Ελεύθερος με περιοριστικούς όρους ο Θόδωρος Ηλιόπουλος

Αποφυλακίστηκε με βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών ο Θόδωρος Ηλιόπουλος ο οποίος είχε συλληφθεί το Δεκέμβριο του 2008, πλησίον της Νομικής Σχολής Αθηνών, μετά από έφοδο της αστυνομίας σε χώρο όπου υπήρχε πλήθος κόσμου.

Αν και, σύμφωνα με καταγγελίες, η διαδικασία τόσο της σύλληψης όσο και της προφυλάκισής του στερείται πραγματικής και νομικής βάσης, ωστόσο, ο συμπολίτης μας "καταδικάστηκε" σε στέρηση της ελευθερίας του χωρίς ποινική δίκη, διαδικασία που έρχεται σε ευθεία παραβίαση με το Διεθνές Δίκαιο που υπερισχύει και εφαρμόζεται ακόμη και αν η Ελληνική νομοθεσία προβλέπει διαφορετικά.

Ήταν η δεύτερη φορά που ο Θόδωρος Ηλιόπουλος κρινόταν από το Συμβούλιο Πλημμελειοδικών.

Την πρώτη, το Συμβούλιο είχε απορρίψει τη σχετική αίτηση αποφυλάκισής του με αποτέλεσμα να είναι ο μοναδικός προφυλακισμένος των ταραχών και γεγονότων του Δεκέμβρη του 2008.

Μια εποχή που το πολιτικό σύστημα προσπαθεί να ισορροπήσει, χωρίς να τα καταφέρνει , ταλαντευόμενο υπό το βάρος των αποκαλύψεων μαύρων συναλλαγών, όταν ο Ευάγγελος Καλούσης, ο ανακριτής του παραδικαστικού κυκλώματος είναι ελεύθερος, όταν εκατοντάδες κρατούμενοι αποφυλακίστηκαν σε μια ημέρα για να... αδειάσουν οι φυλακές, είναι να απορεί κανείς ποιος ήταν ο σκοπός της προφυλάκισης του Ηλιόπουλου παρά η φυσική εξόντωσή του και η εκδίκηση της πολιτείας σε όσους φέρονται να συμμετέχουν "γενικώς" ή σκέφτονται να συμμετάσχουν στο μέλλον.

Τη λύση την έδωσε ο κρατούμενος επιταχύνοντας το χρόνο και τις επιπτώσεις της φυλάκισης, προχωρώντας σε απεργία πείνας.

Ο Ηλιόπουλος ενδεχομένως να συμμετείχε στα γεγονότα αλλά μπορεί και να μην συμμετείχε. Πιθανά να του άξιζε κάποια τιμωρία αλλά ίσως πάλι και να μην έπρεπε να τιμωρηθεί.

Γιατί λοιπόν καταδικάστηκε χωρίς δίκη σε πολύμηνη φυλάκιση;

Ας σκεφθούμε ότι τα απολυταρχικά, αντιδημοκρατικά καθεστώτα είναι εκείνα που δημιουργούν μάρτυρες και παρά λίγο ο Ηλιόπουλος να παίξει αυτόν το ρόλο.

Για την περίπτωση του Ηλιόπουλου ευαισθητοποιήθηκε τόσο το ΠΑΣΟΚ αλλά κυρίως ο ΣΥΡΙΖΑ ο οποίος είχε προγραμματίσει μάλιστα εκδηλώσεις διαμαρτυρίας.

Η προσωποποίηση της πολιτικής αντιμετώπισης οποιουδήποτε πάντως θέλει προσοχή διότι κάτι τέτοιο λειτουργεί τελικά αρνητικά και καταλήγουμε να δίνεται μόνο λύση στις περιπτώσεις συνανθρώπων μας που οι υποθέσεις τους φτάνουν στην οθόνη της τηλεόρασης.

Η δημιουργία συμβόλων είναι θεμιτή όταν εξυπηρετεί, ως παράδειγμα, το γενικότερο καλό.

Πόσοι Έλληνες όμως αλήθεια είναι "παρκαρισμένοι" από την κοινωνία και πεθαίνουν αργά ή γρήγορα χωρίς να δίνει κανείς σημασία;

Ο σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων είναι για την Ελλάδα ένα διαρκές ζητούμενο.

Τώρα είναι αργά σύντροφε

«Ο μπαμπάς ήρθε τόσο νευριασμένος για το Σαββατοκύριακο στην εξοχή και του φταίγανε όλα.

Το βράδυ ενώ είχαμε καθήσει στο τραπέζι εγώ σηκώθηκα μια στιγμή να μαζέψω τη Σκούρα και τη Δημοκρατία, τα δυο γατάκια μας, γιατί η Σταματίνα είπε πώς άρχισε να ψιχαλίζει.

Τη Σκούρα τη βρήκα αμέσως, μα η Δημοκρατία, άφαντη.

Τότε άρχισα να ξεφωνίζω: Δημοκρατίααααααα!

Ώσπου μ’ άκουσε και ήρθε.

Δεν πρόλαβα να μπω στο σπίτι και μ’ άρπαξε ο μπαμπάς από το χέρι. Νόμισα πως θύμωσε, γιατί σηκώθηκα από το τραπέζι μα κείνος τάβαλε με το γατί.

