.

Εξάλλου, μέχρι να πεθάνουμε παραμένουμε παιδιά.

Η Γάτα του Αιγαίου (Aegean Cat) έφτασε στη Ρόδο

Ενώ στον Πειραιά υπάρχει φαγωμάρα για το μοίρασμα της ακτοπλοϊκής πίτας από τους κομματικούς και κρατικούς παράγοντες του τόπου με παράπλευρες απώλειες τύπου εφοπλιστή της ακτοπλοϊκής εταιρείας GA Ferries, Γεράσιμου Αγούδημου αλλά και σκανδάλων μορφής τ. υπουργού Αριστοτέλη Παυλίδη, στις ανατολικές άκρες του Αιγαίου ξεκίνησε δρομολόγια η «Γάτα του Αιγαίου»
(Aegean Cat).

Πρόκειται για ένα σκάφος, τύπου καταμαράν, που αγοράστηκε πρόσφατα από την ναυτιλιακή εταιρεία Γεσίλ Μαρμαρίς, μέσω Χόνγκ-Κόνγκ από κινέζους.

Ναυπηγήθηκε το 1988, ονομαζόταν πρώτα Σούν-Φενγκ, έχει μήκος 40 μ. και ταξιδεύει με μέση ταχύτητα 28 κόμβων.

Έδρα του το λιμάνι Ντιντίμ (Didim / Altinkum, αρχαία Δίδυμα) και τελικός προορισμός του η Ρόδος απ' όπου επιστρέφει μεταφέροντας τουρίστες από και προς τις τουρκικές ακτές.

Τα Δίδυμα, παραθαλάσσια περιοχή στο Αϊδίνι (Aydin, αρχαίες Τράλλες), σημείο όπου σχηματίζεται φυσικός λιμένας, γεννήθηκαν ως Μυκηναϊκή αποικία αλλά άλλαζαν χέρια ανά τους αιώνες ανάλογα με τους λαούς που κυριαρχούσαν στην περιοχή με τελευταίους τους Οθωμανούς από το 1413.

Η περιοχή προσφέρει μακριές αμμώδεις παραλίες αλλά και αρχαία μνημεία με γνωστότερο το ναό του Απόλλωνα.

Δεν είναι παράξενο λοιπόν που χιλιάδες τουρίστες το καλοκαίρι, κυρίως Άγγλοι, επισκέπτονται τα Δίδυμα.

Δεν χρειάζεται πολλή μελέτη επίσης για να διαπιστώσει κανείς το γεγονός ότι οι τουρίστες αυτοί αλλά και άλλοι που ταξιδεύουν απέναντι προς τα Ελληνικά νησιά θα επιθυμούσαν να συνδυάσουν τις διακοπές τους επισκεπτόμενοι τόσο την Ελλάδα όσο και την Τουρκία παίρνοντας μια γεύση και από τους δύο πολιτισμούς.

Ο Σουκρού Ντοϊγκάν, διευθύνων σύμβουλος της ναυτιλιακής εταιρείας Γεσίλ Μαρμαρίς που εκμεταλλεύεται το Aegean Cat είπε ότι 1.500 περίπου επιβάτες μεταφέρθηκαν σε Ελληνικό έδαφος από τις αρχές Ιουλίου μέχρι τις αρχές Σεπτεμβρίου το 2008 με συμβατικό σκάφος.

Ο αριθμός αυτός αναμένεται να αυξηθεί σημαντικά αφού οι τιμές θα συγκρατηθούν στα ίδια επίπεδα παρά την ευνοϊκή αλλαγή για τους επιβάτες με τη δρομολόγηση του Aegean Cat.

(Το εισιτήριο Δίδυμα-Κως στοίχιζε το 2008, με επιστροφή, 38 ευρώ).

Γιατί ο Γεράσιμος Αγούδημος δε δραστηριοποιήθηκε σε άλλες αγορές σαν αυτή που περιγράφουμε πιο πάνω αλλά προτίμησε να επιχειρήσει να αυτοκτονήσει στις αρχές Απριλίου φέτος και ο Φώτης Μανούσης (Ναυτιλιακή SAOS) επέλεξε να «δώσει» τον πρώην υπουργό Αριστοτέλη Παυλίδη δημιουργώντας όμως μόνο σκόνη στο πολιτικό σύστημα, είναι φανερό.

Τίποτα δεν κινείται σε αυτή τη χώρα χωρίς τις ευλογίες και την υπογραφή των πολιτικών-κομματικών ομάδων που εξουσιάζουν τον τόπο.

Οι άμεσα θιγόμενοι όμως άρχισαν να αντιδρούν ενίοτε σπασμωδικά με ενέργειες που γίνονται πρωτοσέλιδο με όλο και αυξανόμενη συχνότητα.

Σε αυτές εμείς εντάσσουμε και την «εκπαραθύρωση» Ζαχόπουλου αλλά και την «απρόσμενη» αποχώρηση του ζεύγους Αγγελοπούλου από την Ελληνική αγορά, μια κίνηση άλλωστε που είχε ξεκινήσει σταδιακά εδώ και κάποια χρόνια και ο Σωκράτης Κόκαλης με δράσεις όμως αντιπερισπασμού που θολώνουν το τοπίο.

Το έχουμε γράψει πολλές φορές.

Οι μόνοι πραγματικοί επαγγελματίες σε αυτή τη χώρα είναι οι πολιτικοί οι οποίοι καταφέρνουν όχι μόνο να επιβιώνουν με κέρδος αλλά και να αναπαράγονται κυριολεκτικά σε υψηλό επίπεδο και να γίνονται αναγκαστικοί συνέταιροι κάθε επιχειρηματικής δραστηριότητας.

Όσοι επιχειρηματίες νομίζουν ότι θα επιζήσουν οικονομικά για πολύ συντηρώντας την υπάρχουσα κατάσταση είναι γελασμένοι.