-Ή θα το πετάξετε, λέει, ή θα του αλλάξετε όνομα.

Δεν έχω όρεξη να χάσω τη θέση μου στην τράπεζα.

Το γατί το βγάλαμε, Ια, μα αυτό που ακούσαμε παραήτανε παράξενο.

Να διώξουν τον μπαμπά από την τράπεζα για ένα γατί!»

[Ο μεγάλος περίπατος του Πέτρου, της Άλκης Ζέη]


Στο χθεσινό φύλλο της Ελευθεροτυπίας (24.8.2009), ο Γιώργος Βότσης αισθάνθηκε την ανάγκη να γράψει μερικές γραμμές υπέρ του Περικλή Κοροβέση που τόλμησε να εκστομίσει, ακριβώς όταν έπρεπε, κάποιες αλήθειες που τάραξαν τα λασπωμένα νερά της αριστεράς.

Επανέλαβε αυτά που είχε γράψει λίγες μέρες νωρίτερα, στις 13.7.2009 επιβεβαιώνοντας όσα ουσιαστικά υποστήριξε και ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Περικλής Κοροβέσης.

Ότι δηλαδή, όσον αφορά τη διαφθορά στο δημόσιο βίο, όλα είναι γενικώς γνωστά και εξόχως αποδεκτά.

Οι ακραίοι δημοκράτες του Μεταξουργείου όμως άφρισαν και κοκίνησαν διότι είναι ορατός ο κίνδυνος ο ιός της αληθείας να μεταδοθεί στους χώρους όπου κινείται και συνομιλεί ο κος Κοροβέσης, ειδικά στο Κοινοβούλιο μεταξύ των άλλων βουλευτών και από εκεί να δημιουργηθούν συνθήκες γενικής πολιτικής πανδημίας.

Μόνο το... "παραφλού" σώζει την τιμή και την υπόληψη πλέον των κυριών των μπλε, πράσινων και κόκκινων φαναριών και ο Κοροβέσης, με την αφανή πίεση άλλων πολιτικών φορέων, πρέπει να το πιει, πάση θυσία.

Οι φωτιές έσωσαν πολλούς τελικά σε ανύποπτο χρόνο και ας ισχυρίζονται το αντίθετο δακρύζοντας οι ελληνοπρεπείς κροκόδειλοι.

Η είδηση της είδησης όμως είναι αυτό το ίδιο το άρθρο του Γιώργου Βότση που δημοσιεύτηκε πρώτα στις 13.7.2009 και έκανε τη γλώσσα και άλλων περισσότερων να λυθεί δίκαια.

Έγραψε τότε (13.7.2009):

«Kαμώνονταν όλοι ότι ξαφνιάστηκαν, όταν ξέσπασε κι εδώ, από καραμπόλα, με τη σοβαρή και αποτελεσματική διερεύνηση του σκανδάλου στη Γερμανία.

Χρονική αφετηρία και για τις εδώ ανακρίσεις είναι το 1995, αφού από τότε φέρονται να λειτουργούν τα «μαύρα ταμεία» της εταιρείας.

Αλλά οι δραστηριότητες της "Zίμενς" στη χώρα μας έχουν μια εξόχως ενδιαφέρουσα προϊστορία διάστικτη από σκανδαλωδώς χαριστικές πολιτικές ενέργειες.

H κορυφαία το 1990:

H τότε "οικουμενική" κυβέρνηση του Ξεν. Zολώτα απεφάσισε να ακυρώσει διεθνή διαγωνισμό για την ψηφιοποίηση του OTE, που έβαινε προς προκλητικά χαριστική κατακύρωση στη “Zίμενς” σε σύμπραξη με την Intracom του Σωκ. Kόκκαλη και να προκηρύξει νέο.

Kαι ξαφνικά παρενέβησαν από κοινού οι τρεις πολιτικοί ηγέτες (Aν. Παπανδρέου, K. Mητσοτάκης και X. Φλωράκης) ανέτρεψαν πραξικοπηματικά την κυβερνητική απόφαση και η κατακύρωση ολοκληρώθηκε ανοίγοντας διάπλατα τον δρόμο για τη συναινετική διαπλοκή και όσα έκτοτε ακολούθησαν.

Ανεπιβεβαίωτες φήμες, που ουδέποτε διερευνήθηκαν, προσδιόριζαν τότε τη “μίζα” σε δύο δισ. δρχ. για το κομματικό ταμείο του ΠAΣOK, άλλα τόσα για τη N.Δ. και ένα δισ. για τον ενιαίο τότε "Συνασπισμό".

Ποια είναι η όλη αλήθεια, ο Θεός κι η ψυχή τους.

Tο απολύτως βέβαιο και εύγλωττο είναι το πολιτικά ομόθυμο αρχηγικό πραξικόπημα...».

Κώστας Λαλιώτης: Παρών

"Δεν είτανε πως δεν τον γνώρισε στο φως της παραστιάς· δεν είταν
τα κουρέλια του επαίτη, η μεταμφίεση,..." [Γ. Ρίτσος]


Είναι 16 Ιουλίου 2009.

Μπούρτζι, Σκιάθος.

Πραγματοποιείται η τελετή λήξης του 12ου ετήσιου "Συμποσίου της Σύμης" και ανάμεσα στους εκλεκτούς καλεσμένους δεν μπορεί να μη ξεχωρίσει κάποιος, στην πρώτη σειρά, τον Κώστα Λαλιώτη.

(φωτογραφία: www.papandreou.gr)

Ο Κώστας Λαλιώτης είχε αποχωρήσει από το προσκήνιο τον Ιούλιο του 2003 παραιτούμενος, όταν ο τότε πρωθυπουργός και πρόεδρος του κόμματος του ΠΑΣΟΚ, Κώστας Σημίτης, μετά την ολοκλήρωση της δεύτερης προεδρίας της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, κατέθεσε πρόταση περί ασυμβίβαστου κατοχής θέσης στην Κυβέρνηση και στο Εκτελεστικό Γραφείο παράλληλα.

Πρότεινε λοιπόν στον κο Λαλιώτη την αποκλειστική συμμετοχή του στο κυβερνητικό σχήμα, κάτι που εκείνος δεν αποδέχθηκε και παραιτήθηκε κατηγορώντας τον τότε πρέσβη των ΗΠΑ στην Ελλάδα για παρέμβαση.

Αξίζει να σημειωθεί ότι κατά τη διάρκεια της προεδρίας είχαν οργανωθεί διαμαρτυρίες πολιτών κατά των πολιτικών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Οι οργανωμένες αυτές εκδηλώσεις είχαν κατά πολλούς τη σφραγίδα του Κώστα Λαλιώτη ο οποίος συμμετείχε με την παρουσία του μάλιστα σε μια πορεία όταν εισέπραξε, στην κυριολεξία, γιούρτια από θερμόαιμους νεαρούς που με αυτόν τον τρόπο καταδίκασαν έμπρακτα τη διγλωσσία του στελέχους του ΠΑΣΟΚ.

Ο Κώστας Λαλιώτης ωστόσο είναι υπεύθυνος άμεσα ή έμμεσα για το μεγαλύτερο κομμάτι, αν όχι όλης, της οργάνωσης των εκλογικών αναμετρήσεων του ΠΑΣΟΚ τα τελευταία 20-25 χρόνια.

Το 2007 παρουσίασε τα εκλογικά σποτάκια του κόμματος της αξιωματικής αντιπολίτευσης προσπαθώντας να βγεί πάλι στο προσκήνιο.

Είναι οπαδός του "ο σκοπός αγιάζει τα μέσα".

Έχει χρησιμοποιήσει σχεδόν κάθε μέσο λαϊκισμού και χειραγώγησης της κοινής γνώμης με αποκορύφωμα τις κατηγορίες που εκτόξευε σχεδόν καθημερινά το 2001 ακόμη και ως Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του ΠΑΣΟΚ (2001-2003) για συμμετοχή του κόμματος της Νέας Δημοκρατίας και του προέδρου της Κωνσταντίνου Μητσοτάκη σε παράκτια εταιρεία παράνομων συναλλαγών με το όνομα MAYO.

Για την υπόθεση αυτή καταδικάστηκε σε αποζημίωση από τα δικαστήρια στα οποία προσέφυγε ο κος Μητσοτάκης αλλά επίσης αποζημιώθηκε εν μέρει για αντίστοιχους χαρακτηρισμούς σε βάρος του.

Η πιο οξεία κριτική κατά του Κώστα Λαλιώτη όμως έχει να κάνει με τη φερόμενη διαπλοκή του με εργολάβους και επιχειρηματίες όταν κατά την περίοδο 1993-2001 ήταν υπουργός ΠΕΧΩΔΕ και διαχειρίστηκε το απίστευτο για την εποχή ποσό των 4 τρις 300 δις δρχ.

Ένα ποσό που, λόγω του πολλαπλασιαστικού αποτελέσματος στην παραγωγή και το εισόδημα της οικονομίας από τις Δημόσιες Επενδύσεις, θα μπορούσε να είχε θέσει την Ελλάδα σε μόνιμη πορεία ανάπτυξης.

Ο Κώστας Λαλιώτης όμως είναι και γνήσιο παιδί της γενιάς του Πολυτεχνείου καθώς συμμετείχε ενεργά στα γεγονότα της εποχής.

Έχει δημοσιευτεί, χωρίς να έχει διαψευστεί εξ' όσων γνωρίζουμε, ότι η επιτροπή κατάληψης του ιδρύματος, στην οποία συμμετείχε, είχε διαπραγματευτεί την αποχώρηση των φοιτητών και ότι συμφωνήθηκε, μεταξύ στρατού και επιτροπής, η πύλη να γκρεμιστεί καθώς ήταν αδύνατον να ανοίξει.

Κάτι που έγινε τελικά πρόωρα με την πίεση των στρατιωτικών και την τραγική παρέμβαση του ερπηστριοφόρου (τανκ).

Απορίας λοιπόν άξιο είναι γιατί το ΠΑΣΟΚ, αλλά και ο πρόεδρός του Γιώργος Παπανδρέου, διατηρεί ενεργά πότε στο παρασκήνιο και πότε στο προσκήνιο στελέχη σαν τον Κώστα Λαλιώτη που προκαλούν το δημόσιο αίσθημα, διχάζουν τον Ελληνικό Λαό και προκαλούν έριδες ακόμη και στο ίδιο το κόμμα της αντιπολίτευσης.

Το ΠΑΣΟΚ, όπως και οι άλλες μεγάλες κυρίες των πολιτικών δυνάμεων της χώρας, φαίνεται ότι έχουν περάσει προ πολλού την κλιμακτήριο και δεν μπορούν να γεννούν ούτε στελέχη πόσο μάλλον ιδεολογίες και πολιτικές.

Τα απανωτά θεωρητικά λίφτιν και πολιτικά μπότοξ δεν μπορούν να κρύψουν τις βαθειές ρυτίδες των γηρατειών και της ασθένειας των Ελληνικών παραδοσιακών κομμάτων της παρακμής που κάτω από το ημίφως αθώων εκδηλώσεων όπως το "Συμπόσιο της Σύμης" προβάλλονται και σοκάρουν.


Παραμονή Χριστουγέννων του 2001, η εφημερίδα Καθημερινή έγγραφε στην αγγλόφωνη έκδοσή της:


" Στο καλό, Κύριε Λαλιώτη


Για όλα αυτά: Στο καλό, Κύριε Λαλιώτη.

Στην απαρχή μιας νέας εποχής στην ιστορία μας, την ώρα που αυτή η ταραγμένη χώρα καλείται να προχωρήσει με ένα διαφορετικό ρυθμό, προκειμένου να λάβει τη θέση της σε ένα πιο ανταγωνιστικό περιβάλλον, η πολιτική μας ζωή είναι σε κίνδυνο ολίσθησης στο άρρωστο και παραλυτικό παρελθόν με την πρωτοβουλία του νέου γενικού γραμματέα του κυβερνώντος κόμματος του ΠΑΣΟΚ, Κώστα Λαλιώτη.

Με την αναβίωση ύποπτων ισχυρισμών, φέρνοντας στο προσκήνιο σκιερούς χαρακτήρες, ο Λαλιώτης προσπαθεί να μετατοπίσει τον πολιτικό διάλογο σε μια εποχή η οποία έχει ζυγιστεί και κριθεί από τον Ελληνικό λαό.

Ο κος Λαλιώτης επιμένει σε συνταγές που στοχεύουν να παραπλανήσουν και να προκαλέσουν καθυστερήσεις.

Ακόμη και αν, αυτός ο ίδιος, ως Υπουργός Περιβάλλοντος, Χωροταξίας και Δημοσίων Έργων για επτά χρόνια, μπορεί να κατηγορηθεί για κακοδιαχείριση (υιοθετώντας τον πιο αθώο και αφελή όρο) τεράστιων ποσών κοινοτικών κονδυλίων.

Είναι καιρός δύσκολων αποφάσεων, όταν οι μαθητές πρέπει να μελετήσουν από το πρωί μέχρι το βράδυ για να περάσουν στο πανεπιστήμιο, όταν οι νέοι εργάζονται σκληρά κάθε μέρα για να κερδίσουν μια θέση στην αγορά εργασίας, όταν οι εργαζόμενοι εξακολουθούν να εκπαιδεύονται μέχρι τη μέρα που θα συνταξιοδοτηθούν ώστε να μην οδηγηθούν στις τάξεις των ανέργων και όταν οι επιχειρήσεις προσπαθούν κάθε μέρα να ανακαλύψουν τις καινοτομίες που θα τις σώσουν από το ναυάγιο.

Η εποχή αυτή δεν μπορεί να αντέξει το παλιό μοντέλο πολιτικού κόμματος που εκπροσωπείται από τον κο Λαλιώτη.

Θα πρέπει να το προσπεράσει, διότι χρειάζεται ένα νέο τύπο πολιτικού που δεν παραμένει κολλημένος στο επιφανειακό αλλά έχει καθήκον να διερευνά βαθύτερα, να επικεντρώνεται στην ουσία των προβλημάτων και να προσφέρει αποτελεσματικές λύσεις που θα αντέξουν."

Άκουσα καλά; Εκλογές στο Ελλ - Αφγανιστάν;

Όχι στο Ελλαδιστάν... Στο Αφγανιστάν έγινε κάτι που κάποιοι ονόμασαν εκλογές.

Είναι πραγματικά εντυπωσιακό πως παρατηρώντας και αναλύοντας άλλες κοινωνίες μπορείς να βρεις καίριες και επίκαιρες απαντήσεις για την κοινωνία στην οποία υπάρχεις.

Αυτή την βδομάδα έγιναν λέει προεδρικές εκλογές στο Αφγανιστάν και η νοθεία, όπως αναφέρει η Deutsche Welle, είναι "βιομηχανοποιημένη".

Αν και η χώρα δε διαθέτει βιομηχανία, αφού δεν υφίστανται καν βασικές υποδομές (το ασφαλτοστρωμένο οδικό της δίκτυο δεν ξεπερνoύσε τα 10 χιλιόμετρα μέχρι πρόσφατα αν και σήμερα έχει εξασφαλιστεί η χρηματοδότηση κατασκευής δρόμων χιλιάδων χιλιομέτρων του νέου οδικού "δακτυλίου", όπως ονομάζεται), κατάφερε ωστόσο να "στήσει" εκλογική διαδικασία βιομηχανοποιημένης καλπονοθείας με κάλυψη από διεθνή δίκτυα και ειδικούς απεσταλμένους και εμπειρογνώμονες παρατηρητές.

Το Αφγανιστάν διαθέτει όμως Intercontinental, το ξενοδοχείο στο οποίο βρήκαν τις αναγκαίες ανέσεις οι ξένοι επίσημοι και δημοσιογράφοι.

Διαθέτει και Call Center! Κέντρο τηλεφωνικής επικοινωνίας όπου καλούσαν οι... Αφγανοί και ρωτούσαν λεπτομέρειες για την εκλογική διαδικασία.

Ο "Καραγκιόζης στην Καμπούλ" θα μπορούσε να ονομάζεται το Αφγανικό θέατρο σκιών όπου τραγική φιγούρα δεν είναι πάντα ο Καραγκιόζης.

Στην πραγματικότητα, όλοι οι χαρακτήρες του Καραγκιόζη είναι τραγικοί καθώς, σχεδόν πάντα, ένας είναι ο Καραγκιοζοπαίκτης. Άντε δύο.

Ο Χαμίντ Καρζάι, ήρωας της νεότερης πολιτικής ιστορίας του θεάτρου σκιών της χώρας, νυν πρόεδρος, επιθυμεί να παραμείνει στην άνετη καρέκλα του, ενώ ο διεκδικητής Αμπντουλάχ Αμπντουλάχ του θυμίζει ότι ουδείς είναι αναντικατάστατος.

Σχεδόν Αθήνα έχει κάνει την Καμπούλ ο Καρζάι.

Ίδρυσε μάλιστα και ΝΠΔΔ, τον Ορθοπεδικό Οργανισμό της Καμπούλ, ένα κέντρο όπου κατασκευάζονται πρόσθετα τεχνητά μέλη για τους Αφγανούς που χάνουν την αρτιμέλεια τους κατά τη διάρκεια των πολεμικών εχθροπραξιών που διεξάγονται στην πατρίδα του.

Πρόσφατα γιόρτασαν την ημέρα της μητέρας, των δασκάλων, αλλά και της γυναίκας!

Να μια φωτογραφία (με το συμπάθιο). Ολόκληρο πόστερ πίσω από τον Καρζάι και εκείνος να μιλά για τα επιτεύγματα της χώρας και το πόσο αποφασισμένος είναι να πάει το Αφγανιστάν μπροστά.

Κρίμα δεν έχουν ανεξάρτητη τοπική αυτοδιοίκηση ακόμη αλλά με τα χρόνια θα αποκτήσουν και αυτοί.

Το ρόλο του τοπικού άρχοντα εκεί, προεστού-κοτζαμπάση σύμφωνα με την Ελληνική παράδοση, παίζουν οι φύλαρχοι που ελέγχουν ολόκληρες περιοχές και τις περισσότερες φορές δε δίνουν λογαριασμό σε κανέναν.

Για το λόγο αυτό ξένοι διπλωμάτες, υπάλληλοι των μυστικών υπηρεσιών στις χώρες τους, επισκέπτονται απευθείας κάποιους από αυτούς προσπαθώντας είτε να τους στρατολογήσουν είτε να έχουν την εύνοιά τους με οικονομικά πάντα ανταλλάγματα.

Στην Ελλάδα, μαζί με αυτόν τον παλιό αλλά αποτελεσματικό τρόπο ελέγχου των κέντρων εξουσίας, χρησιμοποιούνται και οι παντός είδους εκβιασμοί που έχουν καλό αποτέλεσμα.

Το ανέκδοτο της ημέρας το είπε ο επικεφαλής των παρατηρητών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, Φιλίπ Μοριγιόν (Μοριγιόν είναι και το όνομα ενός θερέτρου στη Σαβοΐα).

[ Το 1992-1993 ο Φιλιπ Μοριγιόν (Philippe Morillon) ήταν στρατιωτικός επικεφαλής της δύναμης ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών (UNPROFO) στη Βοσνία και στη συνέχεια (1994-1996) επικεφαλής της Δύναμης Άμεσης Επέμβασης (Rapid Reaction Force) που δημιουργήθηκε μετά από ιδέα και πρωτοβουλία του τότε Γάλλου προέδρου Ζάκ Σιράκ (Jacques Chirac) για την αντιμετώπιση της προέλασης του Βοσνιο-Σερβικού στρατού.

Αργότερα αποστρατεύτηκε με το βαθμό του στρατηγού και πολιτεύτηκε με το γαλλικό κεντρώο κόμμα UDP (Union pour la Démocratie Française - Ένωση για τη Γαλλική Δημοκρατία) κόμμα ουσιαστικά του Ζισκάρ Ντ' Εστέν (Giscard d'Estaing).

Εκλέχθηκε στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και προωθήθηκε στο προεδρείο της Επιτροπής Αλιείας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

Συνεργάζεται με τη Γενική Διεύθυνση Εξωτερικής Ασφαλείας της Γαλλίας (Direction Générale de la Sécurité Extérieure - DGSE), τη Γαλλική ΕΥΠ.

Το 2000 και 2005 είχε σταλεί επίσης στο Αφγανιστάν, ως παρατηρητής της εκλογικής διαδικασίας Βουλευτικών Εκλογών το 2005, για λογαριασμό του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.]

Είπε λοιπόν:

"Έντιμες αλλά όχι ελεύθερες οι εκλογές στο Αφγανιστάν".

Κατά το: "Η εγχείρηση επέτυχε, ο ασθενής απεβίωσε."

(Βρε μπάς και είναι Έλληνας ο Μοριγιόν;)

Στο επόμενο video δείτε πως έρχονται οι κάλπες στο κέντρο καταμέτρησης. Ανοίγονται, ενώ είναι σφραγισμένες, και τα ψηφοδέλτια εμφανίζονται όλα διπλωμένα, σε φάκελο, έτοιμα, όμορφα και ωραία.

Στην Ελλάδα, σε αντίθεση με το Αφγανιστάν, η εκλογονοθεία είναι πλέον επιστημονική.

Η χώρα έχει κάνει βήματα μπροστά!

Για φωτογραφίες σχετικά με το Αφγανιστάν μπορείτε να επισκέπτεστε το blog του Fardin Waezi (http://thruafghaneyes.blogspot.com/).

Τάκης Μίχας: Ανησυχώ δικαιολογημένα

Συνέντευξη παραχώρησε ο γνωστός δημοσιογράφος της Ελευθεροτυπίας και συγγραφέας Τάκης Μίχας στον Ντανιέλ Tολιάγκα (Daniel Toljaga) υπεύθυνο της Καναδικής ομάδας του Κονγκρέσα Μποσνιάκα Σιεβέρνε Αμέρικε (Κονγκρέσο των Βόσνιων της Βόρειας Αμερικής) στο Βανκούβερ.

Το θέμα της συνέντευξης, που δημοσιεύτηκε με ημερομηνία 9.8.2009, με σχεδόν άμεση αναδημοσίευση από διάφορα άλλα μέσα και blogs σε όλο τον κόσμο, αφορούσε την πρόσφατη κατάθεση μηνυτήριας αναφοράς κατά του κου Μίχα από το Σταύρο Βιτάλη, εκπρόσωπο τύπου του Πανελλήνιου Μακεδονικού Μετώπου (ΠΑ.Μ.ΜΕ.).

Ο κος Μίχας χαρακτηρίζει το ΠΑ.Μ.ΜΕ. ως "Ελληνική, εθνικιστική, πολιτική οργάνωση που περιλαμβάνει επίσης σοσιαλιστές και συντηρητικούς πρώην πολιτικούς".

Μια περιγραφή ιδιαιτέρως σημαντική διότι τυποποιεί το Πανελλήνιο Μακεδονικό Μέτωπο ως "οργάνωση" σε αντίθεση με το "κόμμα" και μάλιστα ως "πολιτική" διαχωρίζοντάς την ενδεχομένως από την παράλληλη (συν)ύπαρξη μιας οργάνωσης μη πολιτικής.

Ως προς την ιδεολογία δεν υπάρχει αμφιβολία σύμφωνα με τον κο Μίχα. Είναι εθνικιστική. Με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει.

Ως προς την καταγωγή, το πεδίο δράσης και τις επιρροές είναι σαφώς Ελληνική.

Ο Ελληνικός εθνικιστικός χαρακτήρας είναι υπεράνω πολιτικών διαφορών αφού, σύμφωνα με το δημοσιογράφο, η "οργάνωση" περιλαμβάνει τόσο σοσιαλιστές όσο και συντηρητικούς πολιτικούς τους οποίους μάλιστα αναφέρει ως "πρώην πολιτικούς".

Δηλαδή, τι ρόλο έχουν σήμερα;

Όχι όμως μόνο αυτούς. Η "οργάνωση" περιλαμβάνει και άλλους ("επίσης") που ο κος Μίχας δεν κατονομάζει. Και συνεχίζει:

"Μέχρι σήμερα, το κύριο θέμα της εκστρατείας της ήταν η υποστήριξη της άποψης ότι η Μακεδονία μαζί με ο,τιδήποτε συνδέεται με αυτή (ιστορία, σύμβολα, κλπ) είναι αποκλειστικά Ελληνική."

Σχετικά με το σκοπό της μήνυσης από τον κο Βιτάλη, ο Τάκης Μίχας υποστηρίζει ότι αυτή στόχο έχει να αμφισβητήσει τα όσα θα ελεγχθούν τον επόμενο χρόνο δικαστικά κατά του Κάραντζιτς γύρω από εκείνα που έγιναν στη Σρεμπρένιτσα και να δημιουργήσει, κατά την ίδια χρονική περίοδο, μια αντιπαράθεση, δικάζοντας στην Ελλάδα όσους ασκούν κριτική για τα γεγονότα αυτά.

Συνεχίζοντας ο Τάκης Μίχας αναφέρει κάποια από εκείνα που υποστηρίζει ο Σταύρος Βιτάλης στη μήνυσή του και στο αντίστοιχο δελτίο τύπου που εξέδωσε.

Δηλαδή, σχετικά με την εμπλοκή Ελληνων στη Σρεμπρένιτσα και την αποδοχή, ενεργητική και παθητική, αυτής της συμμετοχής από την Ελληνική πλευρά, συγκεκριμένα τους πολιτικούς, και ιδιαίτερα από τον Ανδρέα Παπανδρέου και δευτερευόντως από τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη.

[Στη φωτογραφία πιο κάτω, που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο, εμφανίζεται μικρή ομάδα ατόμων που φέρεται να συμμετείχε στη Σρεμπρένιτσα ως υποστηρικτές του Σερβικού τότε στρατού ερχόμενοι από Ελλάδα.

Αν αυτοί είναι οι άνθρωποι που εμπλέκουν το όνομα της χώρας μας στα γεγονότα της Σρεμπρένιτσα τότε άδικα μας απασχολούν τόσο ο Τάκης Μίχας όσο και ο Σταύρος Βιτάλης, ο καθένας για τους δικούς του λόγους.]




"Αυτό επιβεβαιώνει τη θέση μου, που έχω επαναλάβει πολλές φορές, δηλαδή ότι η Ελληνική υποστήριξη στην πολεμική προσπάθεια των Σέρβων δεν ήταν μόνο ηθική, οικονομική, διπλωματική και πολιτική αλλά επίσης και στρατιωτική."

Εδώ καταλήγει πλέον πλήρως σε άτοπο ο Τάκης Μίχας:

Πρώτον, εάν βάσιμα επίσημες Ελληνικές δυνάμεις είχαν συμμετάσχει στη Σρεμπρένιτσα τότε θα είχαν καταγγελθεί από τους αρμόδιους φορείς αλλά και από όλους εκείνους που και αντικείμενο και συμφέρον έχουν να θίξουν την υπόσταση της χώρας μας.

Δε θα περίμεναν από οποιονδήποτε δημοσιογράφο να αναλάβει αυτόν το ρόλο αφού ούτε αποκλειστικό αντικείμενό του είναι ούτε ιδιαίτερο συμφέρον έχει. Εκτός και αν δεν είναι έτσι τα πράγματα...

Υποχρέωση του δημοσιογράφου είναι η αναφορά της αλήθειας. Όλης της αλήθειας.

Δεύτερον, η επίκληση από τον Τάκη Μίχα των αναφορών του Σταύρου Βιτάλη, σχετικά με συμμετοχή τρίτων και συγκεκριμένα ως προς τη φερόμενη υποστήριξη επιφανών Ελλήνων πολιτικών στην αποστολή βοήθειας υπέρ των Σέρβων, οδηγεί σε λογική αντίφαση.

Αυθαίρετα, ο Τάκης Μίχας θεωρεί αυτές τις συγκεκριμένες αναφορές του Σταύρου Βιτάλη ως αληθείς ενώ άλλες, για παράδειγμα ότι δε συμμετείχαν Έλληνες σε αμιγώς πολεμικές επιχειρήσεις στη Σρεμπρένιτσα, τις θεωρεί ψευδείς.

Θα έπρεπε λοιπόν να αναφέρει άλλες πηγές για την παρουσίαση των αληθινών γεγονότων σχετικά με τη Σρεμπρένιτσα και όχι βέβαια το μηνυτή του που είτε είναι αξιόπιστος είτε αναξιόπιστος σε αυτά που υποστηρίζει. Δεν μπορεί να είναι και τα δύο μαζί.

Επιπλέον, οι κατήγορες θέσεις του Τάκη Μίχα έχουν ιστορία πολλών μηνών αν όχι πολλών ετών. Πώς είναι δυνατόν να υποστηρίζει τις θέσεις του με επίκληση μεταγενέστερων αναφορών, αυτών του Σταύρου Βιτάλη;

Σημασία λοιπόν καταρχήν έχει πως είχε διαμορφώσει τις απόψεις του ο δημοσιογράφος περί "σφαγών" από Έλληνες παραστρατιωτικούς στη Σεμπρένιτσα, τις οποίες επανειλημμένως δημοσίευε και ευθέως και παρεπιπτόντως.

Τρίτον, η ποσοτική και ποιοτική γενίκευση που επιχειρεί να καταστήσει ως λογικό επιχείρημα ο Τάκης Μίχας είναι παντελώς αβάσιμη.

Ακόμη και αν είναι αλήθεια ότι κάποιοι Έλληνες πήγαν στη Σρεμπρένιτσα και ακόμη και αν συμμετείχαν στις αποκαλούμενες "σφαγές", επιπλέον, ακόμη και αν υπήρχε συμπάθεια υπερ των Σέρβων ακόμη και από πολιτικές προσωπικότητες της Ελλάδας, αυτό πως επιβεβαιώνει ότι:

"... η Ελληνική υποστήριξη στην πολεμική προσπάθεια των Σέρβων δεν ήταν μόνο ηθική, οικονομική, διπλωματική και πολιτική αλλά επίσης και στρατιωτική";

Στις πρόσφατες ταραχές στο κέντρο της Αθήνας είχαν αποδεδειγμένα εμπλακεί ξένοι που είχαν φτάσει από διάφορες χώρες. Για παράδειγμα, σύμφωνα με πληροφορίες, από την Ιταλία και την Ισπανία.

Γιατί ο κος Μίχας δε δημοσίευσε, με την ίδια λογική, ανάλογες κατηγορίες σχετικά με εμπλοκή γενικά των Ιταλών και των Ισπανών στις καταστροφές και λεηλασίες στην πρωτεύουσα της χώρας μας;

Στη συνέχεια όμως ο Τάκης Μίχας υποπέπτει σε πολύ σοβαρά ατόπηματα.

Ο Ντανιέλ Τολιάγκα ερωτά:

"Σύμφωνα με τα όσα λέει ο δικαστής των Ηνωμένων Εθνών Θίοντορ Μερόν που εκτελούσε χρέη προέδρου στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για την πρώην Γιουγκοσλαβία (ICTY), οι Σέρβοι, και αναφέρω επακριβώς, "στόχευαν στην εξόντωση των σαράντα χιλιάδων Βόσνιων Μουσουλμάνων που ζούσαν στην Σρεμπρένιτσα".

Κατά τη γνώμη σας, συνειδητοποιεί πλήρως ο κος Βιτάλης ότι οι στρατιωτικές επιχειρήσεις στις οποίες πήρε μέρος είχαν αποτέλεσμα τη συνολική δολοφονία 8.000 και την εθνική εκκαθάριση περίπου 30.000 ανθρώπων τον Ιούλιο του 1995;

Συνειδητοποιεί ότι πήρε μέρος σε μια γενοκτονία;"

Απάντηση Τάκη Μίχα:

"Σύμφωνα με όσα εκείνος παραδέχθηκε, ναι. Ωστόσο, όπως οι αρνητές του Ολοκαυτώματος, αυτοί οι άνθρωποι αρνούνται να δεχθούν ότι μαζικές δολοφονίες έλαβαν μέρος στη Σρεμπρένιτσα".

Μετά, ο Τάκης Μίχας λέει ότι, η χρονική επιλογή της κατάθεσης της μήνυσης τώρα έχει σκοπό να ασκηθεί πίεση ώστε να μη δημοσιεύσει επίσημα "εμπιστευτικά διπλωματικά έγγραφα" που διαθέτει και αποδεικνύουν ότι οι Ελληνικές αρχές αποδέχονται επίσημα τη δράση Ελλήνων παραστρατιωτικών στη Βοσνία.

Άλλη μια αυθαίρετη διαπίστωση που δεν μπορεί να έχει βάση ούτε ως υποψία καθώς η κατάθεση μηνυτήριας αναφοράς ουσιαστικά υποχρεώνει τον Τάκη Μίχα να καταθέσει κάθε στοιχείο που έχει ώστε να υπερασπιστεί τον εαυτό του και έτσι επιβάλλει παρά παρεμποδίζει τη δημοσίευση αυτών των "εμπιστευτικών" εγγράφων.

Παραδέχεται όμως :

"Αυτή φυσικά είναι μια εξήγηση. Μπορεί να υπάρχουν άλλες".

Στη συνέχεια εμπλέκεται το όνομα του Ανδρέα Παπανδρέου και του ΠΑΣΟΚ και αναφέρεται ότι Έλληνες δικαστές ανοικτά αρνήθηκαν να συνεργαστούν με το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για την πρώην Γιουγκοσλαβία.

Τέλος ο Ντανιέλ Τολιάγκα εκφράζει την ανησυχία-ερώτημα για το αν θα διαφυλαχθεί το δικαίωμα σε δίκαιη δίκη ή θα υπονομευτεί από την "ακραία υπερεθνικιστική ατμόσφαιρα στην Ελλάδα" (extremne ultranacionalističke atmosfere u grčkoj) και ρωτά αν θα ζητήσει βοήθεια ο Τάκης Μίχας από τις διεθνείς οργανώσεις που ειδικεύονται στην προστασία της ελευθερίας των δημοσιογράφων.

Επίσης, αν ανησυχεί ο Τάκης Μίχας λόγω της επικείμενης δίκης.

Ο δημοσιογράφος απάντησε ότι καθώς "η Ελλάδα δεν είναι κανονική Ευρωπαϊκή χώρα", λόγω του διάχυτου εθνικισμού και της συμπάθειας υπέρ του Κάραντζιτς και Μλάντιτς οι οποίοι είναι σεβαστοί "ως άγιοι, από την πλειοψηφία της δημόσιας και πολιτικής τάξης", έχει "κάθε δικαιολογία να είναι ανήσυχος".


Η συνέντευξη αυτή του Τάκη Μίχα θα μπορούσε να αφορά βάσιμα νέα μηνυτήρια αναφορά.

Θα οδηγούσε όμως ενδεχομένως τελικά τη Δικαιοσύνη να εγκλωβιστεί να δικάζει νόμω ως προς το μέτρο άσκησης του δικαιώματος κάποιου να ομιλεί.

Αυτό θα θύμιζε σήμερα κάποιους γονείς που βάζουν "τιμωρία" τα παιδιά τους στο δωμάτιό τους (όπου υπάρχει υπολογιστής και σύνδεση Internet).

Η τιμωρία σήμερα θα ήταν να "ξεκολλήσεις" τα παιδιά από το δωμάτιό τους.

Με άλλα λόγια:

Μήπως σήμερα, στον κόσμο των υπολογιστών, του Internet και των blogs θα πρέπει να αφήσουμε τον κόσμο να μιλά ελεύθερα;

(Αν εξαιρέσει βέβαια κανείς τις πράξεις που στοχεύουν κατά του βασικού πυρήνα της ύπαρξής μας, πχ, ζωή, σωματική ακεραιότητα, προστασία των παιδιών, κλπ. Στο πλαίσιο αυτό, οι ομολογίες Βιτάλη πρέπει να διερευνηθούν).

Όσο μιλά κανείς τόσο εκτίθεται στην κοινή γνώμη και στην Ιστορία, που, τελικά θα κρίνει και θα απομονώσει τους ανεπιθύμητους στη μοναξιά της αδιαφορίας και της λήθης.


Σχετικά βλ. επίσης:

Μήνυση Βιτάλη κατά Μίχα